Ebooki

Autorka po mistrzowsku łączy prawdę historyczną z fikcją literacką snując fascynującą opowieść o jednej z najbardziej uwodzicielskich kobiet w historii: Józefinie Bonaparte, pierwszej żonie Napoleona.

Urodzona na Martynice Józefina miała w sobie nieodparty egzotyczny urok. Gorąca karaibska krew zapewniała jej powodzenie u wielu potężnych i wpływowych mężczyzn, a patrycjuszowskie maniery otwarły przed nią niejedne drzwi. Jej życie obfitowało w niebezpieczne rozgrywki, niespełnione ambicje, ale też i uśmiechy losu. Młodo wydana za mąż za aroganckiego francuskiego arystokratę niebawem owdowiała, sama nieomal tracąc życie na gilotynie. Jednak uroda, zmysłowość i wrodzony spryt Józefiny sprawiły, iż jej urokowi ulegali najświetniejsi politycy porewolucyjnej Francji. Wkrótce wyszła ponownie za mąż za sporo młodszego generała Bonaparte, którego podboje uczyniły z Francji potęgę, a kilka lat później została koronowana przez męża na cesarzową. Napoleon triumfował na polach bitew, ona brylowała na salonach. Niemniej serce Józefiny należało do innego - tajemniczy nieznajomy zdobył je w czasach jej młodości na Martynice...

Czy możesz sobie wyobrazić, Drogi Czytelniku, taką sytuację, kiedy dorosły, bardzo dorosły mężczyzna, napisał książkę i nie potrafi jej przeczytać. Nie potrafi jej przeczytać jednym cięgiem. Nie ma tyle siły żeby przejść przez tekst jeszcze raz. Jeszcze nigdy nie czułem tak wielkiej potrzeby napisania tekstu i jeszcze nigdy nie kosztowało mnie to aż tyle wysiłku. Ciążył mi ten tekst jak kamień. Bałem się zacząć, choć wiedziałem że jeżeli tego nie napiszę oszaleję. Nie ważne czy ktokolwiek przeczyta, ważne że ja o tym już opowiedziałem. Im bardziej zbliżałem się do końca pisania, tym mocniej ściskało mnie w dołku. Już nigdy nie napiszę niczego co będzie dotyczyło prawdziwych ludzi. Nie ważne że żyli dawno temu. Ważne że poczułem jak kochali i jak cierpieli. Tak jakby stali obok mnie. Jakbym znał ich od dziecka. Zamieniłem się w kronikarza. Mogłem zrobić z ich życiem co tyko chciałem. To ja naciskałem przyciski klawiatury. Ale jednocześnie nie mogłem, bo historia musiała być prawdziwa. I kończyć się tak jak skończyła się naprawdę. Napisałem romans, choć tego nie chciałem. Napisałem śliczną książkę. Tego chciałem. Nie chciałem cierpieć. Cierpiałem.

Siergiej Łukjanienko - Brudnopis

Dwudziestokilkuletni Kirył Maksymow, manager w firmie komputerowej, właściciel skromnej kawalerki i psa wraca pewnego dnia do domu i zastaje tam nieznajomą kobietę. Przekonany, że to złodziejka wzywa milicję, woła sąsiadów na świadków... ale cała sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana - okazuje się, że Natalia Iwanowa (tak nazywa nieznajoma aferzystka) jest nie tylko zameldowana w tym mieszkaniu - i to od 3 lat! ale ma również dokumenty potwierdzające prawo własności. Więcej! Mieszkanie Kiryła wygląda jak po remoncie - zmieniona glazura, terakota, meble, kolor ścian... Ba! Nawet pies nie poznaje swojego pana!