De Mello Anthony

ANTHONY DE MELLO (1931-1987) - hinduski jezuita, psychoterapeuta i mistyk pochodził z Goa, ówczesnej portugalskiej kolonii w Indiach. Ukończył studia filozoficzne (w Hiszpanii), teologiczne (w Punie) i psychologiczne (w Chicago). Największy rozgłos zdobył dzięki książkom i konferencjom z dziedziny duchowości, w których łączył tradycyjną mistykę europejską - szczególnie hiszpańską - z myślą Dalekiego Wschodu, nierzadko wchodząc również w obszar psychologii. Był utalentowanym mówcą, wykorzystywał swe psychoterapeutyczne umiejętności w pracy duszpasterskiej, wykraczając zdecydowanie poza tradycyjne metody psychoterapeutyczne, a wchodząc w obszar psychologii duchowości. W jego wypadku było to absolutnie uzasadnione. Był on bowiem w większym stopniu przewodnikiem duchowym niż psychoterapeutą. Jego metody modlitwy oraz ćwiczenia duchowe wykorzystujące technikę psychoanalizy i psychoterapii uważane są za nowatorskie. Wyraża się to w sposobie przekazu dawno znanych prawd, inspirowanych rozmaitymi szkołami psychologii i psychoterapii, tudzież osobistymi zawodowymi doświadczeniami z pacjentami oraz w przeniesieniu elementów psychodramy, psychorysunku, analizy snów, metafory i wizualizacji, paradoksu i technik psychoruchowych do dziedziny rozwoju duchowości. W pełni zasłużył na miano jezuickiego guru - jakże niekonwencjonalnego!
Nauka duchowa zawarta we wszystkich jego książkach daje się sprowadzić do trzech podstawowych pojęć: „poznania” – „przebudzenia”– „świadomości”, na których ściśle opiera się ludzkie szczęście, oświecenie oraz miłość. Wiele jego medytacji oraz bajek zwraca uwagę na nieszczęście człowieka płynące z fałszywych przekonań, pragnień bądź wpływu kultury uniemożliwiającego osiągnięcie wewnętrznej wolności. De Mello stawia przy tym pewien pomost pomiędzy buddyjskimi „Czterema Szlachetnymi Prawdami” a „stopniami doskonałości” św. Jana od Krzyża, nie tylko w odniesieniu do wyzbycia się przywiązań względem świata zewnętrznego, ale również w głoszeniu – mówiąc za św. Pawłem – potrzeby śmierci „starego człowieka” i „narodzinach nowego”. Posługuje się językiem prostym, potocznym, pełnym żartobliwych anegdot, unikając zbyt intelektualnego dyskursu.
W wielu konferencjach i książkach ojca de Mello poruszony został problem fałszywych zapatrywań na istotę miłości do Boga, modlitwy oraz Boskiej miłości do człowieka. Hinduski jezuita piętnował wynikające z pychy i niewdzięczności podejście do służby Bogu jako do okazji „wykupienia” u Niego wdzięczności za czynione dobro. Rzekomą miłość do Boga oczekującą jedynie wdzięczności i powodzenia nazwał „kupiecką”, tym samym przeciwstawiając jej miłość najzupełniej bezinteresowną, zdolną do czegoś wręcz przeciwnego niż w poprzednim przypadku − do ascezy. W 1998 publikacje de Mello zostały skrytykowane przez Kongregację Nauki Wiary Kościoła Katolickiego (na czele której stał kardynał Ratzinger, późniejszy papież) jako niedopuszczalne odejście od doktryny katolickiej w stronę religii Wschodu (buddyzmu, taoizmu) i panteizmu. Zarzucono mu m.in., że zbawcze objawienie się Chrystusa zastępuje intuicją Boga jako bezosobowej pustki, traktuje Jezusa jako jednego z wielu duchowych mistrzów, krytykuje Biblię jako przeszkodę w indywidualnym rozwoju duchowym oraz źródło agresji. Podobnie traktuje religię w ogóle. Dobro i zło dla de Mello jest jedynie subiektywnym wartościowaniem narzuconym na rzeczywistość.

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder