ZACHOMIKOWANE

W powszechnej świadomości Roman Bratny jest przede wszystkim autorem "Kolumbów" – fundamentalnej powieści, która na dziesięciolecia ukształtowała obraz powstania warszawskiego i wojennej generacji dwudziestolatków. Emil Marat przygląda się jednak całej twórczości pisarza –olbrzymiej, niejednokrotnie zaskakującej, dobrej, ale i bardzo słabej, bo w niej Bratny zdawał się wręcz wściekle walczyć z mitem, do którego stworzenia sam się przyczynił.
W wartkiej biografii Emil Marat przeprowadza czytelników przez życiowe ewolucje pisarza. Poeta, prozaik, powstaniec, podczas wojny – nacjonalista, po wojnie – komunista. Gdy był młody, wierzył w siłę, potem się jej bał. Wydawało mu się, że pokonać można tylko „małe zło”, a to wielkie, historyczne jest prawem dziejów, że żaden zryw z nim nie wygra. Swoją twórczością chciał przekonywać do tego innych...

Katarzyna Anna Weiss

czyli autolustracja dziecka PRL-u

Piszę więc i dla urodzonych, i dla stworzonych (zgodnie z wierzeniami kreacjonistów) pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku siedemdziesiątych, a także dla tego przeciętnego, chudego i trochę zakompleksionego dzieciaka, który nadal we mnie tkwi. Piszę także dla Was, drodzy młodzi przyjaciele, licząc, że gdy poczytacie sobie o tych zamierzchłych czasach, będziecie w stanie pełniej docenić wszystkie atuty życia w demokracji. Nawet takiej, jak „wesoła” i populistyczna IV Rzeczypospolita, budząca liczne skojarzenia z lasem Sherwood i opowieścią o Robin Hoodzie. To także nasze wspólne europejskie dziedzictwo, z którego jak widać czerpiemy bez umiaru. Z tym że u nas Robin Hooda dość trudno zidentyfikować, a chciwych szeryfów mamy jakby w nadmiarze, ale jak to się mówi – od przybytku głowa nie boli. Na szczęście paszporty leżą w szufladach, więc kiedy się chce można polecieć odreagować za granicą.

Perfekcja, delikatność, artyzm to określenia najczęściej kojarzone z baletem. Lekkie, eteryczne ruchy i niewinność emanująca ze sceny kłócą się z przemocą, wyzwiskami i nadużyciami seksualnymi, którymi bywa okupiona nauka baletu.
Nikt nie zastanawia się, co dzieje się za kulisami... Jakie sekrety skrywają ściany polskich szkół baletowych? Jaką cenę ich uczniowie płacą za to, by zaistnieć na scenie?

Balet, który niszczy to przejmujący manifest wychowanków szkół baletowych, którzy przerywają milczenie. Odarci z pasji, radości z tańca, pozbawieni godności i poczucia własnej wartości, opowiadają swoje historie pełne smutku i cierpienia.

Monika Sławecka w rozmowach z nimi próbuje dociec, skąd w tym hermetycznym środowisku jest tyle przemocy i zawiści I to nie ze strony rówieśników.

Niecenzurowana, demaskująca, przerażająco aktualna. Lektura dla tych, którzy chcą wiedzieć, co naprawdę działo się za Spiżową Bramą.

Kto naprawdę rządził Kościołem katolickim w XX i XXI wieku? Jakie tajemnice kryją biura w Watykanie, seminaria, nuncjatury i klasztory rozsiane po świecie? Ta książka to bezkompromisowy portret postaci rządzących Watykanem – od bankierów mafii w sutannach po świętych manipulantów.

Autorzy z reporterską precyzją i śledczą odwagą odsłaniają mroczne biografie watykańskich hierarchów. Wśród skandalistów znaleźli się między innymi: Law – biskup od brudnych spraw, Ledóchowski – miłośnik faszyzmu i antysemita, Marcinkus – bankier Boga i mafii, Sodano – architekt milczenia w sprawie pedofilii, Escrivá – założyciel Opus Dei z obsesją na punkcie władzy...

„My, Sarmaci” to książka, która przenosi czytelnika w czasy Rzeczypospolitej Obojga Narodów, ukazując życie szlachcica w kontekście bogatej historii tego regionu. Autor, Joanna Orzeł, w sposób przystępny i wciągający przedstawia zarówno blaski, jak i cienie życia w tym niezwykłym państwie, które przez wieki było spichlerzem Europy oraz miejscem wielkich wydarzeń historycznych.

W literaturze i sztuce szlachta często przedstawiana jest w skrajnych obrazach – jako honorowi rycerze lub jako awanturnicy. Książka stara się zdemaskować te mity, ukazując prawdziwe życie Sarmatów. Jak wyglądała codzienność w szlacheckich folwarkach? Co jedli, jak się kształcili i jakie były ich wartości? Odpowiedzi na te pytania pozwalają lepiej zrozumieć, jak kształtowała się tożsamość narodowa i kulturowa tego regionu.

Rozmowy z kobietami skazanymi za zabójstwo

Różne wyroki. Różne okoliczności. Różne historie życia. W tle: poczucie skrzywdzenia, alkohol, frustracja, otoczenie, które skłania do takiego, a nie innego działania. Efekt: zabójstwo. Bezwzględne okrucieństwo, które wymyka się spod kontroli. Czy jest tu miejsce na współczucie?

Kim naprawdę są kobiety, które przekroczyły granicę niewyobrażalnego? Bestiami, demonami śmierci, potworami? Tak chcą je widzieć media. Czy kobietami, których życiem rządził przypadek? Konfrontacja ze światem, o którym opowiadają, często nie daje jednoznacznej odpowiedzi.

Zbrodnia i kara? A może pomyłka sądowa? Kolejny bestseller Zbyszka Nowaka, który czyta się z zapartym tchem.

Stephen Seager spędził rok na oddziale szpitala psychiatrycznego, na którym zamknięto najgorszych psychopatycznych przestępców.

Nigdy nie patrz im w oczy.
Nigdy ich nie dotykaj.
Jeżeli się boisz, powiedz im to.
Ale nigdy nie odwracaj się do nich plecami.

Wspomnienia psychiatry, opisujące rok stażu na oddziale psychiatrycznym ujawniają wstrząsającą prawdę o życiu za zamkniętymi drzwiami instytucji dla umysłowo chorych.

To doświadczenie Seagera, autora bestsellerowych „Psychopatów”, już na zawsze zmieniło jego postrzegania świata i ludzi. Po wyjściu już nigdy nie był tym samym człowiekiem.

"I oto jestem. Zupełnie sama w celi ze skazanym przestępcą seksualnym, który mógł zrobić, co chce. Nie było żadnego strażnika. Żadnych kajdanek. Nie było krótkofalówki. Byłam tylko ja i ten okropny człowiek po drugiej stronie biurka, który wyglądał na bardziej przerażonego niż ja." - Rebecca Myers

Do jednego z najcięższych więzień w Wielkiej Brytanii, gdzie wyrok odsiaduje ponad ośmiuset morderców, seryjnych gwałcicieli i pedofilów, na swoją pierwszą zmianę zgłasza się Rebecca, dwudziestodwuletnia świeżo upieczona absolwentka psychologii.

Celem terapii, którą poprowadzi, jest zrozumienie, dlaczego więźniowie dopuścili się tak potwornych czynów i upewnienie się, że więcej tego nie zrobią. Ale czy jest to możliwe? Czy w seksualnych drapieżcach można wzbudzić empatię wobec ich ofiar?

Co sprawia, że nie ma osoby, która nie słyszałaby o FBI? Wbrew pozorom renoma Federalnego Biura Śledczego nie wzięła się z imponującego budżetu, użycia zaawansowanej technologii czy najnowocześniejszego uzbrojenia. Organizacja zawdzięcza rozgłos szczególnemu kodeksowi, który wymaga od wszystkich nieustannego dążenia do doskonałości.

Oznacza to, że do każdego zadania, nawet najbardziej trywialnego i błahego, agenci FBI podchodzą z zapałem i determinacją. Niezależnie od tego, co mają do wykonania ― czy jest to coś prostego, czy tropią morderców, złodziei lub szpiegów ― zawsze przystępują do pracy z pełnym profesjonalizmem. Historia FBI sięga 1908 roku. Od tamtej pory wiele się zmieniło, jednak niezmiennie podstawą funkcjonowania FBI jest praktykowanie doskonałości, którą wpaja się agentom od pierwszych chwil w akademii. Można to nazwać kodeksem FBI.

Czy sowy mogą zażywać długich kąpieli i czy widzą w ciemnościach absolutnych?

Czy Hedwiga mogła być wieloletnią przyjaciółką Harry’ego Pottera, skoro sowy śnieżne zdecydowanie preferują nomadyczny tryb życia?

I wreszcie, który przedstawiciel sowiego gatunku jest Księciem Ciemności?

Sowy to ptaki sprzeczności. Każdy potrafi je rozpoznać, choć mało kto je spotkał. Powszechnie rozpoznawalne, ale słabo poznane. Ptaki wiedzy, a jednocześnie ptaki przeklęte. Mroczni łowcy i totemy kobiet.

Ron Jeffery

Ronald Jeffery, Anglik, który zbiegł z obozu jenieckiego w łodzi do Warszawy i wstąpił do AK, jest jedną z najbardziej kolorowych i heroicznych postaci polskiego podziemia. Odznaczył się wręcz szaleńczą odwagą, przy której bledną wyczyny Kmicica.