-
23258 -
4388 -
40287 -
2480
71173 plików
778,69 GB
![Foldery Foldery](http://x4.static-chomikuj.pl/res/152bece31a.png)
![Ostatnio pobierane pliki Ostatnio pobierane pliki](http://x4.static-chomikuj.pl/res/152bece31a.png)
![obrazek](https://film.org.pl/wp-content/uploads/2020/12/dustin-2-e1573200449231-830x475.jpg)
![obrazek](https://film.org.pl/wp-content/uploads/2021/01/dustin-5-scaled.jpg)
![obrazek](https://film.org.pl/wp-content/uploads/2021/01/dustin-8.jpg)
Urodził się 8 sierpnia 1937 roku w Los Angeles jako drugi syn Harry’ego i Lillian Hoffmanów, potomków Żydów z Polski, Rumunii i Ukrainy. Nie otrzymał religijnego wychowania – jego ojciec był ateistą, a sam Dustin swą „żydowskość” uświadomił sobie dopiero jako 10-latek. Wtedy jednak także nie nawrócił się na judaizm, a żydowskie uroczystości rodzinne wprowadziła do życia Hoffmana dopiero Lisa Gottsegen, druga żona aktora. Dojrzewał więc w atmosferze religijnej i kulturalnej otwartości, choć – jak wspomina – jako nastolatek mieszkał w głęboko antysemickim sąsiedztwie, gdzie kilkukrotnie nazwano go „brudnym Żydem”, a nawet pobito. To wystarczyło, by dojrzewający Hoffman zraził się do swojego kulturowego dziedzictwa. Świadomość kina niemal odziedziczył w genach – ojciec Hoffmana, Harry, był rekwizytorem w Columbia Pictures (jego profil na IMDb składa się z… jednego tytułu, ale było ich znacznie więcej), choć z czasem porzucił to zajęcie na rzecz sprzedaży mebli. Początkowo wydawało się, że Dustin wdał się bardziej w mamę-pianistkę, ale ostatecznie związał się z branżą, którą od podszewki poznał jego ojciec. I choć jedna z ciotek ostrzegała Hoffmana, że nie jest „wystarczająco przystojny, by zostać aktorem”, postanowił uczyć się i występować w Pasadena Playhouse, legendarnym w tamtym czasie miejscu dla początkujących aktorów. To właśnie tam poznał Gene’a Hackmana, który później został współlokatorem Hoffmana.
Wydawałoby się, że ktoś, kto nie wierzy we własny talent i nie myśli pozytywnie, nie ma szans na sukces w tak konkurencyjnym środowisku jak branża filmowa. Dustin Hoffman jest dokładnym zaprzeczeniem takiej teorii. Przyznał kiedyś, że jego depresja – której ofiarą padł na przełomie milleniów – wynikała z głębokiego wewnętrznego przeświadczenia, że tak naprawdę nie zasłużył na sukces. Zasłużył natomiast na przychylność Opatrzności, która – mimo braku wiary Hoffmana we własne możliwości – zapewniła dobiegającemu do trzydziestki aktorowi uwagę kogoś takiego, jak Mike Nichols. Opromieniony sukcesem swego debiutu Kto się boi Virginii Woolf? z 1966 roku (13 nominacji do Oscara, w tym 5 statuetek), zdolny reżyser szukał właśnie kogoś, kto mógłby wcielić się w tytułowego bohatera jego następnego projektu, Absolwenta (1967). Wieść niesie, że postać Benjamina Braddocka została oparta o wizerunek Roberta Redforda, ale z sobie tylko wiadomych przyczyn Nichols postanowił do tej roli zaangażować Hoffmana. Pomstował nieco na „żydowskie rysy” aktora, ale dzięki mniej poważnemu wyglądowi (zagrał 21-latka, mając skończone 30) nowicjusz lepiej nadawał się na świeżo upieczonego absolwenta studiów niż półbóg Redford. Jak się okazało, Absolwent okazał się kolejnym wielkim dziełem Nicholsa, który już przy swoim drugim filmie zdobył Oscara, a Hoffmanowi – dla którego był to zaledwie drugi film kinowy – przyniósł pierwszą z siedmiu nominacji do nagrody Akademii oraz Złoty Glob i nagrodę BAFTA dla najlepszego młodego aktora.
Choć naturalną reakcją na taki sukces zwykle jest jeszcze większy zapał do angażowania się w nowe projekty, Hoffman postanowił… pożegnać się z kinem. Wciąż nie czuł się dobrze, grając pierwsze skrzypce, pragnął powrócić na deski małych teatrów. Gdy jednak przeczytał scenariusz do Nocnego kowboja (1969) Johna Schlesingera, natychmiast zmienił zdanie. Drugi duży film (nie licząc Milionów Madigana, włosko-hiszpańskiej komedyjki Stanleya Pragera, nakręconej w 1966, a wydanej w 1968 roku), druga nominacja do Oscara – Dustin Hoffman szybko stał się „złotym chłopcem” Hollywood, choć metrykalnie daleko mu już było do chłopca. Była to też jego druga rola, w której wcielał się w swoistego antybohatera – u Nicholsa był niepotrafiącym podejmować dorosłych decyzji studentem, u Schlesingera zaś został drobnym ulicznym oszustem, który wykorzystuje naiwność tytułowego bohatera. Obie postacie, choć dalekie od ideału, a w tym drugim przypadku wręcz odpychające, budzą jednak współczucie, bowiem Hoffmanowi udaje się nadać im osobowość, głębię, która nie pozwala oceniać ich postępowania zerojedynkowo. Choć przed Absolwentem obiecywał swym kolegom z Nowego Jorku, Gene’owi Hackmanowi i Robertowi Duvallowi, że „zrobi ten film i od razu wraca”, Hoffman na dobre wsiąkł w przemysł filmowy, stając się jednym z najważniejszych hollywoodzkich aktorów przełomu lat 60. i 70.
Wymienienie wszystkich ważnych ról Dustina Hoffmana z tamtego okresu zajęłoby dobrych kilka akapitów. W 1970 zdobył kolejną nagrodę BAFTA, za Nocnego kowboja i melodramat John i Mary (1969) Petera Yatesa, gdzie zagrał u boku Mii Farrow. Rok później pojawił się w docenionym przez publiczność, choć niespecjalnie nagradzanym przygodowym filmie Mały wielki człowiek (1970) Arthura Penna, by za chwilę znów zachwycić publiczność – tym razem w mocnym thrillerze Sama Peckinpaha Nędzne psy (1971), gdzie razem z Susan George zagrali amerykańsko-brytyjskie małżeństwo, prześladowane przez sąsiadów na angielskiej prowincji. Niemal całe lata 70. to pasmo niewiarygodnych aktorskich sukcesów Hoffmana – klasyk kina więziennego, Motylek (1973) Franklina J. Schaffnera, wyróżniona nominacją do Oscara kreacja kontrowersyjnego komika Lenny’ego Bruce’a w Lennym (1974) Boba Fosse’a, niezapomniany Carl Bernstein z Wszystkich ludzi prezydenta (1976) Alana J. Pakuli czy Maratończyk (1976) Johna Schlesingera były strzałami w dziesiątkę, które umacniały pozycję Dustina Hoffmana wśród czołowych aktorów Hollywood. A później? Później było już tylko lepiej! Dekadę lat 70. zamknął Sprawą Kramerów (1979) Roberta Bentona, chwytającą za serce historią ojca, który w obliczu rozpadającego się małżeństwa robi wszystko, by uzyskać prawa do opieki nad synem, za którą został nagrodzony pierwszym Oscarem (do czterech razy sztuka!) i Złotym Globem.
Premiery Sprawy Kramerów i Tootsie (1982) Sydneya Pollacka dzieliły aż trzy lata, ale w tym czasie nie osłabła sympatia widzów i krytyków wobec Dustina Hoffmana – w roli bezrobotnego aktora, który udaje kobietę, by otrzymać rolę w operze mydlanej, ulubieniec publiczności miał jedną z niewielu okazji, by pochwalić się swymi komediowymi umiejętnościami. Podczas gdy większość filmów, za które Hoffman został doceniony wcześniej, było dość poważnymi propozycjami, Tootsie zachęcało lekkością formy, choć nie było pozbawione trafnych konkluzji na temat przemysłu filmowego i wojny płci. Lata 80. w wykonaniu Dustina Hoffmana były jednak dość chimeryczne – po występie u Pollacka rzekomo chlapnął coś niewłaściwego w rozmowie z pewną wysoko postawioną personą w Hollywood, która dołożyła starań, by Hoffman przez dłuższy czas nie znalazł zatrudnienia w przemyśle filmowym. A musiało to być niełatwe zadanie, zważywszy na to, jakim ulubieńcem widzów był gwiazdor Absolwenta. Do aktorstwa powrócił na scenie, wcielając się w Willy’ego Lomana w adaptacji Śmierci komiwojażera Arthura Millera z 1984 roku. Rok później wystąpił w telewizyjnej wersji tego przedstawienia, a na efekty nie trzeba było długo czekać – kapituła przyznająca nagrody Emmy nie wahała się ani chwili i nagrodziła Hoffmana za najlepszą rolę męską w miniserii (podobne wnioski wysnuła komisja wręczająca Złote Globy). O kolejnym tytule ze swojego dorobku aktor zapewne chętnie by zapomniał – Ishtar (1987) Elaine May, która była współautorką scenariusza do Tootsie, miało być widowiskową komedią szpiegowską, a stała się… jednym z najgorzej ocenianych filmów dekady.
Zrehabilitowanie się po finansowej klapie Ishtar zajęło Hoffmanowi wyjątkowo mało czasu – w Rain Man (1988) Barry’ego Levinsona zagrał autystycznego brata głównego bohatera (Tom Cruise), kreując jedną z najważniejszych i najczęściej nagradzanych ról w karierze (m.in. drugi Oscar i piąty Złoty Glob). W latach 90. Hoffman poświęcił się kinu mainstreamowemu, grając w powszechnie lubianych filmach, takich jak Hook (1991) Stevena Spielberga, Przypadkowy bohater (1992) Stephena Frearsa czy Epidemia (1995) Wolfganga Petersena, zdobywając sympatię kolejnego pokolenia fanów. Dzięki kolejnej współpracy z Barrym Levinsonem na planie Faktów i mitów (1997), w których wcielił się w hollywoodzkiego producenta filmowego zaangażowanego w sfingowanie konfliktu zbrojnego, zdobył ostatnią jak dotąd nominację do Oscara i była to jedna z ostatnich głównych ról Hoffmana, który z upływem czasu przesunął się z pierwszego na dalszy plan (m.in. seria Poznaj moich rodziców). W ostatnich latach sprawdził się w dubbingu (wszystkie części Kung Fu Panda), wrócił do telewizji (serial Luck), a także zadebiutował w roli reżysera filmem Kwartet (2012). Mimo blisko 80 lat na karku zagrał niedawno w najnowszym dziele Noah Baumbacha, The Meyerowitz Stories (New and Selected) (2017), kreując jedną z najbardziej złożonych i niejednoznacznych postaci w ostatnich latach.
Dustin Hoffman to jeden z tych aktorów, których nigdy nie mamy dość – jego nienachalna maniera i oryginalność (nie bez powodu Emma Thompson twierdzi, że to jedyny aktor, którego nie można porównać z żadnym innym) powoduje, że każda jego kreacja jest wyjątkowa. Jednocześnie Hoffman do każdej roli dodaje pierwiastek everymana – bohatera, z którym każdy widz z łatwością jest w stanie się identyfikować. W postaciach, które kreuje, bardzo często odnajdziemy własne obawy i słabostki, a nic tak nie zbliża widza i bohatera filmu jak podobne niedoskonałości.
Nie ma plików w tym folderze
-
0 -
0 -
0 -
0
0 plików
0 KB
![Zaprzyjaźnione i polecane chomiki (110) Zaprzyjaźnione i polecane chomiki (110)](http://x4.static-chomikuj.pl/res/cba406437d.png)