zicko74

Prezent
Ulubiony
Wiadomość

Mężczyzna zikovski

widziany: 11.10.2026 18:30

1
7365
26103
12789

48748 plików
5006,08 GB

Foldery

FILMY 2000- klasyka EN

FILMY 2000+ EN

filmy ANIMOWANE

filmy CHRZEŚCIJAŃSKIE

BIBLE Collection

FILMY - LISTA WATYKAŃSKA 45 filmów

Filmy o szczególnyc h walorach artystyczny ch

Filmy o szczególnyc h walorach moralnych

Dekalog - 1988 reż. Krzyszto f Kieślows ki

Filmy o szczególnyc h walorach religijnych

Oh, God!

filmy DOKUMENTALNE EN

FILMY SPAGHETTI WESTERN

Django

	1971 - Giù le mani... carogna! - AKA Django Story
	1971 - W Django! aka A Man Called Django!
	1987 - Django Strikes Again - Django 2 - Il grande ritorno [Spaghetti western]

Sartana

1969 - Shadow of Sartana ... Shadow of Your Death - Passa Sartana è la ombra della tua morte [Demofilo Fidani]

Winnetou

FILMY WALT DISNEY

FILMY WALT DISNEY ANIMOWANE

FILMY WESTERNY KLASYKA

FILMY wg AKTORA

FILMY wg AKTORA - 25 screen legends -

FILMY wg AKTORA - more screen legends +

FILMY wg AKTORKI

FILMY wg AKTORKI - 25 screen legends -

FILMY wg AKTORKI - more screen legends +

FILMY wg REŻYSERA inne kraje

GŁOSY 2014

POLSKIE DOBRANOCKI

POLSKIE DOKUMENTALNE LEKTOR

POLSKIE FILMY

	LATA 2000+
	LATA 2010+
	LATA 20-30-40 POLSKIE STARE KINO
	LATA 50
	LATA 60
	LATA 70
	LATA 80
	LATA 90

SERIALE EN

SERIE FILMOWE

zachomikowane

Ostatnio pobierane pliki

Słowik_(epub,mobi,pdf).zip

Remigiusz Mróz - Seweryn Zaorski - 06 Cienie pośród mr....pdf

Remigiusz Mróz - Seweryn Zaorski - 05 Światła w popioł....pdf

Remigiusz Mróz - Seweryn Zaorski - 04 Obrazy z przeszł....pdf

Remigiusz Mróz - Seweryn Zaorski - 03 Szepty spoza nic....pdf

Remigiusz Mróz - Seweryn Zaorski - 02 Głosy z zaświató....pdf

Remigiusz Mróz - Seweryn Zaorski - 01 Listy zza grobu ....pdf

Smith, Patti - Poniedziałkowe dzieci.epub

Małecki, Jakub - Dygot.epub

Biały pył. Piekło na K2_(epub,mobi,pdf).zip

LATA 90

Galeria

sortuj według:
nazwa
typ pliku
rozmiar
data dodania

« poprzednia stronanastępna strona »

1,56 GB
13 sie 20 3:27

1990 - Korczak [Andrzej Wajda].avi

Korczak – film biograficzny z 1990 roku w reżyserii Andrzeja Wajdy, nakręcony na podstawie scenariusza Agnieszki Holland w koprodukcji polsko-niemiecko-brytyjskiej. Jest to opowieść o Januszu Korczaku, polskim lekarzu żydowskiego pochodzenia.

Produkcja
Andrzej Wajda rozważał realizację filmu o Korczaku od 1982, gdy amerykański producent Larry Bachman zaproponował mu scenariusz Johna Brileya. Rola Korczaka pierwotnie przeznaczona była dla Richarda Dreyfussa[2]. Jednakże Wajda od początku planował, iż rolę pedagoga zagra Wojciech Pszoniak, toteż negocjacje z Amerykanami stanęły w miejscu[2]. W 1983 Agnieszka Holland, mieszkająca wówczas we Francji, otrzymała zlecenie na realizację kolejnego scenariusza poświęconego Holocaustowi, zakupionego później przez zachodnioniemiecką producentkę Reginę Ziegler[2]. Zamiast podążać tropem planowanej przez Amerykanów biografii Korczaka od dzieciństwa aż po śmierć, Holland zdecydowała się ograniczyć akcję stworzonego przez siebie scenariusza do ostatnich lat z życia Korczaka[3].

Realizacja filmu w koprodukcji, ze względu na miażdżącą kolaudację, musiała zostać odłożona do momentu transformacji ustrojowej w 1989 roku. Scenografię do filmu stworzył Allan Starski, natomiast muzykę opracował Wojciech Kilar. Zdjęcia do filmu wykonał Robby Müller. Film kręcono w Warszawie i Łodzi (ul. Włókiennicza)

Odbiór
Pomnik Janusza Korczaka w Parku Świętokrzyskim w Warszawie
Korczak został dobrze przyjęty między innymi w Niemczech i w Izraelu, ale jego pokaz wzbudził wiele kontrowersji we Francji[4]. Ostatnia scena, w której Korczak wysiada z wagonu wraz z wychowankami i rozpływa się we mgle, została odebrana po pokazie na Festiwalu Filmowym w Cannes jako próba zatuszowania „polskiego antysemityzmu”[5]. Zamieszczona w dzienniku „Le Monde” recenzja Daniele Heymann atakowała Wajdę za pokazanie w filmie Polaków tylko w dobrym świetle[6]. Innym krytykiem był Claude Lanzmann, reżyser filmu Shoah, który w wywiadzie prasowym krytykował Wajdę za rozmyślne pominięcie „pasywności Polaków”. Lanzmann bronił przy tym ortodoksyjnie własnego sposobu przedstawiania Zagłady Żydów, oskarżając zarówno Wajdę, jak i Holland o antysemityzm

Obsada
Wojciech Pszoniak – Janusz Korczak
Ewa Dałkowska – Stefa Wilczyńska
Teresa Budzisz-Krzyżanowska – Maryna Falska
Marzena Trybała – Esterka
Piotr Kozłowski – Heniek
Zbigniew Zamachowski – Szulc
Jan Peszek – Bauer
Aleksander Bardini – Adam Czerniaków
Krystyna Zachwatowicz – matka Szlomy
Stanisława Celińska – sklepowa
Agnieszka Krukówna – Ewa
Andrzej Kopiczyński – dyrektor w Polskim Radio
Anna Mucha – Sabinka
Aleksander Trąbczyński – gestapowiec kierujący kręceniem filmu w Getcie
Alicja Migulanka – praczka na letnisku
Grzegorz Pawłowski – asystent Korczaka na Uniwersytecie
Olaf Lubaszenko – zastrzelony tramwajarz
Janusz Bukowski – polski lekarz w więzieniu
Michał Staszczak – Józek, wychowanek Korczaka
Adam Siemion – Abramek, wychowanek Korczaka
Jacek Domański
Tadeusz Hanusek
Zygmunt Kęstowicz
Wojciech Klata – Szloma, podopieczny Korczaka

https://pl.wikipedia.org/wiki/Korczak_(film)

699,5 MB
13 sie 20 2:42

1990 - Mleczna Droga [Andrzej Kondratiuk].avi

Mleczna droga – polski film psychologiczny z 1990 roku w reżyserii Andrzeja Kondratiuka.

Opis fabuły
Marzeniem starszego człowieka (Ludwik Benoit) jest odzyskanie młodości. Szuka pomocy u znachorki (Iga Cembrzyńska). Ta poddaje go kuracji, która przywraca mężczyźnie witalność oraz zainteresowanie kobietami. Obiektem jego namiętności staje się piękna nieznajoma – Śmierć (Katarzyna Figura).

Obsada
Ludwik Benoit jako Stary
Iga Cembrzyńska jako wiedźma
Katarzyna Figura jako Śmierć
Maria Matusiak jako dziewczyna
Matylda Bednarczyk jako dziewczyna
Ewa Błaszczyk jako Śmierć (głos)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Mleczna_droga

698,8 MB
13 sie 20 2:23

1990 - Pogrzeb Kartofla [Jan Jakub Kolski].avi

Pogrzeb kartofla – polski dramat obyczajowy z 1990 roku.

Fabuła
Jest rok 1946. Stary rymarz wraca do swojej wioski z obozu koncentracyjnego. Próbuje normalnie żyć i dowiedzieć się, dlaczego ludzie go nienawidzą.

Reżyseria
Jan Jakub Kolski

Główne role
Franciszek Pieczka
Mariusz Saniternik
Adam Ferency

Muzyka
Zygmunt Konieczny

https://pl.wikipedia.org/wiki/Pogrzeb_kartofla

695,9 MB
13 sie 20 2:04

1990 - Powrót Wilczycy [Marek Piestrak].avi

Powrót wilczycy – polski horror z 1990 roku. Film jest kontynuacją filmu Wilczyca z 1983 roku.

Treść
Kraków, II połowa XIX wieku. Młody artysta Kamil przygotowuje się do ślubu z Krystyną. Przybywają do pałacu Stefani Ziembalskiej, kuzynki Kamila. W pałacu tym niegdyś straszyła wilczyca Julia, zanim została unieszkodliwiona. W nocy Krystyna zostaje zaatakowana przez coś o wyglądzie wilkołaka.

Obsada
Jerzy Zelnik jako Kamil Orzelski
Marzena Trybała jako Stefania Ziembalska
Małgorzata Jakubiec jako Agata, służąca Ziembalskich
Joanna Trzepiecińska jako Iza, córka Ziembalskich
Małgorzata Piorun jako Ania, córka Ziembalskich
Grażyna Trela jako Krystyna Orzelska, żona Kamila
Maria Quoos jako guwernantka Ewelina
Leon Niemczyk jako Ziembalski, mąż Stefanii
Henryk Bista jako dr Nussbaum
Zbigniew Lesień jako służący Onufry

oraz

Wanda Sikora jako służąca Pelasia
Anna Wojton jako modelka i kochanka Kamila
Ryszard Kotys jako inspektor
Edwin Petrykat jako ksiądz
Mariusz Saniternik jako grabarz
Jan Mateusz Nowakowski jako koniuszy w majątku Ziembalskich

https://pl.wikipedia.org/wiki/Powr%C3%B3t_wilczycy

699,1 MB
13 sie 20 1:43

1990 - Ucieczka z kina Wolność [Wojciech Marczewsk i].avi

Ucieczka z kina „Wolność” – polski komediodramat filmowy z elementami fantastycznymi z 1990 roku w reżyserii Wojciecha Marczewskiego, nakręcony na podstawie autorskiego scenariusza. Film jest rozrachunkiem z ostatnimi latami istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, widzianym oczyma cenzora Rabkiewicza (Janusz Gajos). Gdy na pokazie filmowym propagandowego filmu Jutrzenka w miejscowym kinie „Wolność” aktorzy widoczni na ekranie buntują się wobec fałszywego scenariusza i przemawiają do publiczności, Rabkiewicz zaczyna podważać sens swojego zawodu.

Obsada aktorska
Janusz Gajos – cenzor Rabkiewicz
Teresa Marczewska – Małgorzata w filmie Jutrzenka
Zbigniew Zamachowski – asystent cenzora
Władysław Kowalski – Tadeusz, aktor grający profesora, ojca Małgorzaty w filmie Jutrzenka
Piotr Fronczewski – sekretarz KW
Krzysztof Wakuliński – docent Jerzy, mąż Małgorzaty w filmie Jutrzenka
Michał Bajor – krytyk filmowy
Ewa Wiśniewska – była żona cenzora
Artur Barciś – kinooperator Krzysio
Monika Bolly – Marta Rabkiewicz, córka cenzora
Maciej Kozłowski – amerykański aktor w filmie Purpurowa róża z Kairu
Henryk Bista – towarzysz Janik
Ewa Wencel – sekretarka cenzora
Zofia Tomaszewska-Grąziewicz – bileterka
Aleksander Bednarz – Edward, pracownik cenzury
Krystyna Tkacz – pielęgniarka w filmie Jutrzenka
Jerzy Gudejko – lekarz w filmie Jutrzenka
Daria Trafankowska – pani Jurczyk, pracownik kuratorium
Lech Gwit – asystent sekretarza w KW
Jerzy Bińczycki – Karwański, kierownik kina „Wolność”
Jan Peszek – Raskolnikow
Mirosława Marcheluk – dziennikarka na spotkaniu z cenzorem
W filmie wykorzystano cytat z Purpurowej róży z Kairu (1985) w reż. Woody Allena, w którym pojawiają się Mia Farrow i Jeff Daniels

https://pl.wikipedia.org/wiki/Ucieczka_z_kina_%E2%80%9EWolno%C5%9B%C4%87%E2%80%9D

679,9 MB
13 sie 20 1:23

1990 - Zabić Na Końcu [Wojciech Wójcik].avi

Zabić na końcu – polska komedia sensacyjna z 1990 roku.

Opis fabuły
Szwagier i Marek pracują w zakładzie, w którym trwa strajk na tle płacowym. Marek jest ślusarzem, Szwagier – strażnikiem. Z powodu strajku Marek przyjmuje "fuchę": ma otworzyć kasę pancerną w domu reżysera filmowego. Czekając na panią domu, gdzie ma dojść do kontrolowanego włamania, sięga po leżący na stole scenopis. Pod jego wpływem Marek planuje napad na zakładową kasę pancerną. Szwagier czyta scenopis, ale zauważa brak ostatnich stron. Nie chce słyszeć o współudziale w napadzie.

Obsada
Wojciech Malajkat – Szwagier/Szwagrowski
Piotr Siwkiewicz – Marek/Markowski
Jolanta Nowak – żona reżysera
Monika Bolibrzuch – Buźka, siostra Marka
Ewa Isajewicz-Telega – Elżbieta
Marta Żak – Markowska
Maciej Prus – reżyser Maciej Jarulski
Ryszard Rynkowski – piosenkarz
Zbigniew Buczkowski – policjant
Ryszard Kotys – kierownik restauracji "Lux"
Zbigniew Lesień – dyrektor zakładu
Leon Niemczyk – dyrektor banku
Paweł Nowisz – ojciec Marka i Buźki
Witold Pyrkosz – Wacławek, dowódca straży przemysłowej
Bronisław Wrocławski – kierownik Wojaczek
Jacek Domański
Lech Gwit
Stefan Paska
Ryszard Radwański

https://pl.wikipedia.org/wiki/Zabi%C4%87_na_ko%C5%84cu

594,5 MB
13 sie 20 1:05

1990 - Życie Za Życie - Maksymilian Kolbe [Krzyszt of Zanussi].avi

Życie za życie: Maksymilian Kolbe (niem. Leben für Leben: Maximilian Kolbe) – dramat biograficzny w reżyserii Krzysztofa Zanussiego z 1991 roku.

Fabuła
Obóz w Auschwitz, rok 1941. Jeden z więźniów – Jan – dokonuje brawurowej choć dość przypadkowej ucieczki. W związku z jego ucieczką, dowódca obozu skazuje 10 więźniów na śmierć w komorze głodowej. franciszkanin Maksymilian Maria Kolbe decyduje się oddać swoje życie za innego więźnia. Pod koniec wojny i przez długie lata po niej, Jan oraz franciszkanin Anzelm z Niepokalanowa, pragną poznać motywy postępowania Kolbego, obaj mężczyźni kierują się jednak różnymi względami[

Obsada
Christoph Waltz – Jan Tytz (głos: Adam Ferency)
Edward Żentara – Maksymilian Maria Kolbe
Wit Dziki – Rajmund Kolbe w dzieciństwie
Jan Peszek – ojciec gwardian z Niepokalanowa
Artur Barciś – brat Anzelm, zakonnik w Niepokalanowie
Jan Pyjor – brat Filemon w klasztorze w Niepokalanowie
Gustaw Lutkiewicz – Konior, stolarz w Niepokalanowie
Jan Mayzel – aresztowany zakonnik w Niepokalanowie
Andrzej Niemirski – Niemiec aresztujący zakonników w Niepokalanowie
Zofia Merle – Zofia Konior, żona stolarza
Agnieszka Krukówna – Maria Konior, córka stolarza
Eugeniusz Priwieziencew – czeladnik stolarza Koniora
Marcus Vogelbacher – Karl Fritzsch, Schutzhaftlagerführer w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau
Peter Drescher – Palitsch
Piotr Kozłowski – Franciszek Gajowniczek
Andrzej Pieczyński – Marian, były więzień Auschwitz
Krzysztof Zaleski – dziennikarz Wiesław Olszański, były więzień Auschwitz
Grażyna Strachota – Olszańska
Włodzimierz Musiał – dróżnik w okolicach Oświęcimia
Franciszek Pieczka – Banasik, były sąsiad Jana
Elżbieta Karkoszka – Banasikowa
Aleksandra Konieczna – Zofia Banasikówna
Daria Trafankowska – Marianna Kolbe, matka Rajmunda Kolbego
Andrzej Mastalerz – Piotrek, więzień Auschwitz
Marian Dziędziel – więzień tłumaczący w Auschwitz
Andrzej Szenajch – lekarz rosyjski w wyzwolonym Auschwitz
Jerzy Stuhr – włoski prałat w Watykanie
Krzysztof Kowalewski – redaktor naczelny
Jan Pietrzak – Marek Tytz, brat Jana
Ewa Wiśniewska – Klara, żona Marka
Henryk Bista – gospodarz
Asja Łamtiugina – gospodyni
Jerzy Przybylski – ojciec gwardian w klasztorze w Alwerni
Tadeusz Bradecki – zakonnik w klasztorze w Alwerni
Ryszard Kotys – złodziej węgla
Zbigniew Moskal – złodziej węgla
Jerzy Słonka – złodziej węgla
Tomasz Sapryk – złodziej węgla
Andrzej Szczepkowski – mecenas Górecki, więzień zwolniony z Auschwitz
Aleksandra Koncewicz – żona mecenasa Góreckiego
Krzysztof Luft – książę Jan Drucki-Lubecki, właściciel Niepokalanowa
Mieczysław Hryniewicz – furtian

https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%BBycie_za_%C5%BCycie._Maksymilian_Kolbe

673,4 MB
12 sie 20 17:03

1991 - Latające Machiny Kontra Pan Samochodzik.avi

Latające machiny kontra Pan Samochodzik – polski film fabularny dla młodzieży, w którego scenariuszu zostały wykorzystane niektóre wątki zawarte w powieści Zbigniewa Nienackiego Pan Samochodzik i złota rękawica.

W rolę Pana Samochodzika wcielił się Piotr Krukowski. Akcja filmu rozgrywa się nie nad Jeziorakiem a w okolicach Międzybrodzia Żywieckiego w Beskidzie Małym. Sekwencje były również realizowane w ogrodzie zoologicznym w Łodzi.

Reżyseria i scenariusz
Janusz Kidawa

Główne role
Piotr Krukowski, Witold Pyrkosz, Krystyna Feldman, Sławomir Sulej

Zdjęcia
Tomasz Tarasin

https://pl.wikipedia.org/wiki/Lataj%C4%85ce_machiny_kontra_Pan_Samochodzik

700,4 MB
12 sie 20 15:48

1992 - Czarne Słońca [Jerzy Zalewski].avi

Czarne Słońca – film polski z 1992 roku, wyreżyserowany przez Jerzego Zalewskiego. Premiera miała miejsce 14 września 1992 roku.

Obsada
Tomasz Dedek (Tadeusz Wilk)
Ewa Dałkowska (Celina)
Sławomir Orzechowski (Leon)
Jan Frycz (Komendant)
Cezary Pazura (Jan)
Krzysztof Zaleski (Lekarz)

Opis fabuły
Film opowiada losy byłego więźnia skazanego na śmierć za zabicie człowieka i zwolnionego na podstawie amnestii. Więzień ów (Tadeusz Wilk) wcale nie chciał opuszczać więzienia i za wszelką cenę stara się do niego wrócić.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Czarne_S%C5%82o%C5%84ca_(film)

699,7 MB
12 sie 20 15:31

1992 - Kawalerskie Życie Na Obczyźnie [Andrzej Bar ański].avi

Kawalerskie życie na obczyźnie – polski film obyczajowy z 1992 roku na podstawie utworu Życiorys własny robotnika (1930) Jakuba Wojciechowskiego.

Plenery: Łódź (m.in. fabryka „Uniontex” przy ul. Tymienieckiego), Pabianice.

Opis fabuły
Początek XX wieku. Michał – młody chłopak z Wielkiego Księstwa Poznańskiego – jedzie w głąb Niemiec szukając pracy. Pracując w fabryce włókienniczej poznaje Stefana, z którym się zaprzyjaźnia. Obaj uczestniczą w kursie tańca i form towarzyskich. Jednak wyuczone maniery nie pasują do środowiska, w którym Michał przebywa i staje się przyczyną konfliktów. Z tego powodu Michał przyłącza się do taboru karuzelnika. Bujne życie erotyczne karuzelnika i jego pomocnika Hermana uświadamia Michałowi istnienie tej sfery. Następnie trafia do kotłowni, mieszka u Frau Luther – nienasyconej erotycznie rozwódki. Zbyt mocno przez nią eksploatowany, wyjeżdża do Westfalii. Tam pracuje w kopalni. Zaspokaja swoje potrzeby erotyczne u prostytutek. Po bójce opuszcza kopalnię, ponownie spotyka Stefka.

Obsada
Marek Bukowski – Michał
Bożena Dykiel – Frau Luther
Magdalena Wójcik – Agata, miłość Michała
Artur Barciś – Stefan, przyjaciel Michała
Jan Frycz – Herman
Marek Walczewski – karuzelnik Schumann
Ewa Buczko – Angela
Cynthia Kaszyńska – Regina
Jarosław Gruda – Franek
Andrzej Mastalerz – Staszek
Witold Wieliński – Wacek
Wiktor Zborowski – Wilhelm, następca Hermana u karuzelnika
Zofia Merle – gospodyni "myjąca plecy"
Hanna Stankówna – instruktorka tańca
Mirosława Marcheluk – matka Reginy
Paweł Nowisz – ojciec Reginy
Ewa Zdzieszyńska – właścicielka domu publicznego
Edward Kusztal – dozorca w fabryce
Anna Majcher – żona Wilhelma
Magdalena Warzecha – pierwsza kobieta karuzelnika
Olga Dorosz – druga kobieta karuzelnika
Hanna Śleszyńska – trzecia kobieta karuzelnika
Cezary Pazura – robotnik Wielgos
Jan Mayzel – sztygar w kopalni
Ryszard Kotys – inspektor w fabryce
Bogusław Sochnacki – majster Schulz
Jan Bógdoł – majster w kopalni
Wojciech Walasik – robotnik
Aleksandra Justa – koleżanka Agaty
Ireneusz Kaskiewicz – podróżny
Ewa Gawryluk – tańcząca ze Stefanem na kursie tańca
Jerzy Matula – lekarz
Jerzy Słonka

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kawalerskie_%C5%BCycie_na_obczy%C5%BAnie

649,2 MB
12 sie 20 15:13

1992 - Pograbek [Jan Jakub Kolski].avi

Pograbek – polski film fabularny w reżyserii Jana Kolskiego z 1992 roku.

Opis fabuły
Film opowiada losy małżeństwa Pograbka i Kuśtyczki. Pograbek zajmuje się zabijaniem starych, wyeksploatowanych zwierząt gospodarczych, zwłaszcza koni. Dramatem obojga jest to, że nie mogą mieć dzieci. Pograbek zbiera zarobione pieniądze na adopcję dziecka od ciężarnej sąsiadki. Jednak ta wycofuje się z umowy i sugeruje, aby do zapłodnienia Kuśtyczki zaangażować znanego ze swojej atrakcyjności pomocnika kowala – Heńka Materkę. Wszyscy godzą się na takie rozwiązanie, jednak Materka uwodzi Kuśtyczkę wdziękiem swojej rymowanej mowy i zabiera ją do siebie. Mąż staje do walki o żonę i wygrywa.

Obsada
Mariusz Saniternik – jako Pograbek
Grażyna Błęcka-Kolska – jako Kuśtyczka, żona Pograbka
Franciszek Pieczka – jako Kaczuba
Elżbieta Dębska – jako Julka
Tadeusz Szymków – jako Heniek Materka
Lech Gwit – jako Stasina, mąż Julki
Ewa Kamas – jako Kaczubowa

Nagrody
1993 – Jan Jakub Kolski Don Kichot – jako Nagroda PF DKF XXIII Lubuskie Lato Filmowe
1993 – Jan Jakub Kolski nagroda Prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji; XXIII Lubuskie Lato Filmowe
1992 – Jan Jakub Kolski – nagroda Wschodnioeuropejskiego Funduszu Scenariuszowego FPFF

https://pl.wikipedia.org/wiki/Pograbek

694,9 MB
12 sie 20 14:37

1992 - Sauna [Filip Bajon].avi

Sauna – polski film telewizyjny (komedia polityczna) z 1992 roku w reżyserii Filipa Bajona, z muzyką Michała Lorenca.

Obsada
Henryk Bista jako Sabo
Władysław Kowalski jako Ernst
Gabriela Kownacka jako Masza
Marek Kondrat jako Stewart
Bogusław Linda jako Janek
Piotr Machalica jako Miloš
Marian Opania jako Jurij
Zbigniew Zamachowski jako Jussi

Akcja filmu toczy się w fińskiej saunie w hotelu Ministerstwa Edukacji w Helsinkach w latach 1980-1990, kiedy to w Europie miały miejsce wydarzenia, które doprowadziły do zniknięcia bloku socjalistycznego. Bohaterami filmu są naukowcy, inżynierowie, artyści, którzy pojawiają się w Helsinkach jako wykładowcy i stypendyści i w wolnym czasie spotykają się w saunie. Stanowiący większość przedstawiciele krajów Europy Wschodniej prowadzą rozmowy o polityce, którym przysłuchują się Amerykanin i Fin. Dla nich rozmowy te są zupełnie niezrozumiałe. Uważają, że ich koledzy ze Wschodu potrafią rozmawiać jedynie o polityce. Coraz silniejsze spory ideologiczne doprowadzają wreszcie Amerykanina do załamania nerwowego i ataku histerii w nagrzanej saunie. Film pełen mocnych, zabawnych dialogów.

Nagrody
1993: Marian Opania – najlepsza rola męska, Festiwal Polskiej Twórczości Telewizyjnej

https://pl.wikipedia.org/wiki/Sauna_(film)

662,3 MB
12 sie 20 13:45

1993 - Pożegnanie Z Marią [Filip Zylber].avi

Pożegnanie z Marią – polski film dramatyczny z 1993 w reżyserii Filipa Zylbera. Film jest swobodną adaptacją opowiadania Tadeusza Borowskiego o tym samym tytule. Kompozytorem (i współwykonawcą) muzyki do filmu był Tomasz Stańko. Muzyka wydana została na CD A Farewell to Maria (Pożegnanie z Marią).

Obsada
Marek Bukowski – Tadeusz
Agnieszka Wagner – Maria
Katarzyna Jamróz – Sara
Danuta Szaflarska – doktorowa
Sławomir Orzechowski – granatowy policjant
Jan Frycz – kierownik
Rafał Królikowski – skrzypek
Agnieszka Pilaszewska – blondyna
Aleksandra Woźniak – szatynka
Maciej Kozłowski – furman
Magdalena Gnatowska – panna młoda
Radosław Pazura – pan młody
Cezary Pazura – Tomasz
Dorota Chotecka – żona Tomasza
Bartłomiej Topa – Apoloniusz
Liliana Okowity – dziewczyna Apoloniusza
Tomasz Łysiak – Piotr
Paulina Młynarska – dziewczyna Piotra
Bożena Adamek – urzędniczka
Daria Trafankowska – żona inżyniera
Marek Barbasiewicz – inżynier
Stanisław Brudny – ksiądz
Zbigniew Suszyński – policjant
Jarosław Gruda – robotnik
Marcin Jędrzejewski – żołnierz
Bartosz Żukowski – żołnierz
Aleksander Mikołajczak – mężczyzna
Paweł Wilczak – uciekinier

https://pl.wikipedia.org/wiki/Po%C5%BCegnanie_z_Mari%C4%85_(film)

700,1 MB
12 sie 20 13:28

1993 - Przypadek Pekosińskiego [Grzegorz Królikiew icz].avi

Przypadek Pekosińskiego – polski film biograficzny z 1993 roku w reżyserii i na podstawie scenariusza Grzegorza Królikiewicza. Pierwowzorem obrazu był reportaż Romualda Karasia Nazywam się Pekosiński.

Fabuła
Bronisław Pekosiński żył naprawdę (zmarł w Zamościu 2 stycznia 2013 r.), w filmie zagrał samego siebie. Nie wie, kim jest, nie ma rodziny. Matka przerzuciła go przez druty obozu, znaleziony, najpierw trafił do ochronki w Zwierzyńcu, następnie do domu dziecka w Zamościu. Nazwisko nadano mu od skrótu PKOS (Polski Komitet Opieki Społecznej), za datę urodzenia przyjęto dzień rozpoczęcia II wojny światowej – 1 września 1939, a imię od imienin przypadających w tym dniu[1][2]. Walczyły o niego Kościół i ustrój totalitarny. Dorosły Pekosiński – alkoholik i degenerat, sparaliżowany po wylewie krwi do mózgu, ma jednak gwiazdę przewodnią swego życia: mistrzowską grę w szachy. Mimo upokorzeń i wykorzystywania nie traci godności i pogody ducha.

Nagrody i nominacje
Gdańsk (XVIII FPFF) 1993 - Złote Lwy

Lubuskie Lato Filmowe w Łagowie 1994 - Srebrne Grono

MFF w Karlovych Warach 1994 - Nagroda Specjalna

Obsada aktorska
Bronisław Pekosiński – gra samego siebie
Maria Klejdysz – pani Bukowska
Anna Seniuk – koleżanka Danusia
Franciszek Trzeciak – sekretarz Jan Kos
Bronisław Pawlik – sędzia
Franciszek Pieczka – ksiądz Michalski
Krzysztof Chamiec – generał Bagno
Anna Milewska – siostra
Romuald Karaś – dziennikarz słuchający opowieści Pekosińskiego
Jolanta Rychłowska – koleżanka Stasia
Aleksander Fogiel – profesor
Witold Pyrkosz – sekretarz
Zygmunt Malanowicz – kościelny

https://pl.wikipedia.org/wiki/Przypadek_Pekosi%C5%84skiego

456,6 MB
12 sie 20 13:09

1993 - Samowolka [Feliks Falk].avi

Samowolka – film polski z 1993 roku w reżyserii Feliksa Falka. Film demaskujący kulisy życia w polskich koszarach wojskowych na początku lat 90. XX wieku, a zwłaszcza zjawisko tzw. fali.

Opis fabuły
Do jednostki wojskowej przyjeżdżają nowi żołnierze. W jednostce służy rezerwista "Tygrys", który niedawno wyszedł z więzienia i odznacza się sadystycznym postępowaniem wobec poborowych. Przełożeni są bezradni wobec jego wybryków, a "Tygrys" zawsze czuje się bezkarny. Pierwsze dni pobytu w jednostce są nieprzyjemne dla młodych poborowych, są bowiem szykanowani przez starszych kolegów. Gdy jeden z poborowych, Kowalski (niedoszły student prawa) z trzeciej drużyny pierwszego plutonu, broni swoich kolegów, sam zostaje za to surowo ukarany. Sytuacja staje się coraz bardziej napięta, a punktem kulminacyjnym jest krótkotrwałe samowolne oddalenie się nocą poza teren jednostki przez dwóch poborowych.

Obsada
Robert Gonera – szeregowy Robert Kowalski
Aleksander Gawek – szeregowy Kazik Michalak
Paweł Iwanicki – szeregowy Kinder
Mariusz Jakus – rezerwista Jan Jabłoński "Tygrys"
Krzysztof Zaleski – sierżant Waldemar Kufel
Marcin Jędrzejewski – kapral Ludwiński
Robert Latusek – kapral Grelak
Bartosz Żukowski – kelner Grzelak
Tomasz Łysiak – "Wicek" Dziuba
Adam Szyszkowski – Wicek Janiszewski
Paweł Kozłowski – Wicek
Krzysztof Szczygieł – starszy szeregowy Pawelec
Robert Więckiewicz – Romek

https://pl.wikipedia.org/wiki/Samowolka_(film)

702,7 MB
12 sie 20 12:57

1993 - Skutki Noszenia Kapelusza W Maju [Krystyna Krupska-Wysocka].avi

Skutki noszenia kapelusza w maju – polska komedia obyczajowa z 1993 roku.

Fabuła
Emeryt Mateusz Korczyński (Wiesław Michnikowski) pewnego dnia spotyka na cmentarzu Annę (Katarzyna Chrzanowska), córkę zmarłego przed laty Andrzeja Zarzyckiego, swojego dawnego przyjaciela. Anna mieszka wraz z córkami w domu akademickim w skromnych warunkach. Została w kraju, zamierzając skończyć studia. Teraz chce wyjechać do Anglii na kurs menedżerów. Mateusz postanawia zaopiekować się jej córkami.

Obsada aktorska
Wiesław Michnikowski – Mateusz Korczyński
Katarzyna Chrzanowska – Anna Zarzycka-Michalska
Marek Kondrat – Piotr Michalski
Aleksandra Rosińska – Zuzia
Alicja Górzyńska – Julia
Barbara Krafftówna – Matka Mateusza
Sławomira Łozińska – Maryla Zarzycka
Piotr Skarga – Andrzej Zarzycki
Piotr Grabowski – Zygmunt, informatyk
Kazimierz Mazur – dozorca
Tadeusz Hanusek – urzędnik pocztowy
Ryszard Radwański – Amerykanin
Małgorzata Leśniewska – sąsiadka Zarzyckich
Magdalena Wójcik – Basia, przyjaciółka Ani

https://pl.wikipedia.org/wiki/Skutki_noszenia_kapelusza_w_maju

701,5 MB
12 sie 20 12:39

1993 - Trzy kolory - 1 Niebieski [Krzysztof Kieślo wski].avi

Trzy kolory. Niebieski (fr. Trois couleurs: Bleu) – film psychologiczny z 1993 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, zrealizowany w koprodukcji francusko-polsko-szwajcarskiej na podstawie scenariusza napisanego przez reżysera wspólnie z Krzysztofem Piesiewiczem. Niebieski jest pierwszą częścią trylogii Trzy kolory, w skład której wchodzą także Trzy kolory. Biały (1993) oraz Trzy kolory. Czerwony (1994). Tytułowe trzy kolory nawiązują do barw francuskiej flagi i haseł rewolucji francuskiej: wolności, równości, braterstwa.

Bohaterką Niebieskiego jest młoda kobieta, Julie (Juliette Binoche), która traci w wypadku samochodowym swoją córkę oraz męża-kompozytora, Patrice'a (Huques Quester). Po wypadku Julie stara się unikać wszelkich bodźców, które przypominają jej o tragedii. Jednakże gdy dowiaduje się o tym, że mąż zdradzał ją z kochanką spodziewającą się dziecka, decyduje się przejąć ponownie odpowiedzialność za swoje życie i dokończyć dzieło muzyczne Patrice'a.

Niebieski został przeważnie przychylnie przyjęty przez krytyków. Z pochwałami spotkały się ścieżka dźwiękowa Zbigniewa Preisnera oraz utrzymane w niebieskiej kolorystyce zdjęcia Sławomira Idziaka, lecz film Kieślowskiego i Piesiewicza niektórym krytykom wydawał się wyrachowany w swoim pomyśle wyjściowym. Niebieski pomimo krytycznych uwag zdobył szereg nagród i wyróżnień, w tym Złotego Lwa na 50. MFF w Wenecji oraz Złotą Kaczkę przyznawaną przez czytelników pisma „Film”.

Opis fabuły
Młoda kobieta, Julie, traci w wypadku samochodowym swego męża Patrice'a i jedyną córkę. Jej mąż przed śmiercią komponował utwór muzyczny na cześć jednoczącej się Europy. Pogrążona w rozpaczy Julie porzuca swoje dotychczasowe życie, zostawiając luksusowy dom na prowincji i przenosząc się do mieszkania w Paryżu, nie podaje jednak nikomu nowego adresu. Spośród rzeczy z dawnego domu Julie zabiera tylko sznur niebieskich szklanych kulek wiszących w pokoju córki. Mimo że spędza noc z zakochanym w niej współpracownikiem męża Olivierem, nie widuje nikogo, z wyjątkiem swej sklerotycznej matki, która jej nie rozpoznaje[1].

Julie postanawia żyć z dnia na dzień: chodzi do kawiarni, pływa w basenie, zawiera znajomość z prostytutką, która jest jej nową sąsiadką. Jednakże nie chce się angażować i próbuje zapomnieć o traumatycznym wydarzeniu. Pustą egzystencję Julie przerywa wiadomość, iż nie była ona jedyną kobietą w życiu swego męża. Dawna przyjaciółka Patrice'a, jego dawna kochanka, jeszcze przed wypadkiem zaszła z nim w ciążę. Julie spotyka się z nią i przekazuje jej dom, który był bliski sprzedaży. Jednocześnie decyduje się dokończyć dzieło swojego męża, opracowując i finalizując jego utwór muzyczny[1].

Obsada
Juliette Binoche – Julie Vignon-de Courcy
Benoît Régent – Olivier Benoit
Charlotte Very – Lucille
Emmanuelle Riva – matka Julie
Florence Pernell – Sandrine
Helen Vincent – dziennikarka
Guillaume De Tonquédec – Serge

https://pl.wikipedia.org/wiki/Trzy_kolory._Niebieski

17 KB
12 sie 20 12:21

1993 - Trzy kolory - 1 Niebieski [Krzysztof Kieślo wski].txt

697,8 MB
12 sie 20 12:21

1993 - Trzy Kolory - 2 Biały [Krzysztof Kieślowski ].avi

Trzy kolory: Biały (fr. Trois couleurs: Blanc) – film fabularny z 1994 w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

Scenariusz filmu napisali Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz, muzykę do filmu napisał Zbigniew Preisner. Trzy kolory. Biały jest drugą częścią trylogii Trzy kolory, w skład której wchodzą również filmy Trzy kolory. Niebieski (1993) i Trzy kolory. Czerwony (1994). Tytułowe trzy kolory nawiązują do barw flagi Francji i hasła rewolucji francuskiej (1789–1799) „Wolność, równość, braterstwo”.

Opis fabuły
Małżeństwo Karola (Zbigniew Zamachowski), polskiego fryzjera mieszkającego w Paryżu, z Dominique (Julie Delpy) rozpada się wskutek niedopełniania przez niego obowiązków małżeńskich. Kobieta pozostawia go bez grosza przy duszy, a zrozpaczony mężczyzna ląduje w paryskim metrze, gdzie poznaje Mikołaja (Janusz Gajos), zamożnego Polaka pragnącego umrzeć. Mężczyźni zaprzyjaźniają się, Mikołaj pomaga Karolowi przedostać się do Polski – szmuglując go w walizce. Karol żyje chęcią zemsty na podstępnej żonie i aby zdobyć majątek, rzuca się w wir półlegalnych interesów.

Obsada
Zbigniew Zamachowski – Karol Karol
Julie Delpy – Dominique Vidal
Janusz Gajos – Mikołaj
Jerzy Stuhr – Jurek, brat Karola
Cezary Pazura – właściciel kantoru
Grzegorz Warchoł – „Elegant”, partner właściciela kantoru
Jerzy Trela – pan Bronek, kierowca Karola
Jerzy Nowak – stary farmer
Aleksander Bardini – notariusz
Cezary Harasimowicz – inspektor policji
Bartłomiej Topa – Jacek, pracownik firmy Karola
Barbara Dziekan – pani Ewa, kasjerka w kantorze
Marzena Trybała – pracownica Hotelu Marriott
Piotr Machalica – człowiek pod kantorem

https://pl.wikipedia.org/wiki/Trzy_kolory._Bia%C5%82y

2 KB
12 sie 20 12:03

1993 - Trzy Kolory - 2 Biały [Krzysztof Kieślowski ].txt

627,7 MB
12 sie 20 9:00

1994 - Polska Śmierć [Waldemar Krzystek].avi

Polska śmierć – polski telewizyjny film sensacyjny z 1994 roku w reżyserii Waldemara Krzystka.

Opis fabuły
Główny bohater – Osso, to sfrustrowany doktorant pracujący we wrocławskiej bibliotece i przygotowujący rozprawę o motywie śmierci w literaturze średniowiecznej. W tym czasie w mieście kolejno giną przypadkowe osoby, będące ofiarami nieuchwytnego mordercy zwanego „Ogrodnikiem”, który masakruje je motyką. Mimowolnie ocierający się o te morderstwa Osso, niespodziewanie odnajduje swą dawną miłość – Martę Melk, o której sądził, że nie żyje. Ponownie urzeczony, nawiązuje z nią romans, jednakże Marta prowadzi z nim tajemniczą grę, niespodzianie pojawiając się i ponownie znikając. Jej nagłe pojawienia charakterystycznie zbiegają się z kolejnym popełnionym morderstwem. Tymczasem prowadzący śledztwo coraz bardziej kojarzą zainteresowania młodego naukowca z popełnianymi zabójstwami, a sam Osso – z niepokojącą obecnością Marty. Osso staje się głównym podejrzanym.

Obsada
Cezary Pazura – Osso
Agnieszka Pilaszewska – Marta Melk
Jan Machulski – pułkownik
Henryk Bista – sąsiad Ossa w hotelu
Igor Przegrodzki – dyrektor biblioteki
Krzysztof Dracz – zastępca pułkownika
Andrzej Grabowski – sierżant
Jerzy Bończak – lekarz policyjny
Mieczysław Hryniewicz – policjant
Ewa Szykulska – Zychowa
Leon Charewicz – Stefan Zych
Cezary Żak – mężczyzna zamordowany w garażu

https://pl.wikipedia.org/wiki/Polska_%C5%9Bmier%C4%87

685,5 MB
12 sie 20 8:44

1994 - Psy 2 - Ostatnia Krew [Władysław Pasikowski ].AVI

Psy 2. Ostatnia krew – polski film fabularny nakręcony w 1994. Kontynuacja Psów Władysława Pasikowskiego z 1992.

O filmie
Film był kręcony w następujących miejscach: Warszawa, Tomaszów Mazowiecki, Łódź, Radom, Częstochowa, Widawa, Spała i Hawaje.

Był to najbardziej frekwencyjny film, jak dotychczas, w reżyserii Władysława Pasikowskiego. Zebrał on ponad 1 mln widzów w kinach w Polsce.

W 2012 film przeszedł rekonstrukcję cyfrową.

Fabuła
Franz Maurer (Bogusław Linda) wychodzi na wolność po czterech latach spędzonych w więzieniu. Zostaje zaangażowany przez Radosława Wolfa (Artur Żmijewski), handlarza bronią, który wrócił z Serbii. Franz wciąga do gangu dawnego kolegę z policji, Waldemara „Nowego” Morawca (Cezary Pazura). Nie wie o tym, że przez cały czas utrzymuje on kontakt z majorem Bieniem (Aleksander Bednarz). Kiedy Franz, Wolf i „Nowy” mają zorganizować transport broni do Sarajewa, Franz zawiadamia o planowanej akcji policję. W ostatniej chwili szefowie gangu zmieniają plany. Franz musi powstrzymać odjazd pociągu wyładowanego bronią.

Obsada
Bogusław Linda – Franciszek „Franz” Maurer
Cezary Pazura – ppor. Waldemar „Nowy” Morawiec
Artur Żmijewski – Radosław Wolf
Magdalena Dandourian – Nadia
Walerij Prijomychow – Sawczuk
Zbigniew Bielski – Kaniewski
Aleksander Bednarz – mjr Bień
Sławomir Sulej – Wyrek
Jerzy Zelnik – Sarzyński
Tomasz Dedek – Wawro
Siergiej Szakurow – płk Jakuszyn

https://pl.wikipedia.org/wiki/Psy_2._Ostatnia_krew

672,7 MB
12 sie 20 7:52

1994 - Trzy Kolory - 3 Czerwony [Krzysztof Kieślow ski].avi

Trzy kolory. Czerwony (fr. Trois couleurs: Rouge) – film psychologiczny z 1994 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, zrealizowany w koprodukcji francusko-polsko-szwajcarskiej na podstawie scenariusza napisanego przez reżysera wspólnie z Krzysztofem Piesiewiczem. Czerwony jest trzecią częścią trylogii Trzy kolory, w skład której wchodzą także Trzy kolory. Niebieski (1993) oraz Trzy kolory. Biały (1993). Tytułowe trzy kolory nawiązują do barw francuskiej flagi i haseł rewolucji francuskiej: wolności, równości, braterstwa.

Opis fabuły
Valentine (Jacob), mieszkająca w Genewie dwudziestoletnia modelka, potrąca samochodem psa. Odnajduje jego właściciela, którym jest były sędzia (Trintignant). Ten jednak nie chce przyjąć zwierzęcia. Valentine zabiera psa, który pewnego dnia ucieka. Szukając go, przybywa ponownie do sędziego. Okazuje się, że podsłuchuje on rozmowy sąsiadów. Valentine jest początkowo oburzona, jednakże z czasem pomiędzy młodą kobietą a zgorzkniałym starym mężczyzną rodzi się przyjaźń.

Obsada
Irène Jacob – Valentine Dussaut
Jean-Louis Trintignant – sędzia
Frederique Feder – Karin
Jean-Pierre Lorit – Auguste Bruner
Samuel Le Bihan – fotograf
Marion Stalens – weterynarz

https://pl.wikipedia.org/wiki/Trzy_kolory._Czerwony

23 KB
12 sie 20 7:35

1994 - Trzy Kolory - 3 Czerwony [Krzysztof Kieślow ski].txt

700,8 MB
12 sie 20 7:19

1994 - Śmierć Jak Kromka Chleba [Kazimierz Kutz] C D1.avi

Śmierć jak kromka chleba – polski film fabularny (dramat historyczny[1]) z 1994 roku w reżyserii Kazimierza Kutza.

Film upamiętnia pacyfikację kopalni Wujek po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 r.

Opis fabuły
Katowice, noc z 12 na 13 grudnia 1981 roku. Jednostki wojskowe zajmują strategiczne punkty miasta. Grupa zomowców, rozbijając związkową ochronę, wyciąga z mieszkania przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w kopalni Wujek Jana Ludwiczaka. Wiadomość szybko dotarła do kopalni. Górnicy początkowo zaskoczeni, wkrótce reagują spontanicznym protestem. Tej samej nocy trzej górnicy (m.in. Janusz Gajos, Jerzy Trela) przychodzą do proboszcza (Jerzy Radziwiłowicz), aby odprawił mszę na terenie kopalni. Następnego dnia 13 grudnia proboszcz szykuje się na mszę do kopalni, w tym samym czasie słucha komunikatu o wprowadzeniu stanu wojennego.

14 grudnia w zakładzie wybucha strajk. Pojawiają się kolejne postulaty: odwołać stan wojenny, uwolnić wszystkich internowanych, przestrzegać porozumień jastrzębskich. Żaden z nich nie spełnia się. 15 grudnia do górników dociera wiadomość o strzałach w kopalni Manifest Lipcowy (dziś Zofiówka) w Jastrzębiu-Zdroju. Sprowadzony późnym wieczorem do kopalni ks. proboszcz odmawia z górnikami cząstkę różańca. Nie odprawia mszy, bo atmosfera jest już napięta. Modlitwę przerywa alarm, który okazuje się fałszywy. 16 grudnia na teren kopalni wjeżdża wojsko polskie i ZOMO. Rozpoczyna się walka. Wojsko i milicja sięga po broń. Ginie 9 górników[1].

W wydarzeniach autentycznych zginęli górnicy Józef Czekalski, Krzysztof Giza, Joachim Gnida, Ryszard Gzik, Bogusław Kopczak, Andrzej Pełka, Jan Stawisiński, Zbigniew Wilk, Zenon Zając.

Podczas realizacji filmu zginął tragicznie 11-letni statysta, Grzegorz Nowak, trafiony strumieniem z armatki wodnej

https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Amier%C4%87_jak_kromka_chleba

699,5 MB
12 sie 20 7:01

1994 - Śmierć Jak Kromka Chleba [Kazimierz Kutz] C D2.avi

Obsada
Janusz Gajos – Miodek, przewodniczący samorządu pracowniczego
Jerzy Trela – górnik Skarga
Jerzy Radziwiłowicz – ks. Henryk Bolczyk, proboszcz
Mariusz Benoit – górnik Krasucki
Roman Gancarczyk – górnik Jurek Putek, członek Komisji Rewizyjnej „Solidarności”
Jan Peszek – pułkownik WP, przedstawiciel WRON
Przemysław Branny – górnik Tadeusz
Ryszard Jasiński – górnik Gładysz
Szymon Kuśmider – górnik Grzegorz Handy
Teresa Budzisz-Krzyżanowska – lekarka
Anna Dymna – żona górnika Józefa
Małgorzata Hajewska – Ania, pielęgniarka w przychodni zakładowej
Zdzisław Sośnierz – schwytany ZOMO-wiec
Elżbieta Karkoszka – żona Ludwiczaka
Adam Baumann – górnik
Czesław Stopka

700,9 MB
12 sie 20 6:27

1995 - Grający z talerza [Jan Jakub Kolski].avi

Grający z talerza – polski film obyczajowy z 1995 roku.

Główne role
Franciszek Pieczka – Marczyk
Dojnica Paładiuk – Janka
Jolanta Fraszyńska – Janka (głos)
Mariusz Saniternik – Morka
Krzysztof Pieczyński – Lunda
Grażyna Błęcka-Kolska – Kostucha
Agnieszka Michalska – Duza Janka
Grzegorz Warchoł – Dyrektor cyrku
Henryk Niebudek – Maszynista
Lech Gwit – Konduktor
Adam Kamień – Cyrkowiec
Paweł Siedlik – Pasażer
Krystyna Maczka – Mała Cyrkówka

https://pl.wikipedia.org/wiki/Graj%C4%85cy_z_talerza

Zbiegły z cyrku dziwoląg zakochuje się w karlicy.

reżyseria - Jan Jakub Kolski
scenariusz - Jan Jakub Kolski
gatunek - Obyczajowy / Baśń
produkcja - Francja / Polska
premiera 7 listopada 1995 (świat)

Film dostał 1 nagrodę i 2 nominacje

https://www.filmweb.pl/film/Graj%C4%85cy+z+talerza-1995-5921

684,5 MB
12 sie 20 5:05

1995 - Prowokator [Krzysztof Lang].avi

Prowokator – film polsko-czesko-brytyjski z 1995 roku w reżyserii Krzysztofa Langa.

Opis fabuły
Zdecydowana część akcji filmu rozgrywa się w 1909 roku. Artur Herling jest terrorystą walczącym z przedstawicielami carskiej władzy na terenie Królestwa Polskiego. W zamachu na generalnego prokuratora Warszawy Andrieja Kawielina przypadkowo giną jego córki i ich guwernantka. Herling zostaje pojmany i osadzony w więzieniu pod nadzorem pułkownika Pirinowa. Wyrzuty sumienia, wywołane śmiercią niewinnych osób i działanie Pirinowa powodują, że Herling załamuje się i próbuje się powiesić. Pułkownik nakłania go do odkupienia win poprzez pomoc w schwytaniu niebezpiecznego dla rosyjskiej władzy dziennikarza i początkującego terrorysty Andrzeja Woydy. Herling ucieka z transportu więziennego i z pomocą innego więźnia, Adama Tańskiego, udaje się do Zakopanego. Tam poznaje Woydę i jego przyjaciółkę Martę Moraczewską. Woyda nakłania Artura do udziału w zamachu na pułkownika Pirinowa, w międzyczasie starając się zarazić swojego gościa pasją taterniczą. Podczas wspinaczki na Kazalnicę Herling zdradza Woydzie, iż jest zdrajcą i przybył tu z polecenia Pirinowa, a także sugeruje, iż wie o wcześniejszym epizodzie z życia Andrzeja, kiedy ów zdradził przed pułkownikiem swoich towarzyszy. Woyda strzela do Herlinga, który spada ze skalnej półki i ginie. Następnie Woyda przeprowadza udany zamach na pułkownika Pirinowa. Napisy końcowe filmu informują, że działał w organizacji bojowej i dokonał jedenastu zamachów, w 1918 roku wstąpił do partii bolszewików, a w 1936 roku został rozstrzelany z rozkazu Stalina. Jego przyjaciółka Marta wyjechała do Ameryki Północnej i tam zajmowała się fotografią.

Obsada
Bogusław Linda – Artur Maria Herling (vel Jan Nowicki)
Krzysztof Pieczyński – Andrzej Woyda
Danuta Stenka – Marta Moraczewska, partnerka Andrzeja
Bartłomiej Topa – Adam Tański
Adam Bauman – Piotr
Andrzej Blumenfeld – Struwe, agent Ochrany w Zakopanem
Liubomiras Laucevičius – pułkownik Pirinow
Aleksandr Pieskow – Nowikow
Joanna Trzepiecińska – Anna, żona Kawielina
Henryk Bista – księgarz

Nagrody
1995 – 20. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni:
Michał Lorenc – nagroda za muzykę
Dorota Roqueplo – nagroda za kostiumy

https://pl.wikipedia.org/wiki/Prowokator_(film)

699,5 MB
12 sie 20 4:14

1995 - Wrzeciono czasu [Andrzej Kondratiuk].avi

Wrzeciono czasu – polski film obyczajowy z 1995 roku, będący środkową częścią pamiętnika artysty pisanego kamerą.

Jest to refleksja na temat czasu i przemijania. Osobista, sarkastyczna opowieść o tworzeniu filmu przez Andrzeja Kondratiuka i jego żonę Igę Cembrzyńską. Para żyje z dala od zgiełku cywilizacji, w symbiozie z naturą, pędząc leniwy żywot w drewnianej chałupie we wsi Gzowo nad Narwią.

Występują
Andrzej Kondratiuk – Andrzej
Iga Cembrzyńska – Marynia
Katarzyna Figura – Matylda
Janusz Kondratiuk – Janusz, brat

https://pl.wikipedia.org/wiki/Wrzeciono_czasu

630,0 MB
12 sie 20 3:57

1996 - Autoportret z kochanką [Radosław Piwowarski ].avi

Autoportret z kochanką – polski film obyczajowy z roku 1996 w reżyserii Radosława Piwowarskiego i z jego scenariuszem.

Fabuła
Kuba Mitura opowiada córce historię swej młodości, buntu i miłości. Jest to historia o tym, jak prowadził beztroskie życie, poznał kilkanaście lat starszą od niego Dianę i nawiązał z nią romans. Ojciec Kuby nie zaakceptował tego związku, jednak Kuba z Dianą postanowili być razem i wzięli „hipisowski” ślub. Sielankę przerwali nasłani przez ojca żandarmi. Kuba trafił do wojska, gdzie musiał znosić złe traktowanie przez kaprala Kosa. Na przysięgę przyjechali ojciec i Diana. Okazało się, że kobieta jest w ciąży, Kuba nie jest jednak gotowy do roli ojca. Po jakimś czasie dowiedział się od kaprala, że został ojcem dziewczynki, a jej matka zmarła. Gdy wrócił z wojska do domu, zastał tam ojca opiekującego się wnuczką. Tak skończyła się beztroska i buntownicza młodość Kuby.

Obsada
Waldemar Błaszczyk jako Kuba Mitura
Katarzyna Figura jako Diana
Marcelina Zjawińska jako Córka Diany i Kuby
Jerzy Trela jako Józef Mitura, ojciec Kuby
Halina Wyrodek jako Ciotka
Mirosław Baka jako kapral Kos
Marek Kondrat jako Mąż Diany
Tomasz Bednarek jako partner męża Diany
Edward Krasiński jako profesor Haneman, autor aktów Diany
Konrad Imiela jako Zmyta, członek zespołu Kuby
Stanisław Jaskułka jako Wiejski playboy
Małgorzata Potocka jako Listonoszka
Wojciech Skibiński jako Narzeczony ciotki
Ignacy Machowski jako prezes Grupy Artystycznej „Paralaksa”
Józef Lipski jako Akordeonista
Joachim Wilczek jako Gitarzysta z imienin
Arkadiusz Janiczek jako szeregowy Marchewka

Nagrody

Za najlepszą drugoplanową rolę męską nagrodę otrzymał Jerzy Trela na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.
Nagrodę za rolę dziecięcą otrzymała Marcelina Zjawińska.
Waldemar Błaszczyk zdobył nagrodę publiczności na Przeglądzie Filmowym „Prowincjonalia” w Słupcy.
Nominacja dla Radosława Piwowarskiego do Złotych Lwów.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Autoportret_z_kochank%C4%85

« poprzednia stronanastępna strona »