04 Simple (version).m4a

cover.jpg

03 On the Road.m4a

02 Salvadanio.m4a

01 Simple.m4a

05 Soundtrack.m4a

Radio Favela (Lektor PL).rmvb

kraj: Brazylia rok produkcji: 2002 gatunek: dramat czas ...

kraj: Brazylia rok produkcji: 2002 gatunek: dramat czas trwania: 92 min reżyseria: Helvecio Ratton obsada: Alexandre Moreno, Babu Santana, Adolfo Moura, Renata Otto Oparty na autentycznych wydarzeniach film przybliża historię powstania „Radia Favela” – pirackiej stacji radiowej, która stała się głosem mieszkańców brazylijskich slumsów. Czwórka przyjaciół z brazylijskich slumsów, czyli tzw. faveli, wpada na utopijny pomysł założenia własnego radia. Pomysł okazuje się nie tak wydumany, jak to się wydawało i wkrótce z faveli po raz pierwszy nadaje „Radio Favela”, które ma nie tylko zwrócić uwagę kraju na zepchniętych poza margines mieszkańców dzielnicy nędzy, ale również pokazać światu, jakiej muzyki słucha się w slumsach. Z pirackiego nadajnika zaczyna płynąć żywiołowa muzyka: hip-hop, soul i funk, wzbogacona o niepokorne brazylijskie rytmy. Ale „Radio Favela” to nie tylko muzyka. Twórcy stacji nie wahają się krytykować systemu socjalnego Brazylii, piętnować obojętność rządu na to, co dzieje się w favelach, gdzie kwitnie handel narkotykami, a młodzi ludzie codziennie giną na ulicach: z przedawkowania lub od kuli. Radio wypowiada wojnę nietolerancji i nierównościom, a rząd wkrótce wypowie wojnę pirackiej stacji.„‘Radio Favela’ udowadnia, że wielki budżet, gwiazdy, zasłużony reżyser, efekty specjalne, postmodernistyczna stylistyka i awangardowe eksperymenty są całkowicie zbędne, kiedy ma się mocny temat, aktorów, którzy żyją swoimi rolami i reżysera, który potrafi opowiadać historie bez manipulowania charakterami – i widzem” – pisała po premierze filmu Helvecio Rattona amerykańska prasa. Pod względem tematyki „Radio…” porównywano ze znakomitym „Miastem Boga” Fernando Meirellesa, innym brazylijskim obrazem, który w 2002 roku wstrząsnął międzynarodową publicznością. Jak trafnie podkreślał jeden z krytyków, „Miasto Boga” opowiadało przede wszystkim o favelach, które były głównym bohaterem filmu, podczas gdy postaci stanowiły jedynie tło. „Radio Favela” brazylijskie slumsy wykorzystuje z kolei jako pretekst, aby pokazać wyjątkowych bohaterów, wniknąć w ich życie, mentalność i przekonania. Nagrodzony w Gromado, Mar Del Plata i podczas rozdania brazylijskich Silver Daisy Award obraz to piąty już pełnometrażowy film HELVECIO RATTONA i drugi, do którego zdecydował się sam napisać scenariusz. W głównych rolach wystąpili aktorzy-amatorzy – większość z nich nie miała wcześniej doświadczeń na planie. Jednym z nielicznych, który stał już wcześniej przed kamerą był Babu Santana, który w tym samym roku zagrał we wspominanym „Mieście Boga”.

Szmaragdowy las (Lektor PL).rmvb

Amerykański inżynier Bill Markham pracuje w amazońskiej ...

Amerykański inżynier Bill Markham pracuje w amazońskiej dżungli przy budowie tamy. Pewnego dnia znika gdzieś jego pięcioletni syn - Tommy. Poszukiwania policji nie dają żadnych rezultatów. Markham jest przekonany, że chłopca porwało amazońskie dzikie plemię. Postanawia zapuścić się w dżunglę w poszukiwaniu Tommy'ego. Na białego inżyniera w dzikim lesie równikowym czeka mnóstwo niebezpieczeństw. Markham jednak przysięga sobie za wszelką cenę odnaleźć syna.

What's Up, Tiger Lily.rmvb

Pierwszy film Woody'ego Allena, w którym zachował kontr ...

Pierwszy film Woody'ego Allena, w którym zachował kontrolę nad reżyserią, scenariuszem i częściowo produkcją dzieła. Pierwszy i ostatni zarazem, którego kanwą był nie tylko cudzy scenariusz, ale również w całości przytoczone sceny japońskiego thrillera szpiegowskiego. Allen kupił prawa do filmu "Kokusai himitsu keisatsu: Kagi no kagi", pozamieniał kolejność scen, dodał własne i podłożył całkowicie nową ścieżkę dźwiękową. Oryginalna pogoń za tajnym mikrofilmem przerodziła się w poszukiwania przepisu na sałatkę jajeczną, a sposób podłożenia dialogów inspiracją dla szeregu widowisk hollywoodzkich lat 60.

Catch-22.avi

Mike Nichols przedstawia znakomitą, filmową adaptację zj ...

Mike Nichols przedstawia znakomitą, filmową adaptację zjadliwej, czarnej komedii wojennej Josepha Hellera, której bohaterowie to lotnicy stacjonujący w amerykańskiej bazie w rejonie Morza Śródziemnego w 1944 roku. Są wśród nich zwycięzcy i przegrani, ofiary, oportuniści oraz ci, którym udało się przeżyć. Każdy z osobna i wszyscy razem są przerażeni, nerwowi, często bluźnierczy, czasami patetyczni. Prawie wszyscy - mniej lub bardziej - zwariowani. "Paragraf 22" to zaskakująca śmiałością, antywojenna satyra zrealizowana z imponującym rozmachem. Wojna to absurd! Niech każdy weźmie to na zdrowy rozum i się zastanowi, jaki ma ona sens. Moim zdaniem nie ma żadnego. W szerokim wachlarzu postaci, które poznajemy w "Paragrafie", znajduje się, np. żołnierz (John VoightJon Voight), dla którego wojna to znakomity interes - zaczął handlować, przy poparciu dowództwa, jedwabiem ze spadochronów, lotnikom o tym nie nadmieniwszy, bo niby po co. Czy może im zrobić różnicę fakt, że plecaki od spadochronów pozbawione są jedwabnej zawartości (czachy spadochronu)? Jest i sadystyczny generał (Orson Welles), płochliwy major (Bob Newhart) czy delikatny kapelan (Anthony Perkins) i wielu innych. Wielkim atutem jest obsada aktorska, którą w małej części sukcesywnie wymieniłem. Już sama rola Alana Arkina uniosłaby ten film i z pewnością zasługuje na Oscara. Wcielił się on tak wspaniale w postać Yossariana, oddał jego stan emocjonalny tak doskonale, iż teraz myśląc Yossarian widzę Alana Arkina. Pozostali aktorzy wcale mu nie ustępują, a pojawiający się na ekranie dosłownie przez kilka, no może kilkanaście minut Orson Welles w niesłychany sposób przykuwa uwagę widza. Fabuła filmu jest niezwykle bogata, ale reżyser nie był i tak w stanie oddać wszystkich wątków zamieszczonych w książce. W tym miejscu zaczyna się rola Bucka Henry'ego, który napisał scenariusz niezwykle zręcznie, przez co film znakomicie oddaje klimat książki, przedstawia znaczną cześć różnych, ale spójnych wątków, a niektóre postaci i zajścia pomija. Dzięki temu obraz Nicholsa nie jest przesycony faktami i może go obejrzeć nawet ktoś nieznający pierwowzoru. Co ważne, ten zabieg nie spłycił wymowy utworu, ponieważ scenarzysta zawarł panoramiczny przekrój wydarzeń, odrzucając wątki, które są fabularnie rożne, aczkolwiek i tak ich wymowa jest zbliżona. Widz zatem nie gubi się w nadmiarze faktów, i to kolejna wielka zaleta kinowej wersji "Paragrafu 22". Na owację na stojąco zasługuje również rozmach obrazu Nicholsa, przez co nikt nie zarzuci mu, iż film opiera się wyłącznie na grze aktorskiej. Sceny batalistyczne są absolutnie najwyższej próby i robią kolosalne wrażenie również dziś. Te oraz inne aspekty sprawiły, iż dwugodzinny seans minął błyskawicznie i straciłem zupełnie rachubę czasu. Dla mnie dzieło, które nie ma minusów. Adaptacja dorównująca genialnemu literackiemu pierwowzorowi. Natomiast powyższa recenzja, choć długa, opisuje jedynie wąski fragment filmu Nicholsa. Jednakże mam nadzieję, że kto przez nią przebrnie, obejrzy "Paragraf 22" i to w pełni wynagrodzi mu ból, jaki towarzyszył przy jej czytaniu.

Niepokonany (Lektor PL).avi

Tytuł filmu Clinta Eastwooda aż prosi się o liczbę mnogą ...

Tytuł filmu Clinta Eastwooda aż prosi się o liczbę mnogą. "Niezwyciężonych" na ekranie dostatek. Niezwyciężony prezydent Nelson Mandela, niezwyciężony kapitan rugbistów, Francois Pienaar, niezwyciężony naród. Ta historia jest tak nieprawdopodobna, że gdyby nie wydarzyła się naprawdę, Hollywood musiałoby ją wymyślić. Oto zwolniony po dwudziestu siedmiu latach z więzienia i wybrany w demokratycznych wyborach prezydent Mandela staje na czele zduszonego apartheidem, podzielonego społecznie i kulejącego ekonomicznie RPA. Wbrew oczekiwaniom ciemnoskórej większości, nie zaczynają się represje wobec Afrykanerów, a prezydent staje na straży skonfliktowanych tradycji. Chce zjednoczenia i wybaczenia. Swoją szansę dostrzega w sporcie, a konkretniej – w zbliżającym się Pucharze Świata w rugby. Pod wodzą Francois Pieenara, grająca dotąd na pół gwizdka, kojarząca się z upadłym reżimem, drużyna pokonuje potężniejszych rywali i przy akompaniamencie wielojęzycznych pieśni dociera aż do finału… Spokojna głowa, jeśli ktoś spał na lekcjach historii, nie zdradzę wyniku ostatniego meczu. Trybuny w kolorach tęczy i przelatujący nisko nad murawą samolot z wypisanymi na podwoziu życzeniami dla sportowców, mówią zresztą wszystko: Mandela już przed finałem dokończył zbożne dzieło, a patriotyczna gorączka osiągnęła apogeum. Decydujące starcie z drużyną Nowej Zelandii to tylko świetnie zmontowana, dwudziestominutowa kulminacja przeciętnej fabuły. Sednem historii jest ilustracja porzekadła, że wielkość nie znosi kompromisów. Mandelę gra Morgan Freeman. To wybór tak oczywisty, że nie wypada gratulować twórcom spostrzegawczości, a jednocześnie tak nietrafiony, że trzeba ich zganić za brak wyczucia. Fizyczne podobieństwo punktuje na korzyść Freemana: aktor nie męczy się z akcentem, wygląda dobrze w scenach, stylizowanych na archiwalne, drepcze, mówi i śmieje się jak Mandela. Przeszkadza mu jednak korowód poprzednich wcieleń, snujące się za nim duchy z celuloidu. Są wśród nich starzy, dobrzy i mądrzy filozofowie dnia powszedniego oraz wyrafinowani mentorzy-krasomówcy. Są zatroskani dziadkowie, witający dzień cytatem z Hemingwaya, a kończący go sokratejską frazą, oraz godni policjanci przed emeryturą, zachowujący przyzwoitość w nieprzyzwoitych czasach. Wreszcie, jest sam Pan Bóg w nieskazitelnym, błyszczącym garniturze. Mandela w interpretacji Freemana jest pomnikiem, który wykuwa się sam – nie potrzebuje do tego nawet pomocy scenarzystów. Eastwood łamie uwzniośloną narrację bez przekonania. Pokazuje bohatera w tzw. "sytuacjach codziennych", ale to tylko fabularny kit. Wspomniane sceny nie mówią o bohaterze nic ponad to, że potrafi zasłać łóżko i zrobić dobrą herbatę. O wiele lepiej wychodzi reżyserowi kreślenie relacji między Mandelą a Pienaarem oraz determinacji zrodzonej z podobieństw charakteru. To kluczowa sprawa dla zrozumienia przewrotu, który dokonał się w sercach i głowach rugbistów.

04 Simple (version).m4a

ddorkowal