religijne(1)

● Tytuł oryginalny:Św. Charbel
● Gatunek: Religijny
● Produkcja: Watykan

Charbel urodził się w ubogiej rodzinie chrześcijańskiej w północnym Libanie. Na chrzcie otrzymał imię Józef (Youssef). Już jako dziecko odznaczał się wielką pobożnością, zamiłowaniem do modlitwy i samotności. W wieku 23 lat wstąpił do maronickiego klasztoru w Annaya, gdzie otrzymał zakonne imię Szarbel (Charbel). W Zakonie odznaczał się wielką miłością bliźniego i posłuszeństwem. Z czasem ojciec Szarbel przeniósł się do znajdującej się w pobliżu klasztoru pustelni pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła. Żyjąc w odosobnieniu prowadził niezwykle ascetyczny tryb życia, poszcząc i umartwiając się, większość czasu spędzając na modlitwie. W pustelni żył 23 lata. 16 grudnia 1898 roku podczas odprawiania mszy świętej dostał udaru mózgu. Zmarł w Wigilię Bożego Narodzenia – 24 grudnia 1898 roku.
Po pogrzebie ojca Szarbela miało miejsce niezwykłe zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się jasna poświata, utrzymująca się przez wiele tygodni. Spowodowała ona, że do grobu pustelnika zaczęły przychodzić co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Bardzo wiele osób za wstawiennictwem św. Charbela doznało cudów.
5 grudnia 1965 roku, na zakończenie Soboru Watykańskiego II papież Paweł VI ogłosił ojca Szarbela Makhloufa błogosławionym.
9 października 1977 roku w Watykanie Paweł VI kanonizował ojca Szarbela

Film o szczególnych walorach moralnych -
13 miejsce na Watykańskiej liście "ważnych i
wartościowych filmów fabularnych"
Gatunek: Dramat
Produkcja: Szwecja

Profesor Isak Borg jedzie ze Sztokholmu do Lundu, aby odebrać doktorat honoris causa. Podróż trwa tylko jeden dzień, podczas którego stary profesor wspomina swoje życie. Film rozpoczyna się snem profesora, który widzi swoje zwłoki, wiezione karawanem przez opustoszałe miasto. W podróży towarzyszy mu Marianne, jego synowa. Po drodze dosiadają się inni podróżni. Rolę profesora Bergman powierzył twórcy m.in. "Furmana śmierci" słynnemu reżyserowi Victorowi Sjöström.
Tam, gdzie rosną poziomki (szw. Smultronstället) – dramat produkcji szwedzkiej z1957 nakręcony przez Ingmara Bergmana. W Polsce na duży ekran wszedł po raz pierwszy w roku 1960, ponownie dystrybuowany od 13 października 2006.
W roku 1995, w stulecie narodzin kina, obraz Bergmana znalazł się na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne.

Watykańska lista 45 filmów – lista "ważnych i wartościowych filmów fabularnych" opracowana w Watykanie w 1995 roku z okazji 100-lecia kina. Papieska Rada ds. Środków Społecznego Przekazu ogłosiła listę 45 filmów fabularnych zgrupowanych w trzech kategoriach: filmy o walorach religijnych, moralnych lub artystycznych.
I tak oto:
Filmy o szczególnych walorach moralnych
Gandhi – reż. Richard Attenborough (1982)
Nietolerancja – reż. David Wark Griffith (1916)
Dekalog – reż. Krzysztof Kieślowski (1987)
Do zobaczenia, chłopcy – reż. Louis Malle (1987)
Dersu Uzała – reż. Akira Kurosawa (1975)
Drzewo na saboty – reż. Ermanno Olmi (1978)
Rzym, miasto otwarte – reż. Roberto Rossellini (1945)
Tam, gdzie rosną poziomki – reż. Ingmar Bergman (1958)
Siódma pieczęć – reż. Ingmar Bergman (1956)
Rydwany ognia – reż. Hugh Hudson (1981)
Złodzieje rowerów – reż. Vittorio De Sica (1949)
To wspaniałe życie – reż. Frank Capra (1946)
Lista Schindlera – reż. Steven Spielberg (1993)
Na nabrzeżach – reż. Elia Kazan (1954)
Harfa birmańska – reż. Kon Ichikawa (1956)

══════════════════════
Film o szczególnych walorach religijnych
na Watykańskiej liście "ważnych i
wartościowych filmów fabularnych"
Tytuł oryginalny: La Vie et la passion de Jésus Christ
Gatunek: Biograficzny, Krótkometrażowy, Biblijny, Niemy
Produkcja: Francja

Filmik Zecca to chyba jeden z pierwszych obrazów przedstawiających życie Chrystusa. Jdnak jakże odmienny od tego, jakim ostatnio uraczyli nas twórcy "Pasji". Jezus przedstawiony w postaci kilkudziesięciu najbardziej charakterystycznych scen z jego życia, pokazuje nam w jak dużym stopniu ewolucja filmu wywodzi sie z teatru. Ten film świetnie obrazuje twierdzenie iz film zanim stał sie samodzielną sztuka wspołegzystował razem z teatrem. Scenografia budowana jest w filmie niemlaże wyłacznie w atelier, zas sama gra aktorska przywołuje na myśl jarmarczny teatr. Podobno film ten był w latach 50tych puszczany jeszcze w małych wiejsckih plebaniach jako forma rekolekcji. Na film ten należy spojrzec przez przyzmat całkowitych początków kina, a wówczas będzie on dla nas napewno ciekawym obrazem..