CZERWONY KRZYŻ - HISTORIA HENRY DUNANTA (Michel Galabru) (Lektor PL).avi
-
7 TAJEMNIC_FILM -
Animowane dla dzieci -
AUDIO_TS -
bajki -
byli sobie podróżnicy dvd -
Chłopi - W.S.Reymont -
czytaj od tyłu- ALOERUA -
Droga Krzyżowa -
Droga Krzyżowa Dziecka Nienarodzonego -
Droga Krzyżowa Małżonków -
Droga Krzyżowa mp3 -
Droga Krzyżowa naszego Zbawiciela -
Droga Krzyżowa z Bł. Janem Pawłem II -
Droga Krzyżowa za Kapłanów -
dvd1 -
dvd2 -
dvd3 -
dvd4 -
dvd5 -
dvd6 -
Fabularne dla dzieci -
Galeria -
GORZKIE ŻALE -
Gorzkie żale mp3 -
Henryk Sienkiewicz - Pan Wołodyjowski -
Henryk Sienkiewicz - Potop cd1 -
Henryk Sienkiewicz - Potop cd2 -
Henryk Sienkiewicz - Potop cd3 -
komedie -
Krzyż symbolika -
Krzyż w życiu człowieka -
literatura - lektury -
Męka Pańska -
mp3 literatura polska -
Muzyka z Pasji mp3 -
Niedziela Palmowa -
Pan Kleks -
Pan Tadeusz - Adam Mickiewicz -
Poprostu w niego uwierzyć -
religijne -
Stacje Drogi Krzyżowej -
TOM1 -
TOM2 -
TOM3 -
TOM4 -
Triduum Paschalne -
VIDEO_TS -
Wielka Sobota -
Wielki Piątek -
Wielki Tydzień
24 czerwca 1859, w drodze na spotkanie z cesarzem, Dunant przejeżdżał koło włoskiego miasteczka Solferino, gdzie dogorywała najkrwawsza w ówczesnej Europie (obok Waterloo) -- bitwa pod Solferino, stoczona między armią austriacką a sprzymierzonymi siłami francusko-włoskimi. Liczba ofiar przekraczała 40 000. Obok ciał zabitych, których nikt nie zbierał z pola walki, umierało w męczarniach tysiące rannych żołnierzy. Niewielkie i źle zorganizowane wojskowe służby medyczne były bezradne wobec ogromu nieszczęścia. Dunant, mimo braku przygotowania medycznego starał się pomóc rannym i umierającym. W pobliskim kościele w Castiglione zorganizował prymitywny szpital, opatrywał rannych, dostarczał im wodę do picia, zapisywał ostatnie życzenia umierających. Namawiał do pomocy kilka miejscowych kobiet, które -- choć z oporami -- dawały się przekonać, że ranni żołnierze cierpią tak samo, niezależnie od narodowości. Tu powstało hasło Tutti fratelli -- wszyscy jesteśmy braćmi.
Komitet Pięciu -- Komitet Założycielski Czerwonego Krzyża
Po dwóch latach spędzonych bezowocnie w Paryżu Dunant wrócił do Genewy i napisał książkę "Wspomnienie Solferino". Jest to nie tylko relacja z pola bitwy czy opis wstrząsających przeżyć, ale gorący apel do społeczeństw Europy, który miał poruszyć ich sumienia. Niewielka książeczka, przetłumaczona na kilka języków i wydana w niemal wszystkich krajach europejskich, zdobyła ogromną popularność. Dunant proponuje w niej:
- powołanie we wszystkich krajach stowarzyszeń pomocy, których przeszkoleni wolontariusze mogliby nieść ratunek rannym na polu walki
- zapewnienie im bezpieczeństwa przy pomocy wyróżniającego znaku, powszechnie uznawanego przez wszystkie strony konfliktu i dającego status pełnej neutralności.
W lutym 1863 powstał w Genewie tzw. Komitet Pięciu, w którym obok Dunanta zasiadali czterej wpływowi obywatele szwajcarscy.
26 października 1863, z inicjatywy Dunanta, Komitet Pięciu zwołał do Genewy międzynarodową konferencję, w której wzięło udział 14 oficjalnych delegacji krajów europejskich oraz wielu obserwatorów. Większość idei Henry Dunanta została zaakceptowana, m.in. powołanie narodowych komitetów pomocy rannym, ochrona personelu medycznego podczas działań wojennych i wspólny znak ochronny -- czerwony krzyż na białym tle.
Dzień 29 października 1863, w którym konferencja przyjęła te rezolucje, uznany został za dzień powstania Czerwonego Krzyża.
Po 1867, w wyniku niesnasek i sporów wśród założycieli Czerwonego Krzyża, Dunant wycofał się z Komitetu. Pogarszała się też zdecydowanie jego sytuacja materialna, a kolejne idee, jak np. utworzenie stref bezpieczeństwa dla cywilnych uchodźców, powołanie Światowej Organizacji Zdrowia czy Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, nie znalazły zrozumienia rządów państw europejskich.
W 1887 roku, po latach tułaczki i niepowodzeń, opuszczony przez wszystkich, Dunant osiedlił się w przytułku dla ubogich w szwajcarskim miasteczku Heiden. W 1895 odnalazł go tam dziennikarz, którego artykuły o tym, że założyciel Czerwonego Krzyża żyje w ubóstwie i zapomnieniu, poruszyły całą Europę.
Rezultatem było przyznanie przez parlament norweski w 1901 pierwszej pokojowej nagrody Nobla Henry Dunantowi. Zmęczony, schorowany, stary człowiek nie chciał już jednak żadnych zaszczytów i powrotu do życia publicznego.
30 października 1910 Henry Dunant zmarł w swoim skromnym pokoju w przytułku w Heiden (Szwajcaria).