Czas Przeznaczenia Dawno temu był sobie człowiek, który nie chciał mieć własnego Anioła Stróża i robił wszystko, aby się go pozbyć. Kąpał się w najgłębszych jeziorach, wystawiał na błyskawice, błądził w najgłębszych lasach. Zawsze w ostatniej chwili czyjaś dłoń wyławiała go z zimnej wody, wyprowadzała z ciemności, chroniła przed piorunami. Anioł przychodził do niego w snach błyszczący i pewny siebie. "Ja jestem, tak jak byłem i będę dopóki świat się nie skończy" - powtarzał. Pewnego dnia człowiek wszedł na Najwyższą Górę Świata i skoczył. Lecąc w dół pomyślał, że nareszcie pozbędzie się swojego Anioła i już go nikt nie ochroni. Nagle zauważył, że przestał spadać i unosi się w powietrzu. -Chyba fruwam - powiedział na głos. -Fruwamy - poprawił Anioł, który trzymał go mocno w objęciach. -Po co to wszystko? - zapytał wtedy zaciekawiony człowiek. -Po to, aby ci pokazać, że możesz się mnie pozbyć tylko wtedy, kiedy nadejdzie na to odpowiedni czas - odpowiedział spokojnie Anioł. -Jaki czas? -zapytał gorączkowo zaniepokojony człowiek. -Czas przeznaczenia - odpowiedział Anioł i puścił człowieka.Spokojnej nocki - Kopciuszek.

Codziennie myśli swe wymieniają po klawiszach palce biegają Literki w słowa szybko składają. To ona - dziewczyna z daleka Codziennie, na niego czeka Więc gdy się w końcu już spotkają To w wyobraźni się dotykają... Dotyk netowy - jest taki inny... Niby gorący - a jednak zimny... W ramiona swoje mocno wtuleni... Oddają ciepło w pustkę przestrzeni... Całują usta swe w wyobraźni... W imię netowej pięknej przyjaźni. Ta wyobraźnia jest tak niewinna... A rzeczywistość... hmm... często jest inna.

Buziaczki i dużo słoneczka na dzień dzisiejszy

- Kopciuszek.