Junak M Junak M12.jpg
-
@ Korona Królów -
«» E-book «» -
▣ Dzieje religii chrześcijańskiej -
♦WZORY TATUAŻY -
10 potrzeb intymności człowieka -
akwarystyka -
Armia Boga 1, 2, 3 -
Avast Premier Antivirus Setup -
avast_free_antivirus_setup 64bit -
BIBLIA -
Biblia do słuchania -
Biblia MR -
Blu-ray -
Boże Narodzenie -
Dzien Kobiet -
Egzorcyzmy -
Elementarz ks. Jana Twardowskiego -
Filmy o szczególnych walorach religijnych -
Indian-Jack Daniels - 2016 -
Instalator systemu Windows 10 -
JUNAK M10 -
Karol - papież, który pozostał człowiekiem -
Kartki kondolencyjne -
Korona-Królów -
Leszek Korzeniecki - Zbawienna decyzja -
Nauka - Kurs gry na gitarze -
O wolności chrześcijańskiej - M.Luther -
Ofiaruję Tobie Panie mój -
OpenOffice -
OpenOffice 4.0.1 PL Full -
Pieśni dla dzieci -
Pieśni gotowe slajdy do wydruku -
Piosenki religijne -
Proroctwo doomsday -
RELIGIJNE ✝ -
Różaniec -
SHL M11 -
Sokół -
TATUŁARZE -
Urodziny i imieniny -
Walentynki -
warto obejrzeć -
Wielkanoc -
Windows 10 -
Wszystko o psach dogs 101 -
Yorkshire -
Zbrojnik - GLONOJAD -
zdjecia -
Zmartwychwstały Pan - Mocni w Duchu -
🎥 Strażnicy cnoty - Blockers [2018]
SFM Junak – polski motocykl, produkowany przez Szczecińską Fabrykę Motocykli w latach 1956-1965. Był najcięższym motocyklem oraz jedynym motocyklem z silnikiem czterosuwowym produkowanym w PRL.
W latach 1956-1965 wyprodukowano łącznie 91 400 motocykli Junak, w tym ok. 10 000 szt. modelu M07, a także rajdowe typu M07-R, crossowe typu M07-C, 2500 trójkołowców typu B20 (dostawczy ze skrzynią z plandeką) oraz 8500 wózków bocznych typów WB1 i W03. Produkowany był w SFM w Szczecinie, silniki typu S03 do wszystkich modeli Junaka produkowane były przez Zakłady Sprzętu Motoryzacyjnego w Łodzi.
W latach 1956-59 wyprodukowano ok. 10 tys. egzemplarzy M07. Model M10 oficjalnie wprowadzono do produkcji w grudniu 1959 jednak pierwsze 20 tys. szt. modelu M10 wyprodukowane w latach 1960-1961 posiadały jeszcze niektóre cechy z poprzedniego modelu, przykładem może być przednia lampa. Motocykle Junak posiadające cechy obydwu modeli nazwane zostały przejściówkami.
Konstrukcja, opracowana w latach 1951-1952 w Biurze Konstrukcyjnym Przemysłu Motoryzacyjnego przez zespół pod kierunkiem J. Ignatowicza, przewyższała wiele motocykli renomowanych firm światowych owego czasu[1]. Nic w tym dziwnego, skoro tworzyli go doświadczeni konstruktorzy opierając się na przedwojennych dokonaniach zespołu T. Rudawskiego, niezwykle utalentowanego konstruktora trzech modeli motocykli Sokół w PZInż. Stąd tak wiele podobieństw w konstrukcji silnika Junaka do Sokoła 600 i 500[potrzebny przypis]. Przy konstrukcji wzorowano się także na rozwiązaniach konstrukcyjnych takich motocykli jak angielskie AJS, BSA, Triumph czy Norton, choć nie bez wpływu konstrukcji niemieckich.
Wiele Junaków wyeksportowano m.in. do Węgier, Bułgarii, Turcji, Wenezueli, Mongolii i na Kubę. Junaki sprzedawano także w USA, w tym model szosowo-terenowy Scrambler oraz 21 sztuk wykonane na specjalne zamówienie, z wyposażeniem wzbogaconym o sakwy, gmole i dodatkowe oświetlenie (fabryczne oznaczenie - "Junak M10 de Lux").
Motocykl Junak stosowany był w Milicji Obywatelskiej jako motocykl pościgowy, używany też był w wyścigach motocross i rajdach terenowych. W 1959 zawodnik Klubu Motocyklowego "Budowlani" z Gdańska Franciszek Stachewicz ustanowił na specjalnie przystosowanym Junaku polski rekord prędkości motocykla. Na poniemieckiej autostradzie Elbląg – Tczew osiągnął prędkość 149,3 km/h. Wydarzenie to zostało uwiecznione przez Polską Kronikę Filmową (PKF 16A z 1959 roku).
Ówczesne realia oraz zła lokalizacja produkcji Junaka spowodowały permanentne trudności z osiągnięciem wymaganej jakości. Te same przyczyny uniemożliwiły podjęcie produkcji nowocześniejszych wersji silników S130, S131, S132 konstruowanych w łódzkich ZSM a także modelu M13 oraz "M14 Iskry" - motocykla, który miał być następcą Junaka.
Junak był również bardzo drogi jak na możliwości ówczesnych polskich nabywców. Na przełomie lat 50/60 kosztował 24.000 zł (M10 "przejściowy"). Ostatecznie zaś załamanie rynku motocykli ciężkich doprowadziło do zamknięcia produkcji w 1965 r.
Zwany przez niektórych polskim Harleyem, pomimo swoich niektórych wad był jednak motocyklem lubianym, stając się z czasem "kultowym". Charakterystyczny tzw. gang czyli odgłos pochodzący z rury wydechowej, w połączeniu z hałaśliwą pracą rozrządu umożliwia łatwe rozpoznanie tego motocykla nawet ze znacznej odległości, przy czym ta druga cecha jednocześnie jest "spadkiem" po Sokole, ale i jedynym bodaj ogniwem łączącym junaki z harleyami.