Dzikun - Film

W „Dzikunie” Andrzej Barszczyński wprowadza młodego widza w świat przyrody, wiedzie w groźną, przepastną puszczę nieskażoną jeszcze ręką człowieka, przedstawiając poetycką, osadzoną w surowej scenerii, opowieść o młodym wilku, wykradzionym matce i wychowanym przez ludzi. Po powrocie do lasu tytułowy bohater zwraca się przeciwko bezwzględnemu kłusownikowi. Film powstał na motywach powieści „Żelazny wilk” Tytusa Karpowicza.

Reżyser pokusił się jako pierwszy na gruncie polskiej kinematografii o stworzenie obrazu przygodowo-przyrodniczego, splatając obie warstwy filmu w postaci tytułowego „dzikuna” (mającego zarówno cechy wilka, jak i zdziczałego psa, gdyż jego ojciec uciekł kiedyś od ludzi z powodu złego traktowania i zadomowił się w lesie, wiodąc życie na wzór wilczego). Film pojawił się w czasie, gdy zaczęto głośniej mówić o zagrożeniu ekologicznym. Już twórczość Karpowicza i zaprezentowana tam filozofia współbrzmiała z narastającą potrzebą nowego spojrzenia na otaczającą człowieka przyrodę. Zarówno powieść, jak i film, nie ograniczając się do wąsko pojętego problemu ekologicznego polegającego na ochronie środowiska naturalnego, podkreśla w swoim przesłaniu konieczność przewartościowania stosunku człowieka do przyrody na bardziej głęboki, obejmujący współistnienie ze światem roślin i zwierząt.

Reżyser, który chciał bronić wartości tradycyjnej polskiej kultury, stworzył wykorzystujący polskie realia film, którego prostota i oszczędność środków wyrazu, a także okrutne sceny zbliżają bardziej do ludowej ballady, z jasnym podziałem na dobro i zło, niż typowej propozycji filmowej dla młodej widowni końca lat 80. Obraz Barszczyńskiego wyróżnia się pięknymi, poetyckimi zdjęciami przyrody i wartościowym przekazem dydaktycznym, któremu brak jednak szkodliwego infantylizmu, tak często obecnego w filmach i lekturach dla młodzieży.

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder