Maria+Holic

Do prywatnej katolickiej szkoły dla dziewcząt przenosi się Kanako, która zamierza kontynuować tu naukę w liceum. Szczególnie cieszy ją, że będzie otoczona pięknymi dziewczętami i na pewno znajdzie tu prawdziwą miłość. Umawianie się z chłopcami niestety jej nie wychodziło – za każdym razem, kiedy dotykał jej osobnik płci męskiej dostawała wysypki. Marzyła jednak o wielkiej miłości, takiej, jaką wiele lat temu znaleźli tu jej rodzice, choć wcale nie miała zamiaru szukać kandydata wśród przedstawicieli odmiennej płci...
Znalazłszy się na olbrzymim terenie kompleksu szkolnego Kanako spotyka Marię, która spędziła tu jakiś czas. Nowa znajoma zachowuje się jak na prawdziwą damę przystało. Kanako jest nią oczarowana. Nie wie jednak co myśleć o nowej przyjaciółce, kiedy ta nagle kradnie jej pocałunek. Co gorsze dostaje z tego powodu wysypki!
Na dowody nie trzeba długo czekać. Maria okazuje się chłopcem, który z jakichś powodów musi udawać damę. Wielki sen Kanako, która już wyobrażała sobie piękną, romantyczną przygodę z prześliczną Marią w roli głównej, rozsypuje się w gruzy w jednej sekundzie. Na dodatek sekretu tego wyjawić nikomu nie może, ponieważ zręcznie zaszantażowana przez nieobliczalnego Marię również pożegna się wtedy ze szkołą.

Akiyuki Shinbo nie ugnie się przed żadną parodią. Tym razem zajął się publikacjami o miłostkach dziewczęcych w stylu „Maria-sama ga miteru” i zapewne nie zostawi na tym materiale suchej nitki. Ostatnio w sposób udany zrobiło to Bones w „Ouran High School Host Club”. Nie jest pewne, czy będzie to pastisz pełną gębą. Shinbo tworzy w końcu adaptację mangi i zapewne w jakimś stopniu będzie musiał trzymać się scenariusza, jednak na pewno nie podaruje sobie wtrącenia tu i ówdzie paru groszy od siebie. Byleby tylko nie zagłębiał się tak bardzo, jak w „Sayōnara Zetsubō-sensei”. Wykopaliska reżysera mogą okazać się czasem zbyt zawansowane dla niezbyt obeznanych z kulturą japońską widzów z naszego kręgu kulturowego.

Jeśli to studio i ten reżyser to musimy spodziewać się specyficznego stylu graficznego. Tutaj zauważymy styl i kolorystykę rodem z „Sayonara Zetsubō sensei”, ale ładnie połączoną z charakterystycznymi dla yuri ramkami, płatkami róży i innymi ozdobami. Mimo dosyć awangardowego rysunku, dostrzeżemy delikatną rękę rysowników w wykończeniu rysunku postaci, a u animatorów staranność ruchu. Dzięki temu każda z postaci ma swój własny urok i dystynktywną osobowość. Humor raczej nie powala, pojawiają się scenki chibi. Zaledwie 2 czy 3 razy potrafił mnie ten odcinek rozbawić, ale liczę, że załoga Shaftu stanie na wysokości zadania i zadba o ten dość ważny detal. Na razie jest stylowo, dość sympatycznie i z niezbyt archetypowymi postaciami.

Recenzja skopiowana z serwisu Azumine.net

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder