Generation P (2011)

Generation П / Поколение П (2011)
Generacja P" pełna jest symboliki i ukrytych przekazów, które dla osób znających historię Rosji w latach 90. są bardzo proste do rozszyfrowania - śmieszne i mądre kino "bawi się" widzem, jednocześnie odkrywając możliwości manipulacji. A "Generacja P" czyli pokolenie Pepsi - Coli, i tak w końcu wybierze Coca Colę. Rosja, wczesne lata dziewięćdziesiąte. Wawilen Tatarski (w tej roli znakomity Władimir Epifancew), sprzedawca w kiosku kaukaskiej mafii, pewnego dnia spotyka się przypadkowo z kolegą ze studiów – Morkowinem (Andriej Fomin), który proponuje mu zostać… człowiekiem wymyślającym slogany reklamowe. Tatarski zgadza się i rozpoczyna karierę copywritera – niedługo później dostaje angaż w Instytucie Pszczelarstwa, dziwnej organizacji pod przewodnictwem Leonida Azadowskiego . Wawilen szybko zaczyna się domyślać, że instytut nie zajmuje się reklamami towarów i usług, a przede wszystkim dziwnego procesu politycznego. Główne, często powtarzane pytanie – a kto za tym stoi? - pozostaje bez odpowiedzi. Wtedy jednak Morkowin przypomina Tatarskiemu – „Nie myśl o tym. A jeśli pomyślisz, ukłuj się agrafką. Albo uszczypnij”. Ekranizacja kultowej powieści Wiktora Pielewina od samego początku była uważana za jeden z najważniejszych filmów roku – Ginzburg postanowił stworzyć film na podstawie jednej z najpopularniejszych książek ostatniego dziesięcioleci. Książki – co też trzeba podkreślić – nie tak prostej do ekranizacji – powieść roi się od opisów przeżyć Tatarskiego pod wpływem narkotyków, jak i wizji reklam. W filmie wiele dialogów jest przeniesionych prosto z książki, część jest inwencją scenarzysty, jednak całość udało się zachować w typowym dla Pielewina stylu, pełnym surrealistycznego humoru i niedopowiedzeń. Lata dziewięćdziesiąte zostały przedstawione przez twórców „Generacji P” symbolicznie, wręcz groteskowo: potężne targowiska rządzone przez mafię, ludzie w kolorowych marynarkach, noszących podrobione złote zegarki, ulice pełne starych Mercedesów. Duch pierwszych lat po pierestrojce uzupełniają archiwalne filmy z Borysem Jelcynem, puczem Janajewa oraz klasyka rosyjskiego rocka, w wykonaniu m.in. zespołu DDT. Ginzburg zebrał w filmie prawdziwą śmietankę rosyjskiej kinematografii – niemal wszyscy aktorzy są bardzo popularni w Rosji, a całość dopełniają gwiazdy rosyjskiego show businnesu – jak znany z zespołu „Leningrad” i „Rubel” – Siergiej Sznurow, oraz dziennikarz Leonid Parfjonow. Twórcy filmu ułatwiają również rozpoznanie zakamuflowanych w książce marek – firma Azadowskiego, ze swoim logo w postaci zielonego koła z trzema literami, przypomina do złudzenia logo telewizji NTV. Kreacja reklamy polityka w filmie Ginzburga nie wiele różni się od reklamy chipsów. Nawet jeśli powszechnie wiadomo, że chipsy produkowane w jednej fabryce i sprzedawane pod różnymi markami, trzeba przedstawić te reklamowane jako superchipsy, o wyjątkowym smaku i mniejszej zawartości tłuszczu. Polityka też trzeba wykreować na superpolityka, mówiąc tylko to, co wyborcy chcą usłyszeć. A gdy pomyślisz, kto za tym wszystkim stoi, ukłuj się agrafką. Albo uszczypnij.

Reżyseria: Wiktor Ginzburg

Władimir Jepifancew
Renata Litwinowa
Aleksiej Panin
Andriej Fomin
Siergiej Sznurow
Iwan Ochłobystin
Władimir Mieńszow

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder