stellarium-0.9.0.exe

ast640..png

Astronomowie odkryli, że asteroida oznaczona symbolem (1 ...

Astronomowie odkryli, że asteroida oznaczona symbolem (101955) 1999 RQ36’ poważnie nam zagraża.Doszli do tego w wyniku utworzenia globalnego projektu mającego na celu przewidywanie toru lotów komet oraz asteroid i określenie prawdopodobieństwa ich zderzenia z Ziemią . Hiszpańscy naukowcy ustalili, że istnieje szansa, jak jeden do tysiąca (dokładnie 0,00092), że dojdzie do czołowego zderzenia. Wyniki dalszych analiz i modelowania komputerowego ujawniły, że do kosmicznej kolizji może dojść 24 września 2182 roku. Co prawda z punktu widzenia laika szansa jak jeden do tysiąca wydaje się niezbyt wysoka, ale pamiętajmy, że prawdopodobieństwo wygrania szóstki w totolotka równe jest 0,0000072%, co oznacza, że wygrywa jeden los na 13 983 816. A jednak ktoś wygrywa. Czy oznacza to, że my jako cywilizacja możemy przegrać wszystko? Czy nie da się niczego zrobić? Naukowcy szacowali potencjalne szanse na zderzenie z tą asteroidą do roku 2200 przy pomocy dwóch modeli matematycznych. Stosowano metodę Monte Carlo oraz próbkowanie zmiennej. Asteroidę (101955) 1999 RQ36’ zaliczono do grupy tak zwanych Potencjalnie Niebezpiecznych Asteroid, które mogą zderzyć się z Ziemią w związku z bliskością orbit. Tę asteroidę odkryto w 1999 roku. Ma około 560 metrów średnicy. Mimo, że orbita asteroidy jest dobrze znana dzięki 290 obserwacjom teleskopowym i 13 radarowym pomiarom, to istnieje znaczna doza niepewności związana z tak zwanym efektem Yarkovsky’ego, Efekt ten, odkryty w 2003 roku został tak nazwany na cześć rosyjskiego inżyniera. Pojawia się, kiedy asteroida absorbuje energię słoneczną i wypromieniowuje ją w przestrzeń kosmiczną w formie ciepła. Może to zmienić jej trajektorię lotu. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie "Icarus". Przewidują co może się stać w nadchodzących latach, jeśli uwzględni się efekt Yarkowsky’ego. Maria Sansaturio, jedna z autorów badań powiedziała, że „Konsekwencje tego złożonego, dynamicznego procesu to nie tylko względnie duża szansa na zderzenie, ale również bardziej realistyczna możliwość skierowania asteroidy na inną trajektorię. Można będzie tego dokonać przed 2080 rokiem.” Dodała również, że "jeśli ten obiekt zostałby odkryty po 2080 roku, to zmiana jego trajektorii wymagałaby technologii jaką na razie nie dysponujemy.” Ten przykład świadczy o tym, że należy przewidywać tory lotów asteroid na wiele lat, a nawet stuleci do przodu tak, aby można było opracować skuteczną procedurę zmiany ich orbit. Naukowcy są zdania, że skierowanie tego obiektu na inną orbitę można będzie przeprowadzić z wykorzystaniem umiarkowanych środków technicznych i finansowych. W zeszłym miesiącu fizyk David Dearborn ocenił, że najskuteczniejszą metodą na pozbycie się zagrożenia ze strony komet i asteroid byłoby użycie ładunku nuklearnego, którego eksplozja zmieniłaby tor lotu.

640kanibalizm_gwiazd_nasa_cxc_m..png

Na podstawie danych z NASA Chandra X-ray Observatory nau ...

Na podstawie danych z NASA Chandra X-ray Observatory naukowcy potwierdzili istniejący pogląd o wzajemnym pożeraniu się gwiazd. Uzyskane zdjęcia udowadniają, że gasnące gwiazdy mogą w ten sposób przedłużać swój żywot. - informuje NASA Astrofizycy zaobserwowali dziwną łunę wokół gwiazdy o nazwie BP Piscium (BP Psc), bardzo podobnej do naszego Słońca. Otaczający ją gazowo pyłowy dysk w niczym nie przypominał tradycyjnych pierścieni, charakterystycznych dla młodych gwiazd i planet. Szczegółowa analiza przyniosła zaskakujące informacje. BP Psc należy do tak zwanych Czerwonych Olbrzymów, grupy jednych z największych i najstarszych ciał niebieskich. Obecność dysku sprawiała, że dotąd naukowcy błędnie sądzili, że jest to młoda gwiazda. Okazało się jednak, że dysk ten jest pozostałością po innej, młodszej od BP Psc gwiazdy, która została przez nią dosłownie wchłonięta. Tego typu interakcja, stanowi niejako kanibalizmem wśród gwiazd. Stara, gasnąca gwiazda, ma tylko jedną możliwość uniknięcia śmierci – pochłonięcie młodej gwiazdy i przejęcie jej energii. Gwiazda tracąca swoje nuklearne paliwo rozszerza się i traci swoje zewnętrzne osłony, a docierając w pobliże innych ciał niebieskich wchłania je. Naukowcy spodziewają się, że w niedalekim (z perspektywy Wszechświata mającego 13,4 miliarda lat) Słońce, centralna gwiazda naszego Układu również zacznie się rozszerzać, jej powierzchnia pochłonie Merkurego oraz Wenus i dotrze w okolice Ziemi. Stanie się wówczas kolejnym Czerwonym Olbrzymem, a życie na naszej planecie prawdopodobnie dosięgnie kres.

gwizady_eso640..png

Astronomowie odkryli najmasywniejsze znane gwiazdy, w ty ...

Astronomowie odkryli najmasywniejsze znane gwiazdy, w tym taką o masie w momencie narodzin około 320 razy większej niż masa Słońca. To dwukrotnie więcej niż limit wynikający z przewidywań teoretyków. Zespół astronomów kierowany przez Paula Crowthera z Uniwersytetu Sheffield (Wielka Brytania) użył do obserwacji Bardzo Dużego Teleskopu VLT należącego do Europejskiego Obserwatorium Południowego. Naukowcy korzystali też z archiwalnych danych z Kosmicznego Teleskopu Hubble'a (NASA/ESA). Badanymi obiektami były dwie młode gromady gwiazd: NGC 3603 oraz RMC 136a (oznaczana też R136). Pierwsza z nich leży w odległości 22 tysięcy lat świetlnych od Słońca, natomiast dystans do drugiej wynosi 165 tysięcy lat świetlnych. Astronomowie znaleźli w tych gromadach kilka gwiazd kilkadziesiąt razy większych i miliony razy jaśniejszych od Słońca. Po przeanalizowaniu modeli ewolucji gwiazd okazało się, że niektóre z nich musiały narodzić się z masami przekraczającymi 150 mas Słońca. Rekordzistką jest gwiazda R136a1 z gromady R136 - ma masę około 265 mas Słońca, a w momencie swoich narodzin miała aż 320 mas Słońca.

kanibalizm_gwiazd_nasa_x-ray..bmp

Obraz uzyskany przez NASA Chandra X-ray Observatory - wi ...

Obraz uzyskany przez NASA Chandra X-ray Observatory - widmo promieniowania X oraz obraz optyczny (X-ray: NASA/CXC/RIT/J. Kastner et al. Optical: UCO/Lick/STScI/M. Perrin et al) Obserwacje gwizd w promieniach rentgena zwiększają dokładność pomiaru wieku gwiazd. Dane uzyskane w obserwatorium Chandra, specjalizującym się w analizie promieniowania X, wykazały, że emitowane przez BP Psc promieniowanie jest zbyt niskie, aby należało do młodej gwiazdy, a znacznie bardziej przypomina szybko wirujące Czerwone Olbrzymy Siłą sprawczą ogromnej aktywności magnetycznej pomiędzy starą gwiazdą a młoda, może być bardzo szybkie wirowanie. To ono najprawdopodobniej spowodowało przyciągnięcie młodej gwiazdy i ostatecznie jej pochłonięcie. „Dla BP Psc był to bardzo energetyzujący posiłek” mówi Rodolfo Montez Jr. z Rochester Institute of Technology, współautor publikacji dotyczącej kanibalizmu BP Psc. „Zjawisko, które zaobserwowaliśmy, wskazuje, że gwiazdy takie jak Słońce mogą funkcjonować miliardy lat. Z tym, że ich eliksirem młodości są planety i gwiazdy, które bezwzględnie pożerają.” Dodaje David Rodriguez z uniwersytetu kalifornijskiego. Czy kanibalizm wśród gwiazd jest zjawiskiem powszechnym czy sporadycznym wymaga jeszcze wielu obserwacji i badań. Publikacja, która ukazała się w bieżącym numerze Astrophysical Journal Letters, rozpoczyna kolejny etap badań kosmosu, w którym uczestniczyć będą astrofizycy z całego świata. Najważniejszym jego zadaniem będzie określenie przyszłości najbliższej i najważniejszej dla nas gwiazdy - Słońca .

sols640..png

Nowe szacunki, które są wynikiem pomiarów stosunkowej za ...

Nowe szacunki, które są wynikiem pomiarów stosunkowej zawartości izotopów ołowiu w chondrycie – starożytnym skalnym meteorycie – sugerują, że Układ Słoneczny ma 4,568 miliarda lat. To prawie dwa miliony lat więcej niż sądzono dotychczas. Chociaż różnica z pozoru jest niewielka, to wymaga zmiany aktualnego modelu powstania Układu. Zgodnie z nowymi danymi, pierwotne chmury pyłu i gazu, z których uformował się Układ Słoneczny musiały zawierać dwukrotnie więcej izotopu żelaza-60. Tak wielka ilość żelaza musiała powstać wewnątrz olbrzymich, stosunkowo szybko wypalających się gwiazd. Wybuchając jako supernowe gwiazdy dały początek Układowi Słonecznemu. „Oznacza to, że przed powstaniem Słońca doszło do wybuchu jednej lub nawet kilku supernowych, co tłumaczy obfitość różnorodnych pierwiastków,” mówi główna autorka odkrycia, Audrey Bovier z University of Arizona. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie Nature Geoscience. Przedstawione wyniki badań pozwalają na wyjaśnienie dotychczasowych wątpliwości co do wieku Układu Słonecznego jakie powstały na skutek stosowania dwóch niezależnych metod datowania. Pierwsza z nich, bardzo niezawodna jednak niezbyt dokładna pozwala na dosyć ogólne ustalenie ram czasowych. Polega na mierzeniu stosunkowej zawartości izotopów ołowiu-207 i ołowiu-206. Druga technika, wykorzystująca stosunek zawartości glinu do magnezu, umożliwia oszacowanie wieku z dokładnością do 1 miliona lat. Stosunkowa zawartość ołowiu we wszystkich dotychczas badanych próbach stała w jawnej sprzeczności z wynikami analizy glinu i magnezu. Wcześniejsze analizy przeprowadzono na meteorytach Efremovka i Allende znalezionych odpowiednio w Kazachstanie w 1962 oraz w Meksyku w 1969 roku. Jednak wyniki pomiarów mogły być zafałszowane przez dość duże zniekształcenia jakim na przestrzeni dziejów ulegały badane meteoryty - niemal na pewno wpłynęło to na ich skład izotopowy. Badania były możliwe dzięki meteorytowi, który spadł na Ziemię w północno-zachodniej Afryce w 2004 roku. Jego unikalna właściwość polega na tym, że zawiera wtręty z ziaren pierwotnej, stałej materii, które utworzyły się wraz ze spadkiem temperatury gazów na początku istnienia Układu Słonecznego. Meteoryt odnaleziony w Afryce, jest w dużo lepszym stanie od kazachskiego i meksykańskiego. Teraz wyniki udało się pogodzić.

spirala_esa_640..png

Zdjęcie wykonane przez Teleskop Kosmiczny Hubble'a i pok ...

Zdjęcie wykonane przez Teleskop Kosmiczny Hubble'a i pokazane na stronie Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) ukazujące słaby spiralny twór, rozpętało dyskusję astronomów na temat natury tego obiektu. Kilka lat temu Advanced Camera for Surveys umieszczona w ognisku Teleskopu Kosmicznego Hubble'a (HST) wykonała zdjęcie fragmentu nieba w konstelacji Pegaza, znajdującego się w okolicy miejsca zajmowanego przez podczerwone źródło IRAS 23166+1655. Zdjęcie ukazało zagadkowy, spiralny kształt. W momencie jego pierwszej publikacji przeszło zupełnie bez echa. Dyskusja na jego temat rozgorzała na dobre dopiero kilka dni temu, gdy pojawiło się ono na stronie Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) poświęconej dwudziestoleciu odkryć generowanych przez HST. Obiekt w kształcie idealnej spirali ma bardzo małą jasność powierzchniową i nie jest galaktyką spiralną, bo znajduje się w odległości około 3000 lat świetlnych od nas. W roku 1983 obiekt został zaklasyfikowany przez satelitę IRAS jako źródło promieniowania podczerwonego. Dzisiaj wydaje nam się, że rozumiemy zjawisko, które ukazały nam zdjęcia wykonane przez HST. Jego źródłem jest umierająca gwiazda niewiele cięższa od Słońca, która przygotowuje się do etapu ewolucji zwanego mgławicą planetarną. Zanim całkowicie odrzuci ona swoje zewnętrzne warstwy i odsłoni gorące jądro, obiekt wyrzuca materię w mniejszych ilościach, niejako przepowiadając większe wyrzuty, które nadejdą w przyszłości. W przypadku IRAS 23166+1655 wyrzucona materia jest bardzo bogata w węgiel, co powoduje przysłonięcie blasku samej gwiazdy i przesunięcie emisji światła do podczerwieni. Dlaczego jednak echa świetlne mają kształt spirali? Zagadkę pozwoliły wyjaśnić zdjęcia wykonane 10-metrowym teleskopem Keck II. Okazało się, że umierająca gwiazda jest składnikiem układu podwójnego, którego okres orbitalny wynosi 800 lat. Złożenie prędkości wyrzutu materii z gwiazdy z prędkością jej ruchu orbitalnego powoduje powstanie tej przepięknej spirali, którą możemy podziwiać na zdjęciach z HST. (PAP)

tarantula_eso640..jpg

Astronomowie korzystający z należącego do ESO teleskopu ...

Astronomowie korzystający z należącego do ESO teleskopu VISTA wykonali bardzo szczegółowe zdjęcie Mgławicy Tarantula, wraz z rejonami tworzenia się gwiazd. Sfotografowane obiekty znajdują się w sąsiedniej galaktyce Wielkim Obłoku Magellana. VISTA to największy na świecie teleskop do przeglądów nieba, ma aż 4,1 metra średnicy, pracuje w podczerwieni i należy do Europejskiego Obserwatorium Południowego ESO. Pracuje w Chile w Obserwatorium Paranal, gdzie panują jedne z najlepszych na świecie warunków klimatycznych do prowadzenia obserwacji astronomicznych. VISTA może być też traktowany jako wielki cyfrowy aparat fotograficzny, jego matryca ma 67 megapikseli. Sąsiednie galaktyki, Wielki oraz Mały Obłok Magellana, są celem jednego z przeglądów prowadzonych instrumentem VISTA. Przegląd ten nosi nazwę VISTA Magellanic Cloud Survey. Obejmie obszar nieba o powierzchni 184 stopni kwadratowych, co odpowiada powierzchni prawie tysiąckrotnie większej niż tarcza Księżyca w pełni. Stanowi jeden z sześciu dużych przeglądów na niebie południowym zaplanowanych w ciągu pierwszych pięciu lat działania teleskopu. Na zaprezentowanym zdjęciu w centrum widać rejon gwiazdotwórczy 30 Doradus, zwany też Mgławicą Tarantula. W środku mgławicy położona jest gromada RMC 136 z najmasywniejszymi znanymi gwiazdami. Po lewej znajduje się gromada gwiazd NGC 2100, po prawej można dostrzec pozostałość po supernowej SN1987A. Poniżej środka znajduje się seria rejonów gwiazdotwórczych, w tym NGC 2080, zwany też "Mgławicą Głowy Ducha" oraz gromada gwiazd NGC 2083.

the_sun.640..png

Dzięki zastosowaniu najnowocześniejszych technik, naukow ...

Dzięki zastosowaniu najnowocześniejszych technik, naukowcy z NASA stworzyli satelitę, której zadaniem będzie uchwycenie obrazu i aktywności Słońca w bardzo wysokiej jakości. Satelita Solar Dynamics Observatory (SDO), ma zostać wystrzelona w przestrzeń kosmiczną 9 lutego 2010roku. Naukowcy spodziewają się, że uchwyci obraz Słońca w jakości HD i prześle go na Ziemię z prędkością 130 megabitów na sekundę (gdyby porównać to do ściągania mp3, w ciągu 1 dnia uzyskalibyśmy 500 tysięcy utworów). „Będziemy obserwować Słońce w odstępach co 10 sekund, zarejestrujemy każdy niuans jego aktywności.” - informuje Dean Pesnell z Goddard Space Flight Center w Greenbelt, Maryland (USA). Obserwatorium satelitarne składa się z kilku układów. Athmospheric Imaging Assembly (AIA) złożony jest z czterech teleskopów, z których każdy posiada zestaw odpowiednich filtrów. Pracuje zarówno w zakresie światła widzialnego, a także UV i podczerwieni. Wraz z dodatkowymi urządzeniami: eksperymentem zmienności ekstremalnego promieniowania ultrafioletowego (Extreme Ultraviolet Variablity Experiment - EVE) i systemem obrazowania hemisfery i magnetyzmu (Helioseismic and Magnetic Imager – HMI) stanowią pełen mechanizm obserwacji i zapisu informacji. Przy użyciu powyższych elementów, oprócz zdjęć, zebrane zostaną również dane o właściwościach fizycznych, chemicznych i zjawiskach zachodzących wewnątrz gwiazdy. Według Dean’a Pesnell’a, potencjał satelity SDO i zgromadzonych przez nią danych jest przeogromny.

tarantula_foto..png

(źródło: ESO/M.-R. Cioni/VISTA Magellanic Cloud survey ) ...

(źródło: ESO/M.-R. Cioni/VISTA Magellanic Cloud survey ) Zdjęcie Mgławicy Tarantula jest dostępne pod adresem: http://www.eso.org/public/archives/images/screen/eso1033c.jpg (PAP)

zdjecie calego wszechswiata..bmp

Trudno sobie wyobrazić cywilizację, która mogąc teoretyc ...

Trudno sobie wyobrazić cywilizację, która mogąc teoretycznie tworzyć inne Wszechświaty, nie pokusiłaby się, aby w wykorzystać swoją wiedzę w praktyce. Może się więc okazać, że podobny scenariusz jest bardzo częstą i powszechną praktyką. Na przestrzenia miliardów lat, miliony wystarczająco zaawansowanych cywilizacji mogły tworzyć inne Wszechświaty, w których powstawały kolejne cywilizacje, tworzyły kolejne i tak w nieskończoność. Czy byłaby to odpowiedź na odwieczne pytanie o Stwórcę? Niekonieczne. Pierwszy „oryginalny” Wszechświat też musiał się skądś wziąć.

stellarium-0.9.0.exe

jerzybroniszewski