BRENDA LEE

Prawdziwe nazwisko Brenda Mae Tarpley. Amerykańska piosenkarka popowa łącząca w swej muzyce elementy country, rock and rolla i bluesa. Posiada niezwykle dynamiczny i pełen energii głos. W ciągu swej kariery sprzedała ponad 100 milionów płyt na całym świecie, co należy do prawdziwych rekordów. Nominowana wielokrotnie do nagrody Grammy, dzieliła scenę z samym Elvisem Presley’em, The Beatles, Connie’m Francis i Ray’em Charlesem.

Urodziła się 11 grudnia 1944 roku w Lithoni. Wywodzi się z biednej i głęboko religijnej rodziny. Kształciła się w różnych szkołach, w zależności od tego, gdzie jej ojcu udało się znaleźć pracę. Od dziecka śpiewała co niedzielę w chórku przy kościele Baptystów, do którego należeli jej rodzice. Obdarzona talentem, już w wieku dwóch lat potrafiła zaśpiewać piosenki usłyszane w radiu. W ten sposób, jako malec dorabiała przy pobliskim sklepie, otrzymując w zamian za muzykowanie cukierki lub pieniądze. Pięć lat później występowała już w lokalnym radiu i telewizji. Posiada dwójkę rodzeństwa, z którym dzieliła swój pokój z racji trudnych warunków życiowych. W 1955 roku po śmierci głowy rodziny, matka Brendy ponownie wyszła za mąż, poprawiając tym samym ich ciężką sytuację finansową. Moment odejścia ojca wokalistki odbił się ogromnym piętnem na jej późniejszej twórczości.
Po występie w telewizyjnym show w marcu 1955 roku, sława Lee wybuchła na dobre. Mała dziewczynka obdarzona niesamowicie energicznym głosem, powaliła widzów na kolana wykonaniem piosenki „Jambalaya”. Od czasu tego występu Branda regularnie występowała u boku innych muzyków podczas telewizyjnych programów lub audycji radiowych.

Kiedy miała zaledwie trzynaście lat, znany i ceniony producent muzyczny Owen Bradley zaproponował jej nagranie płyty w swojej wytwórni. W 1958 roku mała wokalistka nagrała swój pierwszy krążek „Rockin' Around the Christmas Tree” zawierający Bożonarodzeniowe utwory. Na płycie akompaniował jej gitarzysta Hank Garland. Album początkowo wydany w pięciotysięcznym nakładzie, doczekał się reedycji. Wtedy też rozszedł się w pięciu milionach egzemplarzy.

Rok później, za namową Bradley’a, światło dzienne ujrzał pierwszy solowy album wokalistki „Grandma, What Great Songs You Sang”. Płyta w całości nagrana w stylu country pozwoliła piosenkarce wbić się na rock and rollową scenę muzyczną. Nie odniosła jednak tak wielkiego sukcesu komercyjnego, jak ta nagrana we współpracy z Hankiem Garlandem.

Rok 1960 należał do przełomowych w karierze Brendy. To wtedy nagrała piosenkę „I’m sorry”, która stała się hitem na amerykańskiej topliście Bilboard. Nie było to już czyste country, jakie prezentowała w swoich wcześniejszych kompozycjach, dzięki czemu utwór wzbił się na szczyty muzyki popularnej. Singiel otrzymał status złotej płyty, a w tym samym czasie Lee otrzymała pierwszą nominację do nagrody Grammy, której w rezultacie nie udało jej się jednak zdobyć.

Przy nagrywaniu singla „Losing you” Brendzie akompaniował Jimmy Page znany wszystkim z zespołu Led Zeppelin. Była to jedna z ostatnich kompozycji nagranych w Londynie pod okiem producenta muzycznego Mickiego Mosta.

Wokalistka rozpoczęła wtedy międzynarodową karierę, a jej muzyka utrzymywała w pierwszej dziesiątce list przebojów na całym świecie. Dwa trafienia na liście Top 10 w Wielkiej Brytanii to tylko jedno z jej licznych dokonań. Niewielu gwiazdom tamtych lat udało się osiągnąć to, co Brendzie – jej trasa koncertowa po Wielkiej Brytanii odniosła większy sukces komercyjny, niż występy popularnych wtedy The Beatles. To wtedy zauważył ją i docenił sam John Lennon. Z racji jej filigranowej sylwetki i głębokiego głosu, muzyk nazwał ją „Małą Panną Dynamit”, a określenie to przylgnęło do gwiazdy na wiele późniejszych lat.

Przez kilka dekad Brenda utrzymywała się na scenie muzycznej w doskonałej formie. W 1982 roku wydała Album „The Winning Hand”, na którym gościnnie pojawili się - zdobywczyni licznych nagród muzycznych - Dolly Parton, amerykański muzyk i poeta Willie Nelson oraz Kris Kristofferson, którzy dzięki swej popularności bezpośrednio przyczynili się do sukcesu krążka.

Za jeden z najlepszych duetów Brendy uważany jest utwór „Hallelujah, I Love Her So”, który wokalistka nagrała z amerykańskim klasykiem stylu country Georgem Jonesem.

Osoba Brendy Lee stała się inspiracją dla wielu artystów. Amerykański muzyk i gitarzysta Chuck Berry napisał o niej piosenkę, umieszczając ją na jednym ze swoich albumów.

Muzyka artystki została doceniona także przez reżyserów filmowych. Wspomniany „Rockin' Around The Christmas Tree” nagrany z Hankiem Garlandem pojawił się na soundtracku do filmu „Kevin sam w domu”. Inne jej kompozycje ukazały się na ścieżkach dźwiękowych między innymi do „The Fisher Kinga”, czy adaptacji filmowej książki „This Boy's Life” z udziałem Leonarda DiCaprio. Z czasem w Brendzie obudził się talent aktorski i w 1961 roku dostała angaż do filmu „Two Little Bears” u boku takich aktorów, jak Eddie Albert, Jane Wyatt czy Jimmy Boyd.

Najczęściej poruszanymi tematami w muzyce artystki była niespełniona miłość i utrata jej ojca w bardzo młodym wieku. Często wspomina w piosenkach swoje małżeństwo z Ronniem Shacklettem, ojcem jej dzieci, który bezpośrednio przyczynił się do jej komercyjnego sukcesu muzycznego. Piosenkarka, aby dotrzeć do fanów na całym świecie, śpiewała utwory w różnych językach. Obok angielskiego pojawiły się piosenki po niemiecku, francusku, włosku a nawet japońsku. Lee to światowa rekordzistka pod względem ilości sprzedanych płyt. Do tej pory żadna kobieta nie osiągnęła poziomu 100 milionów sprzedaży swoich krążków.

W 2007 roku Brenda oficjalnie została członkinią Country Music Hall of Fame – muzeum rock and rolla honorującego artystów rockowych za ich zasadniczy wkład w rozwój gatunku muzycznego.

Była wielokrotnie nominowana do nagrody Grammy, nigdy nie zdołała jej zdobyć. Dopiero w 2009 roku otrzymała specjalną nagrodę Grammy za 50-lecie nagrania świątecznego przeboju „Rockin 'Around the Christmas Tree”. Pozostałe jej nominacje do wygranej to 1960 rok za utwór „I’m sorry”, 1970 za „Johnny One Time” i 1980 za piosenkę „Tell Me What It's Like”. Oprócz tego czterokrotnie obroniła tytuł Najlepszej Kobiecej Wokalistki.

Lee obecnie mieszka ze swoim mężem Ronniem w Nashville, w stanie Tennessee, gdzie jest matką dwóch córek i babcią trojga wnucząt. Tam też zajmuje się działalnością charytatywną na rzecz kobiet i chorych dzieci. Należy między innymi do fundacji „American Heart Association” i „YWCA for Abused Women”. (wiadomosci znalezione na stronie Radia RMF FM)

• Odtwórz folder
• Pobierz folder
• Zachomikuj folder