Basil wybiera się na lodowy księżyc Jowisza, Kallisto. Szybko jednak natyka się na problem, którym jest zabójcze promieniowanie. Długa podróż w kierunku Jowisza naraziłaby kosmicznych podróżników na zbyt wielką dawkę radioaktywnych substancji. Wobec tego Basil postanawia użyć nowego, nuklearnego silnika rakietowego, który pozwoliłby mierzyć czas podróży nie latami, a miesiącami. Kolejny problem to kwestia, jak przeżyć promieniowanie na powierzchni księżyca. Okazuje się jednak, że rozwiązaniem jest leżący wokół lód, z którego można wybudować schrony. Po zdobyciu Kallisto, Basil odwiedza jeszcze bardziej niezwykłe miejsce: inny księżyc Jowisza, Europę. Promieniowanie jest tam tak zabójcze, że do zbadania oceanu ukrytego pod grubą skorupą lodu Basil musi użyć bezzałogowych łodzi podwodnych, sterowanych z bazy na Kallisto.

Historia budowy ogromnej rakiety kosmicznej Saturn V. Była ona połączeniem wizji niemieckich naukowców z czasów II wojny światowej z projektami amerykańskich inżynierów.

Odłamki skał z kosmosu wpadające w ziemską atmosferę tworzą spektakularne widowisko. Część z nich uderza w naszą planetę. Może to spowodować katastrofę - ostatnie tego typu zdarzenie miało miejsce 65 mln lat temu i zakończyło się wyginięciem dinozaurów. Naukowcy zastanawiają się, czy to się powtórzy i jakie szkody może wyrządzić asteroida. W dalszej części dokumentu autorzy przedstawiają teorie dotyczące powstania Księżyca i komet, które wchodzą w różne interakcje z Ziemią. Na te tematy wypowiedzą się naukowcy z najbardziej prestiżowych uczelni świata.

NASA planuje wysłać ludzi na Marsa w ciągu najbliższych 30 lat, a Basil pragnie uczynić z niego miejsce nadające się do stałego zamieszkania. Odkrywa, że panujące tam niewielkie ciążenie szybko wywarłoby zabójczy wpływ na zdrowie ludzi. Próbuje temu przeciwdziałać za pomocą urządzeń wytwarzających sztuczną grawitację. Paliwo i tlen przywiezione z Ziemi prędzej czy później muszą się skończyć, Basil bada więc technologie, które pozwolą uzyskiwać tlen z marsjańskich skał, a paliwo z rozrzedzonego powietrza. Odkrywa też, że obecny stan zaawansowania technicznego nie pozwala na dłuższy pobyt na Marsie. Zakłada ciśnieniowy skafander i przekonuje się, że samo noszenie go wymaga dużego wysiłku.

Naukowcy od dawna zastanawiają się, czy na Marsie nie mogłyby przetrwać pewne formy życia. Świadczą o tym, takie odkrycia, jak cząsteczki wody oraz specyficzne warunki powierzchni Czerwonej Planety. Autorzy programu zastanawiają się na kwestią istnienia życia na Marsie.

Basil Singer zastanawia się, czy w przyszłości ludzie mogliby zamieszkać na księżycu Saturna - Tytanie, gdzie temperatura wynosi minus 145 stopni Celsjusza.

Mamy szczęście że ciągle żyjemy. Wszechświat bowiem nieustannie próbuje nas unicestwić. Od momentu pojawienia się organizmów na Ziemi, przynajmniej dwadzieścia razy życie wisiało na włosku…

Wojna w Zatoce Perskiej z 1991 roku to jedna z najbardziej fascynujących kampanii wojskowych współczesnej historii. Zaledwie w ciągu 7 miesięcy w rejonie Zatoki stworzono potężne zgrupowanie amerykańskich wojsk wspieranych przez sojuszniczą koalicję i rzucono je do boju w kampanii, w której z łatwością zniszczono przeciwnika. Do słownika wprowadzono pojęcia z terminologii wojskowej, np."niewidzialne samoloty", "inteligentne bomby", "pola widzenia broni", które dały początek nowemu wymiarowi działań wojennych.

Nasze słońce robi się coraz gorętsze i pewnego dnia unicestwi życie na Ziemi. Jaka więc czeka nas przyszłość ? Musimy pomyśleć o zasiedleniu innych planet, zanim nasza gwiazda zakończy swój żywot.

W latach 1950-53 na Półwyspie Koreańskim toczyła się wojna, w którą zaangażowały się światowe mocarstwa. Sytuacja międzynarodowa była jeszcze bardziej napięta niż podczas kryzysu kubańskiego i wydawało się, że trzecia wojna światowa może wybuchnąć w każdym momencie. Obie strony podejrzewały, że wojna w Korei jest wstępem do większego i groźniejszego konfliktu na skalę światową. Po raz pierwszy i ostatni w historii zimnej wojny na polu bitwy spotkały się jednocześnie Chiny i Związek Radziecki z jednej strony i Stany Zjednoczone wraz z zachodnioeuropejskimi sojusznikami z drugiej . Armie Chin brały udział w wielkich starciach lądowych z wojskami ONZ. O dominację w powietrzu nad Koreą Północną walczyły samoloty chińskie, radzieckie i amerykańskie. Konflikt ten zmienił stosunki między Wschodem a Zachodem i miał kluczowe znaczenie dla zmiany sposobu prowadzenia wojen.

Działania wojenne na płaskowyżu wokół Khe Sanh trwały przez ponad rok. W rzeczywistości była to nie jedna bitwa, a seria połaczonych ze sobą starć. Żadne z nich nie miało decydującego znaczenia strategicznego, a mimo to media poświęcały im nieproporcjonalnie dużo uwagi. Obronę Khe Sanh przyrównywano stale do obrony Dien Bien Phu przez wojska francuskie 13 lat wcześniej. Przez 77 dni oblężenia prasa wciąż wróżyła klęskę piechoty morskiej. Mimo pewnych podobieństw obie bitwy pod względem taktyki i strategii miały ze sobą niewiele wspólnego. Media nie dostrzegały, że w bitwie o Khe Sanh brało udział zaledwie 6680 marines, zaś przeciwnik musiał użyć aż 4, a potem 5 dywizji, które zablokowane pod Khe Sanh nie mogły wesprzeć ofensywy "Tet"

Po zakończeniu II wojny światowej, 4 września 1945 roku, południe Korei zajął XXIV Korpus Armii Stanów Zjednoczonych. Północ była okupowana przez Armię Czerwoną od 12 sierpnia. Kraj podzielił się na dwie części; granicę wyznaczał 38. równoleżnik przebiegający na północ od Seulu. Chociaż ONZ próbowała zorganizować wybory władz, które zjednoczyłyby obie części kraju, starania te nie dały żadnego rezultatu. Wojska północnokoreańskie przekroczyły 38. równoleżnik o godzinie 4.00 dwudziestego piątego czerwca 1950 roku. Ani Amerykanie, ani Koreańczycy z Południa nie byli na to przygotowani. Generał Douglas MacArthur stworzył plan desantowego ataku, którym chciał zaskoczyć nieprzyjaciela i przeciąć mu linie komunikacji, co zmusiłoby wojska północnokoreańskie do wycofania się za 38. równoleżnik. Ponieważ armia amerykańska i południowokoreańska była wówczas na skraju klęski, wielu uznało ten plan za zuchwały, nierozważny i skazany na porażkę.

Szczere spojrzenie na seks, narkotyki, skandale wielkich ludzi, militarne wpadki i morderstwa w starożytnych czasach. W programie rekonstrukcje i wywiady ze specjalistami.

Europejscy monarchowie, widząc upadek Bastylii, obalenie francuskiego króla i ustanowienie władzy konstytucyjnej, powinni byli natychmiast zdecydować się na wojnę z rewolucjonistami, choćby po to, by zabezpieczyć się przed wybuchem podobnych rewolt w swoich krajach. Tak się jednak nie stało, przede wszystkim z powodu wydarzeń w innych częściach Europy, głównie na wschodzie. Fryderyk Wilhelm II, dumny ze zdobycia Holandii w roku 1787 i zadowolony z nabytków terytorialnych podczas pierwszego rozbioru Polski, liczył na dalsze zdobycze: Gdańsk i Toruń. Z kolei Austriacy i Rosjanie byli zajęci toczeniem wojen ze Szwecją i Turcją. Ponieważ wszystkie potęgi kontynentalnej Europy były zaangażowane przez dwa lata w intrygi i konflikty we wschodniej Europie, Francuzi mogli bez przeszkód, niemal niezauważenie, pielęgnować nowo narodzoną rewolucję.

W drugiej połowie lata roku 415 p.n.e. Ateny zaatakowały odległe Syrakuzy. Było to główne miasto greckie na bogatej, rolniczej Sycylii i jednocześnie silny sojusznik Sparty. Alkibiades, błyskotliwy, ale lekkomyślny ateński dowódca, zarzucał Syrakuzanom, że zaopatrują Spartan i ich sojuszników w żywność. Oprócz tego Sycylia jawiła mu się jako potencjalna baza wypadowa na tereny należące do Kartaginy. Zdobycie Syrakuz dałoby Ateńczykom kontrolę nad zachodnią częścią basenu Morza Śródziemnego. Mogli liczyć na wielkie łupy, którymi napełniliby ateński skarbiec. Nie zważając na fakt, że Syrakuzy znajdowały się w odległości ponad 900 kilometrów od Aten, miały duże rezerwy finansowe, dobrą jazdę i pokaźną flotę, Ateńczycy z zapałem przegłosowali rozpoczęcie kampanii.