Flash 12.avi

Flash 08.avi

Flash 07.avi

Na Lini Ognia - Bitwa pod Cambrai 1917.avi

Bitwa pod Cambrai - bitwa stoczona w okolicy Cambrai, mi ...

Bitwa pod Cambrai - bitwa stoczona w okolicy Cambrai, miasta we wschodniej Francji. Okolice tego miasta były w trakcie I wojny światowej miejscem licznych walk. Bitwa rozegrała się w dniach 20 listopada – 6 grudnia 1917 r. i przeszła do historii za sprawą użycia po raz pierwszy na dużą skalę broni pancernej. Zniszczony brytyjski czołg Mark I podczas bitwy pod Cambrai, 29 listopada 1917Brytyjskie dowództwo wobec niepowodzenia ofensywy we Flandrii zdecydowało się przeprowadzić jeszcze przed końcem roku skuteczny atak w innym miejscu. Wybrano odcinek zajmowany przez 3 Armię brytyjską gen. Juliana Bynga. Do przerwania niemieckich pozycji w okolicach Cambrai (zajmowanych przez 2 Armię gen. Georga von der Marwitza) zamierzano użyć 476 czołgów wspieranych przez dwa korpusy piechoty, artylerię i lotnictwo. W wybitą w niemieckiej linii Hindenburga lukę miały wejść dywizje kawalerii i rozwinąć ofensywę na Cambrai i Valenciennes. Natarcie brytyjskie rozpoczęło się rano 20 listopada 1917 r. krótkim przygotowaniem artyleryjskim. Niemcy zostali zaskoczeni. Pierwszego dnia Brytyjczycy i Kanadyjczycy przełamali obronę niemiecką na całej głębokości i wzięli kilka tysięcy jeńców. Sukces uczczono w Wielkiej Brytanii 23 listopada biciem w dzwony (po raz pierwszy od początku wojny). Tymczasem jednak siła natarcia osłabła, na co się złożyły: ostrożność brytyjskiego dowództwa, uszkodzenia czołgów, zmęczenie piechoty. Wzrastał też opór Niemców, który ostatecznie uniemożliwił Brytyjczykom uzyskanie zamierzonych celów. Niemcy w tym czasie ściągnęli posiłki i 30 listopada podjęli kontrofensywę, której celem było okrążenie oddziałów brytyjskich walczących pod Cambrai. Skuteczne zastosowanie taktyki infiltracji (oddziały szturmowe) pozwoliło Niemcom wyprzeć przeciwnika ze zdobytych przez niego terenów, ale alianci (wcześniej do walki włączyły się również dywizje francuskie) zdołali się wycofać (od 4 grudnia). Straty obu stron były wyrównane: alianci ok. 45 000 ludzi, Niemcy ponad 50 000. Bitwa nie przyniosła przełomu w wojnie, dowiodła jednak skuteczności broni pancernej użytej masowo, w sprzyjających warunkach terenowych.

Na Polu Bitwy - Kaiserschlacht.avi

C.D. Opisu Potem nadszedł drugi cios — we Flandrii, g ...

C.D. Opisu Potem nadszedł drugi cios — we Flandrii, gdzie Ludendorff chciał zdobyć niezwykle ważny węzeł kolejowy Hazenbrouck. Cały teren uzyskany podczas bitwy pod Passchendaele został teraz przez Niemców odbity, a jednostki brytyjskie musiały się cofnąć, w niektórych miejscach zatrzymując się zaledwie 15 mil od wybrzeża Kanału La Manche. Dowództwo Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego prosiło Francuzów o posiłki, gdyż wydawało się, że bez nich obecne pozycje są nie do utrzymania. Ostatecznie jednak Niemców zatrzymały kłopoty logistyczne i energiczne ataki na skrzydła, przeprowadzane przez wszystkie zdolne do tego jednostki Ententy. Straty każdej ze stron wyniosły około 110 000 żołnierzy Trzecie uderzenie nastąpiło na południu, w pasie działania francuskiej szóstej armii. Operując celnym ogniem artylerii i nową taktyką, Niemcy zdołali szybko pokonać oddziały generała Duchene — tym łatwiej, że wszystkie jego oddziały znajdowały się na linii frontu i brak było rezerw na kontrataki. Sukces okazał się tak duży, że oddziały Kaisera dotarły po raz drugi do rzeki Marny, a Paryż znów stał się potencjalnym obiektem do zdobycia. Jednakże silny opór strzelców senegalskich i pierwszych oddziałów armii amerykańskiej powstrzymał napór wroga pod Chateau—Thierry i Belleau Wood. W ciągu dziewięciu dni walk straty po stronie Ententy sięgnęły 137 000 żołnierzy, a po stronie niemieckiej — 130 000. Ludendorff przeprowadził jeszcze jeden atak, znany pod nazwą drugiej bitwy nad Marną. Jego żołnierzom udało się nawet przekroczyć rzekę, jednak francuski kontratak na skrzydle krytycznie zagroził wysuniętym pozycjom wojsk niemieckich. Chociaż kontratak ten udało się powstrzymać, wyczerpane i osłabione wojska niemieckie, trapione niedoborami zaopatrzenia, musiały oddać inicjatywę w ręce przeciwnika — po raz ostatni już w tej wojnie, gdyż doprowadziło to do rozpoczęcia ofensywy Stu Dni, która zakończyła wojnę. Bitwa Kaisera, mimo wielkich zaangażowanych środków i użytych sił, nie doprowadziła do zadania decydującego ciosu armii brytyjskiej. Nie udało się osiągnąć założonych celów, a w wyniku walk jednostki niemieckie zostały mocno osłabione (w ciągu pół roku liczba niemieckich żołnierzy w linii spadła z nieco ponad 5 milionów do nieco ponad 4), wyczerpane, a na dodatek znalazły się na odsłoniętych i słabo przygotowanych do obrony pozycjach. Wojska Ententy zostały ciężko poturbowane, ale były dalekie od załamania — i już zbierały się do miażdżącego kontruderzenia.

Luftwaffe Ludzie i Maszyny -01- Podniebni Rycerze.avi

Program ukazuje historię od Czerwonego Barona po Hermana ...

Program ukazuje historię od Czerwonego Barona po Hermana Goeringa. Poznamy również losy niemieckiego lotnictwa wojskowego, od misji rekonesansowych po kampanie powietrzne podczas I i II wojny światowej.

Luftwaffe Ludzie i Maszyny -02- W Cywilnym Przebraniu.avi

Program ukazuje historię od Czerwonego Barona po Hermana ...

Program ukazuje historię od Czerwonego Barona po Hermana Goeringa. Poznamy również losy niemieckiego lotnictwa wojskowego, od misji rekonesansowych po kampanie powietrzne podczas I i II wojny światowej.

Myśliwce II Wojny Światowej.avi

Sylwetki samolotów myśliwskich przedstawione w filmie: ...

Sylwetki samolotów myśliwskich przedstawione w filmie: 1. Messerschmitt Me-BF109 (niem.) 2. Focke-Wulf Fw-190 (niem.) 3. Messerschmitt Me 262 (niem.) 4. Polikarpow I-16 (rad.) 5. Fiat G.50 (wło.) 6. Macchi MC.200 Saetta (wło.) 7. Curtiss P-36 Hawk (ame.) 8. Curtiss P-40 Warhawk (ame.) 9. Vought F4U Corsair (ame.) 10. Republic P-47 Thunderbolt (ame.) 11. Lockheed P-38 Lightning (ame.) 12. North American P-51 Mustang (ame.) 13. Hawker Hurricane (ang.) 14. De Havilland Mosquito (ang) 15. Supermarine Spitfire (ang.)

04 - Skrzydła Luftwaffe - Messerschmitt Me-BF109.avi

Messerschmitt Bf 109 (pot. Me 109) – niemiecki samolot m ...

Messerschmitt Bf 109 (pot. Me 109) – niemiecki samolot myśliwski, podstawowy myśliwiec Luftwaffe podczas II wojny światowej. Pierwowzorem myśliwskiego Bf 109 był samolot opracowywany dla Rumunii pod nazwą M37. Podczas dalszych prac samolot nazwano Bf 108 i pod tą nazwą był produkowany. Bf 108 Taifun był dwumiejscowym samolotem komunikacyjnym. Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy (Reichsluftfahrtministerium) w 1933 złożyło zamówienie na nowy samolot myśliwski. Do prac projektowych, w których uczestniczyli Willy Messerschmitt, Robert Lusser oraz Hubert i Richard Bauerowie, przystąpiono wiosną 1934 roku. Budowę pierwszego prototypu nowego samolotu oznaczonego V1 (V jak Versuchsmuster: egzemplarz doświadczalny) zapoczątkowano jesienią 1934 roku. Próby w locie z zablokowanym podwoziem chowanym rozpoczęto w maju 1935 roku. W pierwszym prototypie zastosowano angielski silnik Rolls-Royce Kestrel V12 o mocy startowej 695 KM (511 kW), napędzający dwułopatowe, drewniane śmigło o stałym skoku. Do ogłoszonego w tym czasie konkursu na samolot myśliwski stanęły cztery największe niemieckie biura projektowe zakładów lotniczych: Arado, Focke-Wulf, Heinkel i Bayerische Flugzeugwerke. Do dalszego rozwoju zakwalifikowały się konstrukcje biur dwóch ostatnich zakładów: He 112 i Bf 109. W czasie prób porównawczych obu prototypów Bf 109 osiągnął większą o 22 kilometry prędkość maksymalną oraz większą prędkość wznoszenia. He 112 zyskał jednak bardzo pochlebne opinie pilotów, chwalących wygodną kabinę o bardzo dobrej widoczności, dobre prowadzenie tego samolotu podczas kołowania oraz lepszą zwrotność i właściwości pilotażowe. Pierwotnie przetarg rozstrzygnięto więc na korzyść zespołu Heinkla, lecz intrygi i przebiegłość prof. Willy'ego Messerschmitta przesądziły o kontynuowaniu prac nad prototypem Bf 109. W późniejszym czasie zakłady Messerschmitt AG połączyły się z Bayerische Flugzeugwerke. Ogółem wyprodukowano około 33 000 Bf 109 różnych wersji. obrazek

03 - Skrzydła Luftwaffe - Focke-Wulf Fw-190.avi

Focke-Wulf Fw 190 – jednomiejscowy, jednosilnikowy niemi ...

Focke-Wulf Fw 190 – jednomiejscowy, jednosilnikowy niemiecki myśliwiec z czasów II wojny światowej. Wyprodukowany w ponad 20 tysiącach egzemplarzy, w tym około 6 tysięcy w wersji myśliwsko-bombowej. Fw 190 A-1 po raz pierwszy trafił do liniowej – II/JG 26 – w lecie 1941 roku. Po krótkim szkoleniu loty bojowe rozpoczęto pod koniec sierpnia tego roku. Pierwszego zestrzelenie wrogiego samolotu (Supermarine Spitfire) dokonał 17 września 1941 koło Boulogne-sur-Mer oberleutnant Kurt Ebesberger. A pierwszą stratą w walce było strącenie maszyny hauptmana Waltera Adolpha dnia 18 września przez grupę Spitfire Mk VB. Piloci brytyjscy początkowo wzięli nowe myśliwce za zdobyczne Curtiss P-36 Hawk. 8 listopada 1941 dwie grupy (dywizjony Luftwaffe) JG 26 zanotowały ostatni sukces tego roku, zestrzelono 7 myśliwców Spitfire biorących udział w kolejnej operacji Cirrus w okolicach Lille i Saint-Pol-sur-Mer. Do asów latających w tym okresie na tych płatowcach należy zaliczyć: Kurta Ebesbergera, Wolfganga Kosse, Waltera Schneidera. Na przełomie 1941/42 cały JG 26 (pułk) został w całości przezbrojony na Fw 190 A-2. Następnie wiosną przezbrojono również JG 2, a latem 1942 nowe samoloty zaczęły trafiać do JG 1. W ten sposób jednostki latające na Fw 190 stworzyły strefę obrony od wybrzeży Francji przez Belgię, Holandię aż po terytorium III Rzeszy. Wiosna i początek lata 1942 roku zostały nazwane przez pilotów niemieckich "szczęśliwymi dniami", z uwagi na sukcesy uzyskane przez rosnącą liczbę Fw 190, które przewyższały Spitfire Mk VB niemal pod każdym względem. M in. podczas Operacji Cerberus piloci 9./JG 26 przy stracie 3 własnych maszyn zaliczyli siedem zwycięstw pewnych i sześć prawdopodobnych, forsując eskortę Spitfire i niszcząc wszystkie maszyny torpedowe Swordfish wysłane przez 825 dywizjon RAF. Później w marcu 1942 RAF stracił 32 myśliwce, w kwietniu 104 samoloty, w maju dalszych 65 maszyn, a 2 czerwca z 403 kanadyjskiego dywizjonu nie powróciło ¾ jego stanu.23 czerwca oberleutnant Armin Faber stracił orientację podczas walki nad hrabstwem Devon i wylądował pomyłkowo w bazie RAF w Pembrey. Dzięki temu Brytyjczycy mogli poznać wszystkie zalety i wady najnowocześniejszego wtedy Fw 190 A-3 oraz opracować taktykę walki z nimi. Latem także w 1942 zaczęto wprowadzać do wyposażenia myśliwce Spitfire Mk IX. To wszystko umożliwiło aliantom z końcem 1942 podjąć wyrównaną walkę. 19 sierpnia 1942 r. na francuskim wybrzeżu pod Dieppe alianci dokonali próbnego desantu. Odpierały atak latające na Fw 190 JG 26 i JG 2. W trakcie tego dnia JG 26 zestrzelił 38, a JG 2 59 maszyn alianckich. W sierpniu pojawiły się nad Francją Latające Fortece B-17 należące do USAAF. 6 września II/JG 26 odpiera atak 30 B-17 bombardujących fabrykę Poteza i tego dnia na konto niemieckich myśliwców zaliczono zestrzelenie pierwszej Latającej Fortecy przez hauptmana Conny Meyer'a. Walka z amerykańskimi bombowcami stała się jednym z podstawowych zadań bojowych wykonywanych przez Fw 190 aż do końca wojny. obrazek

01 - Skrzydła Luftwaffe - Ju-87.avi

Junkers Ju 87 Stuka – niemiecki bombowiec nurkujący z ok ...

Junkers Ju 87 Stuka – niemiecki bombowiec nurkujący z okresu II wojny światowej. Zaprojektowana przez Hermanna Pohlmanna i oblatana 17 września 1935 roku maszyna, swój chrzest bojowy przeszła w 1936 roku podczas wojny domowej w Hiszpanii. W niemieckiej propagandzie samolot stał się symbolem wielkości Luftwaffe. Cechą charakterystyczną Ju 87 były skrzydła w konfiguracji odwróconego płata Puławskiego i montowane w początkowym okresie wojny syreny akustyczne (tzw. "trąby jerychońskie"), uruchamiane podczas wprowadzania samolotu w lot nurkowy. Dźwięk syren wywoływał panikę na ziemi oraz działał destrukcyjnie na morale żołnierzy. Do bomb podczepianych do samolotu, montowano kartonowe rurki, które wywoływały narastający w trakcie spadania świst. Projekt zakładał wiele innowacji, m.in.: automat umożliwiający wyprowadzenie samolotu z lotu nurkowego w przypadku utraty przytomności przez pilota. Chociaż samolot był nowoczesny, miał też szereg wad - był słabo opancerzony, mało zwrotny i powolny. Maszyna z sukcesami wykorzystywana była podczas ataku na Polskę, walk w Skandynawii, ofensywy na Francję, kampanii śródziemnomorskiej, bitwy o Kretę oraz operacji Barbarossa. Kiedy Luftwaffe straciło panowanie w powietrzu, Ju 87 bez eskorty myśliwców stawały się łatwym celem maszyn alianckich. Z powodu braku następcy, samolot produkowany był do 1944 roku. Stuka używany był do ostatnich dni wojny, choć w większości został zastąpiony przez Focke-Wulf Fw 190 w wersji myśliwsko-bombowej. Przez osiem lat w okresie od 1936 do 1944 wyprodukowano około 6500 sztuk Ju 87 w różnych wersjach. obrazek

Flash 12.avi

ufo2