ŻYWIENIE

Czy jest coś, co łączy awangardowych szefów kuchni z restauracji ozdobionych po trzykroć gwiazdkami Michelina i panią Teresę, która wyrabia sękacze w przyczepie kempingowej na Wigrach? Czy René Redzepi z kopenhaskiej Nomy, po raz trzeci uznany za najlepszego kucharza świata, może mieć coś wspólnego z panem Karolem, jednym z ostatnich młynarzy na Suwalszczyźnie, mielącym ziarno w młynie ręcznie wykonanym przez jego ponad siedemdziesięcioletniego ojca?

Czy Albert Adria, niegdyś z kultowej restauracji elBulli, a dzisiaj z barcelońskiej Tickets I 41°, to zupełnie inny kulinarnie biegun, niż pszczelarz spod Puńska, bachanowski producent serów lub piekarz z Bargłowa? Oraz czy Inaki Aizpitarte, niepokorny Bask szefujący radykalnie nowatorskiemu, paryskiemu bistro Chateaubriand, znalazłby wspólny język z panem Markiem wędzącym ryby w Czerwonym Folwarku lub panią Krystyną z Oklin, która podjęła się wykonania tradycyjnego, ponad dwudziestokilogramowego kindziuka, jakiego na Suwalszczyźnie nie robiono od pół wieku?

Odpowiedzi są tylko dla wtajemniczonych.

Peter Young pokazuje, że istnieje ścisła zależność między ochroną środowiska a tym, co jemy. Wybierając konkretną rybę na obiad możemy przyczynić się się do jej ubytku w ekosystemie. Tezę tę popiera kalifornijski ekolog David Ainley, który od blisko 30 lat prowadzi badania na Morzu Rossa. Jest to jedno z niewielu miejsc na świecie, w którym naturalny ekosystem w dużej części pozostał nietknięty przez ludzi. W ostatnim czasie nasiliła się tu jednak liczba połowów. Szczególnie cenny dla rybaków jest antar polarny sprzedawany jako antar patagoński. Interes jest tak lukratywny, że mięso tej ryby nazywane jest białym złotem. Ainley i Peter Young rozpoczynają walkę o zachowanie na Antarktydzie naturalnej równowagi ekologicznej.

Podróżnik i dziennikarz Simon Reeve wyrusza do Wietnamu, największego dostawcy kawy na rynek brytyjski. Okazuje się, że osiemdziesiąt procent ziaren kawowca trafiających na Wyspy pochodzi właśnie stamtąd. Szlak podróży wiedzie przybysza ze Starego Kontynentu m.in. do położonych na uboczu osad, w których mieszkają farmerzy uprawiający kawę trafiającą do angielskich gospodarstw domowych. Jeszcze 30 lat temu w Wietnamie powstawał zaledwie ułamek światowej produkcji kawy. To się zmieniło po zakończeniu wojny. Okazuje się, że postęp w tej dziedzinie zmienił życie wielu Wietnamczyków, których byt zależy teraz od zbiorów kawy, miał także negatywny wpływ na przyrodę tego pięknego kraju.

Panuje opinia, że czerwone mięso szkodzi, powoduje raka i znacznie skraca życie. Michael Mosley podchodzi do tych zarzutów sceptycznie. Postanawia sprawdzić, czy czerwone mięso (wołowina, jagnięcina i wieprzowina) oraz mięso przetworzone (jak boczek, szynka i różnego rodzaju wyroby mięsne, np. kiełbasa) są rzeczywiście tak niedobre, jak się to ludziom wmawia. Mosley o zdanie pyta naukowców i lekarzy.