Horror

Scenerią filmu są ponure miejsca, gdzieś na przedmieściach wielkiego miasta, gdzie wszystko może się wydarzyć. Tu powraca ze swymi morderczymi kuleczkami Tall Man - główny sprawca wszystkich nieszczęść, który pozyskuje ciała żywych i martwych do swych niezwykłych celów. Przygotuj się na niezwykłe sytuacje ponieważ linia między światem żywych i zmarłych jest niezwykle cienka.

Legenda Mae Nak jest opowieścią o prawdziwej miłości i jest to historia, którą Tajowie przekazują sobie z pokolenia na pokolenie. Czynią to, ponieważ pewnego dnia duch Mae Nak ponownie powróci, aby znaleźć swoją prawdziwą miłość. Prawdziwą miłość, która przeminęła. Jej duch nigdy nie umiera..." Te cztery zdania, wypowiedziane przez starą kobietę, rozpoczynają "Ducha Mae Nak" , jedną z najnowszych adaptacji tej bardzo znanej w Tajlandii historii o duchu Nak, kobiety pozostającej pomiędzy żywymi nie tylko po to, by odzyskać męża, ale i zemścić się na każdym, kto stanie jej na drodze.

„White Zombie” powstały w 1932 roku z całą pewnością zasługuje na miarę określenia klasyk. Jedną z głównych ról zagrał w nim Bela Lugosi doskonale znany fanom horroru z „Draculi” z 1931 roku. Nie wiem dlaczego, ale ten film jakoś nie jest wymieniany jednym tchem z takimi klasykami jak właśnie „Dracula” 1931czy „Nosferatu” 1922. A szkoda, gdyż film ten jest z całą pewnością jednym z lepszych horrorów lat trzydziestych i niczym nie odstaje chociażby od „Draculi” z 1931 roku. Na dodatek jest to chyba pierwszy film o zombie, więc powinien być znany przez większość horrormaniaków, ale z wyżej wymienionych przyczyn tak często nie jest.

„Kino francuskie lat 20. ubiegłego wieku dalekie było od twórczej stagnacji. Przeżywało artystyczny ferment, który nigdy później w dziejach kina nie miał takiej mocy i intensywności. Historycy filmu określili tę nagłą eksplozję twórczej inwencji francuskich filmowców jako „awangarda francuska”. W skład tego szczególnego w kinach nurtu nowatorskich, często o charakterze eksperymentalnym poczynań artystycznych wchodził impresjonizm (zwany też Pierwszą Awangardą), a także film czysty oraz surrealizm (zwany Drugą Awangardą). To, co łączyło przedstawicieli różnych kierunków francuskiej awangardy, to zainteresowanie formą, związki z sztukami plastycznymi oraz posługiwanie się zagęszczonymi środkami wyrazu znanymi ówczesnemu kinu. Elementy te odnajdziemy również w filmowym impresjonizmie, który tworzyła nieformalna grupa artystów na czele z Louisem Delluciem, Ablem Gance, Geramine Dulac, Marcelem L'Herbier`Em oraz Jean`m Epsteinem. Zainspirowani malarstwem impresjonistycznym filmowcy starali się z pomocą możliwości filmu (ruch, montaż, zdjęcia nakładane) przedstawiać stany psychiczne, wspomnienia, marzenia czy też sny. Najdoskonalszym obrazem francuskich impresjonistów prezentujący na ekranie poetykę sennego koszmaru jest film Jean Epsteina, „Upadek z domu Usherów” z 1928 r. Dzieło Epsteina zamknęło rozdział francuskiej awangardy, choć ze stylistyki impresjonizmu filmowcy nigdy nie zrezygnowali. Możemy odnależć ją m.in w twórczości Jeana Renoir`a, Akiry Kuroswy, czy Petera Weira.