!Gry - Symulatory

wymagania sprzętowe:
Pentium 4 2.8 GHz, 512 MB RAM, karta grafiki 64 MB

T-72 Balkans on Fire to symulator czołgu stworzony przez rosyjskie studio developerskie Crazy House.Akcja gry umieszczona została w dość krwawym okresie wojny domowej w Jugosławii między 1991 a 1995, a gracze wcielają się w postać rosyjskiego ochotnika - dowódcy czołgu. Oprócz kontroli nad czołgiem, co stanowi główny aspekt rozgrywki, gracz ma również możliwość kierowania innymi jednostkami (wozy pancerne, pojazdy, piechota) dzięki wykorzystaniu szeregu komend i użyciu mapy nawigacyjnej.

Pancerne bestie, za sterami których zasiadamy, to jedne z najlepszych maszyn wyprodukowanych przez Matuszkę Rosję - tytułowy T-72B, T-55A oraz T-34/85. Na polu walki spotykamy również inne jednostki, jak czołgi Leopard 1A4 MBT i M50 Super Sherman, działo samobieżne SU-100, transporter opancerzony BRDM-2, helikopter Mi-8, artylerie BZO B-11 i PTO 2A45M Sprut-B czy cysternę KrAZ 265. Gra oferuje duże możliwości konfiguracji i sporą elastyczność ustawień realizmu rozgrywki, dzięki czemu doskonale nadaje się zarówno dla nowicjuszy jak i zaawansowanych graczy.

wymagania sprzętowe:
Pentium 4 3.2 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 256 MB (GeForce 8600 lub lepsza), 10 GB HDD, Windows XP/Vista/7

Studio Gaijin Entertainment znane było dotychczas z solidnych gier o tematyce lotniczej. Na pierwszy plan wysuwa się tu nader udana próba przeniesienia kultowego Il-2 Sturmovik na konsole, który siłą rzeczy nie zdobył pierwszych miejsc na listach sprzedaży, natomiast dobrze odebrali go krytycy oraz fanatycy symulacji. Drugim sztandarowym tytułem została seria Wings of Prey. Rosyjski zespół poszedł za ciosem i postanowił opracować produkt przeznaczony dla miłośników helikopterów bojowych. Apache: Air Assault to luźno nawiązująca do klasyki (mowa tu o Desert Strike oraz Gunship 2000) gra akcji z pewnymi ambicjami.Apache: Air Assault posiada domyślnie trzy tryby rozgrywki. Kampania, jak sama nazwa wskazuje, kieruje gracza przez 16 misji. Operacje Eskadry to nic innego jak multiplayer z 13 specjalnie przygotowanymi scenariuszami, w których może wziąć udział do czterech użytkowników naraz. Tryb wieloosobowy skupia się wyłącznie na kooperacji, co w ostatecznym rozrachunku jest ogromną zaletą. Twórcy położyli ogromny nacisk na współpracę i jakość samej rozgrywki w sieci – nie zanotowałem przeraźliwych lagów ani przesadnie utrudniających zabawę błędów. Jeżeli dopracowanie jednego trybu odbyło się kosztem usunięcia pozostałych, to jest to moim zdaniem dobry ruch. Ostatnim typem zabawy jest Lot swobodny, w którym można ustawić kilkanaście opcji dotyczących uzbrojenia, liczby jednostek sojuszniczych i wrogich, a przede wszystkim lokacji, w której postanowimy potrenować.Brzmi zachęcająco? Pomijając multiplayer, w rzeczywistości wygląda to odrobinę gorzej. Kampania cierpi przede wszystkim na brak sensownego wątku, który mógłby faktycznie zainteresować gracza globalnym konfliktem. Historia nie ma w zasadzie konkretnego wprowadzenia i od razu rzuca nas w wir świszczących dookoła kul i rakiet. Mam ogromny żal do autorów, że nie spróbowali świadomie nawiązać do starych, niesamowicie grywalnych symulatorów, które posiadały menu briefingu, pokazujące sytuację geopolityczną oraz zarys następnej misji. Skopiowanie tak prostego pomysłu nie byłoby wielkim grzechem, a na pewno przyczyniłoby się do bardziej pozytywnego odbioru wklejonej od niechcenia, pretekstowej fabuły. W konsekwencji ciężko pisze się o kampanii Apache’a jako kampanii, bardziej wygląda to na zlepek zadań porozrzucanych na kilku wyimaginowanych terytoriach – afrykańskim wybrzeżu Lualu, południowoamerykańskiej dżungli Salcedo oraz chłodnym i górzystym Tazyrstanie.