Stefan Żeromski - Ludzie bezdomni (1899).pdf
-
- Errata do biografii -
- Errata do biografii(1) -
01. Historia Polski 'Średniowiecze' -
Antoni Ferdynand Ossendowski -
Bez oręża -
Biografie -
biogramy, biografie, autobiografie -
CZARNI ŻOŁNIERZE w wojsku Polskim 1920r -
Droga Sudecka - zdj. lotnicze -
Historia - opracowania -
ILLUMINACI - OSZUSTWA -
Jacek Bartyzel -
Jelenia Góra - zdjęcie lotnicze -
Judeopolonia -
Kisielewski Stefan KISIEL -
Kongres -
KSIAZ -
KSIAZ(1) -
Ksiaze i Zebrak -
Leon Wegner -
Lisowczycy -
maarynarz -
Mark Twain -
Marszałek Piłsudski -
Milczące Podziemia WALIMIA -
Pamiętniki - Biografie - Wspomnienia(1) -
Pawel Zyzak -
Podziemny Książ -
Prof. Wolniewicz -
Richard Butterwick -
Riese -
Sergiusz Piasecki -
Szalency Bozy -
Sztolnie -
Tajemnica Zamku Czocha -
Tajemnice Karkonoszy -
Tajemniczy Swiat OSÓWKI -
Templariusze -
TEMPLARIUSZE I MASONI -
Tonny Halik -
Tredowaty -
Wałbrzyski tunel kolejowy -
ZAKON TEMPLARIUSZY(1) -
zakony -
zamek Książ -
Zamek Książ -
Zlota wolnosc -
Złowieszcze Góry -
Zofia Kossak -
Zywoty Cezarow
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Stefan Żeromski (ur. 14 października 1864 w Strawczynie koło Kielc, zm. 20 listopada 1925 w Warszawie) – polski prozaik, publicysta, dramaturg, nazwany "sumieniem polskiej literatury".
Posługiwał się pseudonimami Maurycy Zych, Józef Katerla i Stefan Iksmoreż.
Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej herbu Jelita. Wychował się w Ciekotach w Górach Świętokrzyskich. Jego ojciec Wincenty Żeromski wspierał Polaków walczących w powstaniu styczniowym. Jednak po upadku powstania na skutek represji rosyjskich ojciec utracił majątek i aby utrzymać rodzinę został dzierżawcą folwarków. W roku 1873 dziewięcioletni Stefan trafił na rok do szkoły początkowej w Psarach.
W 1874 roku rozpoczął naukę w Męskim Gimnazjum Rządowym w Kielcach, które ukończył w 1886 roku bez uzyskania matury z powodu matematyki. Rozpoczęte w tym samym roku studia w Instytucie Weterynarii w Warszawie (uczelnia nie wymagała matury) musiał przerwać z powodów finansowych. Następnie w 1889 zaczął pracować jako guwerner w domach ziemiańskich m.in. w Nałęczowie. Debiutował jako nowelista na łamach Tygodnika Powszechnego w 1889 roku. W 1892 przebywał krótko w Zurychu, Wiedniu, Pradze i Krakowie. Jesienią tego roku ożenił się z Oktawią z Radziwiłłowiczów Rodkiewiczową, którą poznał w Nałęczowie. Również w tym samym roku wyjechał z żoną i jej córeczką z pierwszego małżeństwa do Szwajcarii, gdzie pracował jako bibliotekarz w Muzeum Narodowym Polskim w Raperswilu. Tam powstawały m.in. Syzyfowe prace. W Szwajcarii zetknął się z m.in. z Gabrielem Narutowiczem, Edwardem Abramowskim. W latach 1895 i 1898 ukazały się zbiory opowiadań Żeromskiego.
Po powrocie do kraju w 1897 pracował jako pomocnik bibliotekarza w Bibliotece Ordynacji Zamojskiej w Warszawie aż do roku 1904. Również w tym samym roku, tj. roku powrotu ze Szwajcarii, ukazały się Syzyfowe prace. W 1899 roku Żeromskiemu urodził się syn Adam. W tym samym roku ukazali się Ludzie bezdomni. W 1904 wyszła powieść Popioły, której sukces wydawniczy pozwolił przenieść się rodzinie Żeromskiego prawie na rok do Zakopanego. Dopiero od 1904 roku mógł poświęcić się pracy pisarskiej. Od 1905 roku działał w organizacjach demokratycznych i socjalistycznych. Był inicjatorem założenia Uniwersytetu Ludowego, organizował kursy dokształcające dla uczniów szkoły rzemieślniczej, w domu Żeromskich prowadzono ochronkę i tajną szkołę. W 1909 wyjechał z rodziną do Paryża, w którym mieszkali trzy lata. Po powrocie do kraju osiedlił się w Zakopanem. W 1913 założył nową rodzinę z malarką Anną Zawadzką. Owocem tego związku była córka Monika. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do Legionów Polskich, jednak nigdy nie brał udziału w walkach. Wrócił do Zakopanego i działał w pracach Naczelnego Komitetu Zakopiańskiego. Był prezydentem Rzeczypospolitej Zakopiańskiej. W 1918 w wyniku choroby zmarł syn Żeromskiego – Adam.
W wolnej Polsce Żeromski zamieszkał w Warszawie, gdzie brał znaczący udział w życiu literackim. Brał udział w akcji propagandowej na Powiślu celem przyłączenia tych terenów do Polski, między innymi w Iławie, Suszu, Prabutach, Kwidzynie, Grudziądzu i wielu innych miejscowościach Warmii, Mazur i powiatów nadwiślańskich. Był inicjatorem powstania projektu Akademii Literatury, Straży Piśmiennictwa Polskiego a w 1925 został założycielem i pierwszym prezesem polskiego oddziału PEN Clubu. W latach dwudziestych osiedlił się w Konstancinie-Jeziornie pod Warszawą w willi Świt, a później mieszkał na Zamku Królewskim w Warszawie. W 1922 ukazała się powieść Wiatr od morza, za którą otrzymał państwową nagrodę literacką, a w 1924 powieść Przedwiośnie.
Żeromski zmarł w 1925 i został pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie (F/4/24). W 1928 otwarto w Nałęczowie poświęcone pisarzowi muzeum.
Ważniejsze dzieła
* Rozdzióbią nas kruki, wrony (1895)
* Syzyfowe prace (1897)
* Ludzie bezdomni (1899)
* Popioły (1904)
* Dzieje grzechu (1908)
* Duma o hetmanie (1908)
* Sułkowski (1910)
* Róża (1909)
* O żołnierzu tułaczu (1896)
* Sen o szpadzie (1906)
* Uroda życia (1912)
* Wierna rzeka (1912)
* Walka z szatanem (Trylogia napisana w latach 1916-19)
* Na probostwie w Wyszkowie (1920)
* Wiatr od morza (1922)
* Uciekła mi przepióreczka (1924)
* Przedwiośnie (1924)
* Siłaczka (1891)
* Zmierzch (Opowiadania - 1896)
* Zapomnienie (Opowiadania - 1896)
* Echa leśne (1905)
* Doktor Piotr (Opowiadania - 1896)
* Puszcza Jodłowa (1925)
* Firlykowe Wzgórze