Grzyby

Chciałabym  by pojawił się ktoś taki ,kto ponownie nauczy nas świata ,który zniknął. Świata ,który jeszcze do niedawna tętnił między ludźmi. Świata ,w którym patrzyło się sobie w oczy ,a nie w ekran. W którym milczenie między dwojgiem ludzi miało ciężar obecności ,a nie niezręczność przerwanej rozmowy. Świata ,w którym dotyk znaczył więcej niż tysiąc wiadomości . Świata ,w którym słowo „jestem” ,nie wymagało zasięgu. Świata ,w którym ludzie spotykali się naprawdę. Nie po to by zrobić sobie zdjęcie ,ale by być razem. Świata ,w którym dzieliliśmy się czasem ,który płynął wolniej i głębiej. Świata ,w którym miłość nie potrzebowała świadków ani potwierdzenia w necie. Nie miała statusu. Nie zbierała polubień. Była cicha ,naturalna i obecna jak oddech drugiego człowieka tuż obok. Chciałabym by nauczył nas  jak słuchać ,a nie tylko słyszeć . Jak patrzeć ,a nie tylko widzieć . Jak być naprawdę . Bez pośpiechu. Bez filtrów. Bez tłumów w tle. Wiem że tego świata już dawno nie ma. Ale wciąż wierzę że można go odnaleźć…W spojrzeniach…W dotyku …W uśmiechu innego człowieka … W ciszy między dwojgiem ludzi ,którzy potrafią być razem,a nie tylko połączeni …

Czy ktoś potrafi nas jeszcze tego nauczyć ⁉️

Pięknego popołudnia i wieczoru

Gorąco Cię pozdrawiam   i życzę szczęśliwego wieczoru.

●═◄ ♥ ♥ ♥ ►═●

DO USLYSZENIA PO URLOPIE༺💗༻

... Wcześniejsze poranki, promień błyska ładniej, wciąż milczą kolory, lecz dzień dłuższy w dobie, w zakamarkach myśli radość wschodzi na dnie, zima w dopełnieniu rychło zamknie obieg. Jeszcze śnieg w wąwozach i z przymrozkiem noce, nie słychać skowronków, czajek nad łąkami, pierwiosnki ukryte pod brunatnym kocem, ciągi chmur ściemniają wieczorny firmament. Znikają na drzewach z puchu dekoracje, spienione potoki rozczesują trzciny, nad leszczyną pyłki pogłaskane wiatrem, nieśmiało się budzi seledyn ozimin - milutkiego dnia