ZACHOMIKOWANE

KULTOWA POZYCJA DLA WSZYSTKICH FANÓW SOCJALIZMU :)

Postać Pawki Korczagina, kształtującego swój charakter przez ciągłe sprawdzanie siebie w czynach i decyzjach, stała się wzorem dla wielu pokoleń młodzieży radzieckiej. Książka Ostrowskiego, wyrażająca tęsknotę epoki do nowego ideału moralnego, zyskała rangę i sławę międzynarodową. Poza Związkiem Radzieckim miała kilkadziesiąt wydań w wielu językach.
Powieść Ostrowskiego Jak hartowała się stal uznawana jest za klasyczne dzieło literatury radzieckiej okresu porewolucyjnego.

Uważne studiowanie rodzinnych albumów i przyglądanie się znaczkom mogą niekiedy doprowadzić do wstrząsających odkryć. Dla Kaspra Bajona historia rodzinna okazała się źródłem wiedzy o polskim udziale w kolonizacji Afryki.

Gdy pod koniec XIX wieku Cesarstwo Niemieckie, nieco spóźnione, zasiadło do kolonialnego stołu, przypadły mu spore obszary dzisiejszej Tanzanii, Rwandy i Burundi. Nazwano je Niemiecką Afryką Wschodnią. Na przełomie stuleci udawało się tam wielu Polaków, mieszkańców zaboru niemieckiego – przede wszystkim wojskowych, lekarzy, ale też budowniczych i przedsiębiorców. Wśród nich byli stryjeczny pradziadek autora, Stanisław Bajon, który postawił kilka kamienic i kościół na poznańskich Jeżycach, oraz jego szwagier Paul Fenster. Sto lat później Kasper Bajon wyruszył ich śladami w podróż do Tanzanii, gdzie obserwował skutki europejskiej eksploatacji tych ziem.

24 rozmowy z osobami skazanymi na dożywotnie pozbawienie wolności, wiele z nich z N-kami. Niebezpieczni. Sprawy medialne, znane z pierwszych stron gazet i te „zwykłe”. Rozmowy twarzą w twarz. Prowadzone w świetlicy oddziałowej, na stołówce, w pokoju wychowawcy. Trudne, wyczerpujące emocjonalnie, momentami wstrząsające.

Dożywocie to substytut kary śmierci. Daje złudną perspektywę wyjścia na wolność. Ale z polskich więzień się nie wychodzi. Dożywocie od wielu lat w Polsce równa się karze eliminacyjnej. Niebyt. Wegetacja. Margines. Mimo to kara nie odstrasza.

To książka o człowieku. Bo tylko człowiek zabija drugiego i „dostaje” dożywocie. To historia relacji między tym, kim był, kim jest, kim chciałby być, gdy wyjdzie. Jeśli wyjdzie.
To jedyna tego typu publikacja w Polsce.

Mika Urbaniak, córka Urszuli Dudziak i Michała Urbaniaka, która cudem przeżyła wypicie śmiertelnej dawki alkoholu.
Agnieszka, która poznała alkoholową otchłań i mówi wprost: „To już nie było picie. To było chlanie”.
Elżbieta, która piła aż do odcięcia.
Karolina, która jako nastolatka marzyła o tym, żeby być dorosłą i w ogóle nie trzeźwieć.
Marta, nauczycielka, której picie odebrało kontrolę nad własnym życiem.

Dwanaście szczerych i intymnych rozmów o piekle, z którego można wyjść.

Najpierw był cykl wywiadów w internecie. A teraz książka. Pod imionami bohaterek kryją się kobiety, które zna każdy z nas...

Tak się składało, że w latach 70. i 80. zeszłego stulecia moje podróże prywatne i wyprawy przyrodnicze w kręgu krajów realnego socjalizmu obfitowały w nieprawdopodobne zbiegi okoliczności, aranżując spotkania i sytuacje możliwe tylko na obszarach pod sowiecką dominacją. Dziś z perspektywy co młodszych czytelników niewątpliwie „egzotyczne"!

Dramatyczne losy ludzi i absurdy codzienności z pogranicza czarnego humoru niczym sceny z filmu przygodowego przesączone przez filtr czasu tworzą rodzaj pamiętnika złożonego z opowiadań-reportaży osadzonych w scenerii kraju akcji. I tak: w radzieckich republikach Gruzji i Armenii, w tej pierwszej ocieram się o świat gruzińskiej mafii. W tej drugiej uczestniczę w przemycie złota i polsko-ormiańskiej „spółce handlowej". Na syberyjskich krańcach ZSRR ratuję pannę młodą z rąk pijanych weselników w miasteczku bez perspektyw...

Tulia Topa przez niemal trzy dekady dorastała w zakulisowym świecie Świadków Jehowy - miejscu, gdzie radość bywa grzechem, a prywatność uzależniona jest od zboru. Od urodzin bez prezentów, przez odwieczny zakaz noszenia krótkich spódnic, aż po cenzurę własnych słów i zakaz kontaktów z tymi, którzy nie należą do wspólnoty. Strach przed osądzeniem przez „komitet sądowniczy” utrzymywał ją w ścisłej wierze...

To opowieść o tym, jak zaczęło pękać szkło wokół jej życia - szklany klosz, który miał chronić, stał się więzieniem. Jak znaleźć odwagę, by sięgnąć po wolność, kiedy każde pytanie o tożsamość może kosztować cię wszystko - łącznie z rodziną, wspólnotą, sensem życia?

Ponad sto tysięcy osób w Polsce i łącznie osiem milionów na świecie nie ma prawa przeczytać tej książki.

Kinga była ulubienicą Poznania – płakało po niej całej miasto. Suczki Tusia i Ziutka na ostatni posiłek zjadły to, co szkodziło im za życia: pierwsza łososia i zielone oliwki, druga parówkę. Żółw E.T. dostał imię po dzielnym ufoludku z filmu Spielberga – pokonał go zepsuty kabel grzewczy w skrzyni do hibernowania.

Daria Grzesiek zebrała opowieści opiekunów, którzy doświadczyli śmierci swoich zwierząt. Zrobiła to, ponieważ sama mierzyła się z chorobą, cierpieniem i odejściem swojej Ziuty. Wtedy uświadomiła sobie, że nie wie, w którym momencie najlepiej podjąć decyzję o eutanazji ani jak zorganizować taki zabieg, co zrobić z ciałem, jakie są możliwości pochówku zwierzęcia i w końcu – jak poradzić sobie z bólem po stracie. Jej bohaterowie stanęli przed podobnymi dylematami: ile kosztuje kremacja świnki morskiej, a ile konia? Czy eutanazja wygląda jak spokojne usypianie? Czy na pogrzebie zwierzęcia są przemowy, modlitwy, śpiewy?

Eksperymenty, które nie zawsze kończyły się sukcesem. Lekarze, którzy nie tracili wiary. Pacjenci, którzy musieli zachować nadzieję

Jan Piltz leczył żołnierzy z histerii specjalną gimnastyką. Ludwig Jekels, uczeń Freuda, "szperał tygodniami w duszy chorego". Witold Chodźko nie bał się zatrudniać kobiet na oddziałach psychiatrycznych. Maria Grzywo-Dąbrowska słyszała od pacjentek w masowej psychozie, że "nie chcą trupich zębów".

W dziejach polskiej opieki nad chorymi psychicznie brakowało nowoczesnych szpitali, które mogłyby przyjąć wszystkich potrzebujących. Zdarzały się procedury medyczne, budzące dzisiaj nasz sprzeciw. Do połowy lat pięćdziesiątych, nim pojawił się pierwszy lek przeciwpsychotyczny, nie istniała skuteczna farmakoterapia.

Autor, najmłodszy syn generalnego gubernatora okupowanych ziem polskich, Hansa Franka, jest wyjątkiem wśród potomków nazistowskich dygnitarzy. Nie przemilcza mrocznych dziejów swoich przodków, ale od lat bezkompromisowo próbuje się z nimi rozliczyć.

W książce Moja rodzina i jej kat dokumentuje studium upadku swojego ojca, opisując kolejne etapy kariery w szeregach narodowych socjalistów, a po zakończeniu wojny uwięzienie, proces norymberski, wyrok i egzekucję Franka w październiku 1946 roku.

Zbiór reportaży o historii, którą przez lata tłumiono, przemilczano i mitologizowano.

Domosławski, Grzebałkowska, Grzywacz, Łazarewicz, Winnicka, Wójcik.

Sześcioro reporterów przygląda się przełomowemu momentowi, w którym niemieckie Rgenwalde i jego okolice stają się polskim Darłowem, Sławnem, Buszynem... Korzystając z pamiętników, relacji, dokumentów i rozmów, opowiadają o miejscach rozdartych między tym, co utracone, a tym, co się dopiero rodzi. O Niemcach, którzy nie chcieli wyjeżdżać. O Polakach, którzy nie chcieli pytać...

To nie jest książka rocznicowa ani pamiątkowa. To reportaż o ludziach, którzy tracą i zyskują ojczyznę. To książka o pamięci, która długo nie mogła się przebić do debaty publicznej.

Zamachy w cieniu PRL – historia odwagi i terroru

Ta książka odsłania tajemnice zbrojnych akcji, które długo pozostawały w cieniu historii. Przedstawia zarówno dramaty ludzi, którzy ryzykowali życie, jak i moralne dylematy – czy terror może być aktem bohaterstwa? Czy cel uświęca środki, gdy w grę wchodzi niepodległość i przetrwanie narodu?

Poznaj historie heroizmu, spisku i odwagi, które rozgrywały się na ulicach, w laboratoriach konspiracyjnych i w tajnych gabinetach władzy. Zrozum świat PRL-u z perspektywy ludzi, dla których sprzeciw wobec systemu stawał się osobistą i narodową misją.

Werner Fuld

Autor opisuje niezwykłe losy książek i pisarzy zakazanych ze względów społecznych, politycznych, obyczajowych i religijnych; prześladowanych zarówno przez władców, dyktatorów jak i w krajach demokratycznych (nawet dzisiaj w Niemczech na indeks trafia około 300 książek rocznie, a w Ameryce odbywają się rytualne spalenia Harry’ego Pottera), przez Inkwizycję i różne kościoły (w XII wieku wprowadzono dla świeckich zakaz nie tylko czytania Biblii, ale nawet rozmów na jej temat z uzasadnieniem, że nie wolno rzucać pereł przed wieprze).