-
14950 -
4023 -
6612 -
8732
44983 plików
2035,38 GB
![Foldery Foldery](http://x4.static-chomikuj.pl/res/152bece31a.png)
![Ostatnio pobierane pliki Ostatnio pobierane pliki](http://x4.static-chomikuj.pl/res/152bece31a.png)
KTO:
poeta i prozaik
NARODOWOŚĆ:
indyjska
URODZONY:
6 maja 1861 w Kalkucie
ZMARŁ:
7 sierpnia 1941 w Kalkucie
DZIEŁA:
"Historia poety" (1877) - poemat epicki
"Wieczorne pieśni" (1881) - zbiór poezji
"Poranne pieśni" (1883) - zbiór poezji
"Złota łódź" (1893) - tomik poezji
"Przemijanie" (1899) - tomik poezji
"Pamięć" (1902) - tom poezji
"Pieśni ofiarne" (1912) - tom poezji
"Dom i świat" (1915-16) - powieść
Z UZASADNIENIA NAGRODY:
Otrzymał ją za "pełne głębokiego uczucia, oryginalne i przepiękne wiersze, w których z wyjątkowym mistrzostwem wyraziło się jego myślenie poetyckie, będące, według jego własnych słów, częścią literatury Zachodu". Zdaniem jednego z członków jury Tagore jest "postacią zbliżającą świat Wschodu i Zachodu".
FAKTY Z ŻYCIORYSU:
Rabindranath Tagore był najmłodszym z czternastu dzieci bengalskiego bramina, który podejmował często pielgrzymki do świętych miejsc Indii. Uczył się najpierw w domu, potem m.in. w Seminarium Wschodnim w Kalkucie, w szkole pedagogicznej oraz w Akademii Bengalskiej. Wiersze pisał od ósmego roku życia pod wpływem rodzimych tradycji, początkowo starych tekstów "Wed" i "Upanisudów", potem religijnej mistyki Kabira i Rajdasa. Wielkie wrażenie wywarły na nim zwłaszcza odbywane z ojcem pielgrzymki na północ Indii, gdzie zetknął się bliżej z kulturowym bogactwem swego kraju.
W wieku lat 17 opublikował poemat epicki "Historia poety", wkrótce potem wyjechał do Londynu na studia prawnicze. Przerwał je już po roku i wrócił do Indii, gdzie wydał swoje pierwsze dwa zbiory poezji: "Wieczorne pieśni" (1881) i "Poranne pieśni" (1883). Od 1890 r. zawiadywał majątkiem rodzinnym we Wschodniej Bengalii, gdzie powstały m.in. jego sławne tomiki: "Złota łódź" (1893) i "Przemijanie" (1899). Obraz tytułowej "złotej łodzi", będącej metaforą życia ludzkiego w strumieniu czasu, powróci jeszcze niejednokrotnie w jego twórczości. W 1901 r. poeta osiedlił się pod Kalkutą, gdzie wspólnie z kilkoma nauczycielami-entuzjastami założył prywatną szkołę. Pisał wówczas nie tylko poezje, ale podręczniki szkolne, książki historyczne i artykuły na temat pedagogii.
W 1902 r. zmarła mu żona, z którą ożenił się jeszcze w 1883 r., miał z nią pięcioro dzieci. Pod wpływem tej straty poeta napisał wiersze wydane w tomie "Pamięć". Rok później na gruźlicę zmarła też jedna z jego córek, a w 1907 r. na cholerę - młodszy syn. Kiedy w 1912 r. jego starszy syn wyjeżdżał na studia do Stanów Zjednoczonych, Tagore postanowił mu towarzyszyć. Po drodze zatrzymał się w Londynie, gdzie przekazał znajomemu malarzowi swoje wiersze we własnym przekładzie na język angielski. Ukazały się one drukiem jeszcze w tym samym roku, dzięki staraniom Williama Buttlera Yeatsa. Pochlebnie o wierszach wyraził się inny wybitny poeta, Ezra Pound, który stwierdził, że Tagore z właściwą sobie wschodnią mądrością przypomina o tym wszystkim, co w zahukanym i konsumpcyjnym świecie Zachodu zostało już dawno zapomniane. Po "Pieśniach ofiarnych", bo taki tytuł nosił opublikowany tom, przyszły następne przekłady, które przyniosły poecie popularność, zwłaszcza w krajach anglojęzycznych. Na francuski przetłumaczył wiersze André Gide, a na polski Jan Kasprowicz.
W 1913 r. Rabindranath Tagore - jako pierwszy twórca spoza kręgu euroamerykańskiego - wyróżniony został literacką Nagrodą Nobla za "pełne głębokiego uczucia, oryginalne i przepiękne wiersze, w których z wyjątkowym mistrzostwem wyraziło się jego myślenie poetyckie, będące, według jego własnych słów, częścią literatury Zachodu". Zdaniem jednego z członków jury Tagore jest "postacią zbliżającą świat Wschodu i Zachodu". Krytycy podkreślali, że wprowadzając do literatury ojczystej zaczerpnięte z europejskich wzorów techniki i konwencje artystyczne, twórca wzbogacił tradycyjną literaturę bengalską. Podczas ceremonii wręczania nagrody pisarz był nieobecny, przysłał jednak z USA okolicznościowy telegram. Uzyskane honorarium przeznaczył na rozwój swojej szkoły, która po I wojnie światowej stała się bezpłatnym uniwersytetem. W następnych latach na Tagore posypały się kolejne zaszczyty; aż pięciokrotnie przyznawano mu tytuł doktora honoris causa (m.in. uniwersytetu w Oxfordzie); otrzymał też w 1915 r. tytuł szlachecki, ale zrzekł się go cztery lata później po masakrze pokojowej demonstracji indyjskiej przez wojsko angielskie. Wiele podróżował po świecie i wszędzie był podejmowany jako ambasador kultury indyjskiej, choć zainteresowanie jego twórczością, zwłaszcza na Zachodzie, znacznie się zmniejszyło. Zdaniem krytyków spowodowane było to niedostatkiem doświadczonych tłumaczy, którzy mogliby oddać wszystkie walory jego wyjątkowego języka.
Tagore pozostawił po sobie olbrzymi dorobek literacki. Największą sławę osiągnął jako poeta, ale uprawiał niemal wszystkie gatunki literackie. Napisał m.in. prawie pięćdziesiąt dramatów i osiem powieści, z których największym powodzeniem cieszył się oparty na motywach autobiograficznych "Dom i świat" (1915-16). Od 1929 r. Tagore malował również obrazy, które wystawiał m.in. w Monachium, Nowym Jorku, Paryżu czy Moskwie. W rodzinnych stronach poety najbardziej znane są jednak jego pieśni, do których często sam komponował muzykę. Zostawił ich po sobie około trzech tysięcy i nawet dziś śpiewają je wieśniacy przy ognisku, nie mając często pojęcia, kto jest ich autorem.
Nie ma plików w tym folderze
-
0 -
0 -
0 -
0
0 plików
0 KB
![Chomikowe rozmowy Chomikowe rozmowy](http://x4.static-chomikuj.pl/res/a2dccdc43c.png)
![Zaprzyjaźnione i polecane chomiki (18) Zaprzyjaźnione i polecane chomiki (18)](http://x4.static-chomikuj.pl/res/cba406437d.png)