W opinii wielu czytelników życie i twórczość Barbary Rosiek zamknęła jedna książka - "Pamiętnik narkomanki". Tymczasem kilka lat po jej pierwszym wydaniu powstała "Kokaina", odrzucona i zapomniana, bo zaprzeczała istnieniu prostego happy endu. Napisana w formie wspomnienia, jest przede wszystkim wstrząsającym świadectwem choroby duszy i ciała autorki na miesiąc przed planowanym samobójstwem. Impresywna, szczera, odarta z dystansu spowiedź autorki pomaga zrozumieć tych, którzy dręczeni niemocą poznania tajemnicy życia i śmierci, nie mając nadziei na miłość, za teren swojego życia obierają najczarniejsze z bagien. Świat narkotyków, urojeń i chorób pozwala uśpić dręczącą ich świadomość, skraca i znieczula oczekiwanie na ostateczne rozwiązanie - na śmierć.
Recenzja:
Trudne dzieciństwo, brak miłości, złe towarzystwo, wagary, alkohol...
Tak zaczyna się w każdym przypadku i tak też zaczęło się u małej Basi. Gdy w domu zamiast miłości zaczyna panować patologia, dziecko szuka od tego ucieczki. Przypomnij sobie zdenerwowanie, jakie odczuwasz, gdy ojciec jest w szkole na wywiadówce, zastanów się, co czuć musiała Basia wiedząc, jakie piekło będzie po powrocie.
"Przeznaczenie czy wybór? Kurwa wybór!"*.
Czy to rzeczywiście był wybór?
Od dziecka wdepnęła w gó wno, gdy miała 17 lat, była już uzależniona od kokainy. To ona dawała jej jazdę, która jej odpowiadała. To ona zawładnęła jej życiem, to ona ją zniszczyła.
Opis jazd na kokainowym haju rodzi w nas niezrozumienie. Żeby zrozumieć, trzeba coś o tym wiedzieć, wykazać się empatią lub po prostu przeżyć to osobiście. Niekoniecznie z kokainą, starczy coś, co zatruwa życie. To nie jest żadna filozofia ani przedmiot do wkucia na pałę. Nie zrozumiesz, póki nie spróbujesz, jak spróbujesz i ci się spodoba, sprawdzisz swoją wolę, która zapewne okaże się zbyt słaba. Wdepniesz w to. Skrajny sensualizm.
Miała tylko jednego Pana - Śmierć, diler sprzedawał działkę, która pozwalała z nią porozmawiać. Choroba psychiczna, szpitale, areszty, wszystko na nic, zbyt mocno wciągnięta.