2026

Przeszłość jest jak cień, zawsze dotrzymuje ci kroku…

Jest upalny sierpień dwutysięcznego roku, gdy dziewiętnastoletnia Anna Szalej wychodzi na wieczorny spacer i przepada jak kamień w wodę, pozostawiając w domu kilkumiesięczną córeczkę. Poszukiwania nie przynoszą rezultatu, ale policji udaje się ustalić, że dziewczyna legalnie przekroczyła granicę z Niemcami.

Osiemnaście lat później córka zaginionej odkrywa, że to, co przez lata mówiono jej o matce, nie do końca pokrywa się z prawdą, i rozpoczyna swoje prywatne śledztwo. Co tak naprawdę wydarzyło się osiemnaście lat temu? Czy Anna zdoła odkryć prawdę o swoim pochodzeniu, zanim będzie za późno?

Klimat francuskiej prowincji, opowieści o życiu we wszystkich jego odcieniach, śmiech i łzy, które mieszają się z aromatami herbaty, kwiatów i świeżo zebranych warzyw.
I niezłomna wiara w szczęście. Bo życie jest piękne… mimo wszystko!
Niezwykła historia zwykłej kobiety, którą los zaprowadził do miejsca zapomnianego przez większość ludzi. Kobiety, która pragnie na nowo rozkwitnąć – pomimo poczucia przegranej, niewyobrażalnej tragedii i straty, która ją dotknęła.
Violette spędza całe dnie na cmentarzu. Dba o niego najlepiej jak potrafi, porządkuje groby, wymienia kwiaty, sprząta znicze… Jest dobrym duchem tego miejsca, służącym wsparciem odwiedzającym go żałobnikom. Violette wiele już słyszała – zarówno pięknych, jak i smutnych historii. I sama mogłaby niejedną opowiedzieć: o córce, która zginęła w straszliwym wypadku, o ukochanym mężu, który pewnego dnia zniknął…

Poruszający opis walki starzejącego się mężczyzny o zachowanie godności i kontroli nad własnym życiem.

Bo ma coraz mniej czasu… Choć z drugiej strony, po tym, jak jego żona trafiła do ośrodka dla osób cierpiących na demencję w Östersund, czas to jedna z niewielu rzeczy, które mu pozostały. Monotonną egzystencję urozmaicają mu jedynie wizyty pracowników opieki, którzy dbają o niego w domu. Ciało zdradza go nie od dziś i wkrótce ręce Bo stają się zbyt słabe, by otworzyć cenny słoik, w którym przechowuje szalik swojej Frederiki, nadal noszący jej zapach.

Mężczyzna nie jest jednak sam, wciąż ma do towarzystwa swojego ukochanego Sixtena – choć nie wiadomo, na jak długo, bo jego syn coraz usilniej nalega na odebranie mu psa.