songo2000000

Te spowite mgłą góry, Są teraz dla mnie domem, Ale moim (prawdziwym) domem są niziny I zawsze nim będą Pewnego dnia wrócicie, Do swych dolin i swych farm, I nie będziecie się dłużej palić Do bycia towarzyszami broni Przez pola zniszczenia, Ciągły chrzest bojowe Patrzyłem, jak wszyscy cierpieliście Gdy ta bitwa gorzała I choć tak bardzo mnie to bolało W moim strachu i niepokoju Nie opuściliście mnie Moi towarzysze broni...