18.Nie trzeba głośno mówić.mp3
-
Aleksander Marekwia - Szkoła Biblijna -
Apokalipsa -
Arkadiusz Karbowiak -
Biblia-Zasady Interpretacji -
Biblijna krytyka niebiblijnych doktryn -
Czasy ostateczne -
Czasy Ostateczne - Eschatologia -
Czytamy Upaniszady -
Daniel Cichocki - HOMILETYKA -
Dariusz Laskowski -
Dawid Opala -
Dekalog -
DodawaniE -
Ewolucja czy stworzenie- KWCH Palowice -
Ewolucjoniści -
FUNDACJA INSTYTUTÓW BIBLIJNYCH -
Fundacja Panteon -
Gerard Gierliński -
Historia Kościoła-Berea -
Hume -
Igor Witkowski -
Istota Rzeczy -
Jacek Tabisz -
Jarosław Centek -
Jerzy Dzik -
Konferencja 22.04.2023 Boży wzór małżeństwa -
Kosmiczne Opowieści -
Księga Henocha - Audiobooki -
Księga Izajasza -
Księga Objawienia -
Marcin Ryszkiewicz -
Marek Matusiak -
Mormoni -
Na początku -
Nauczanie o czasach ostatecznych -
Opactwo w Tyńcu -
Organizacja Wspólnoty Mesjańskiej -
Paweł Sochacki -
Platon - Obrona Sokratesa -
Podcast Historyków -
Polaraxa -
Poznałem Mesjasza-świadectwa Żydów -
Radoslaw Pyffel -
Rudolf Szczypka Przybytek -
Tomasz Chyłka - Księga Sędziów -
Tomasz Miller -
Tora jako... Cykl spotkań o Torze -
Wojna w Gazie -
Zalwit-Wiedza dla wszystkich -
Żywoty Sławnych Mężów
„Ostatnia książka Józefa Mackiewicza, Nie trzeba głośno mówić, jest jego największym dziełem. Co do tego nie ma już wątpliwości. Ale nie jest to tyko powieść. Jej ładunek polityczny jest tak znaczny i ważny, że trzeba ją uważać także za traktat polityczny o samoistnym znaczeniu. Objawia się to nie tylko w słowach bohaterów powieści, lecz także w wielkiej obfitości dokumentów dosłownie przytoczonych (…) Mackiewicz pisze, że wszystkie nieszczęścia, jakie spotykały Polskę w czasie drugiej wojny światowej i później, biorą początek z grzechu pierworodnego, jakim było lekceważenie niebezpieczeństwa bolszewizmu przez Piłsudskiego”.
Zastosowałem metodę wprowadzania postaci powieściowych w bezpośrednie zetknięcie nie tylko z autentycznymi wypadkami, ale też z autentycznymi ludźmi działającymi w tamtym czasie. Odbiega to, rzecz zrozumiała, od formy klasycznej powieści. Nie wydaje mi się jednak, by konwencja ograniczająca w tym względzie swobodę autorską była słuszna. Jestem zwolennikiem w twórczości literackiej swobody nieograniczonej. Dziś zwłaszcza, gdy próby obalenia krępujących twórczość kategorii prowadzą do licznych eksperymentów, nieraz daleko idących, jak np. tworzenie z powieści „antypowieści” itp. — surowe przestrzeganie podziału na tzw. „fiction” i „non-fiction” wydaje mi się anachronizmem. Nie chcę przez to powiedzieć, że jestem przeciwnikiem utartych konwencji. Chcę tylko uprzedzić czytelnika, że moja powieść tych konwencji nie przestrzega.