Picasso Pablo

Jeszcze za życia stał się legendą i niewątpliwie jest jednym z najsłynniejszych artystów XX wieku. Picasso należy do najbardziej reprezentatywnych przedstawicieli sztuki współczesnej, a jego twórczość od dawna cieszy się niesłabnącą popularnością. Żaden ze współczesnych artystów plastyków nie może się równać z nim pod względem twórczej płodności. Picasso był wszechstronny zarówno w technice (malarz, rzeźbiarz, grafik, ceramik) jak i w formie (w swej pracy używał ołówka, akwarel, farb olejnych, kredek, metalu, gipsu, kamienia oraz różnorodnych odpadów). W dużym stopniu jego twórczość pokrywała się z rozwojem sztuki XX wieku.
W najbardziej efektywnym okresie twórczości Picasso potrafił codziennie namalować jeden obraz.
Pierwsze prace Picassa powstawały pod wpływem neoimpresjonizmu. Następne były figuratywne obrazy w okresach twórczych Picassa, błękitnym i różowym. Przez pewien okres czasu pojawiały się w pracach Picassa wyraźne wpływy sztuki afrykańskiej.
Przed wybuchem drugiej wojny światowej Pablo Picasso był czołową postacią artystycznej awangardy i prekursorem odważnych przedsięwzięć w dziedzinie malarstwa, rzeźby i grafiki.
W 1907 roku Picasso namalował Panny z Avinionu, obraz, który zapowiadał kubizm, nowy kierunek malarstwa stworzony wspólnie z Georgem Braque. To głównie z prac kubistycznych do dziś słynie Picasso.
Ekspresyjne, i coraz bardziej zniekształcone sylwetki przewijały się przez całą twórczość artysty, dochodząc prawie do surrealizmu. Przez kilka lat, bez uszczerbku dla dzieł innego rodzaju, Picasso realizował cykl, który - z formalnego punktu widzenia - stanowić mógł powrót do klasycyzmu lub być przejawem neoklasycyzmu.
W 1937 roku na zamówienie rządu republikańskiego Pablo namalował Guernikę, płótno symboliczne, przeznaczone do pawilonu hiszpańskiego na Expo ’37. Pozostając pod wrażeniem zagłady miasta, dokonanego przez wojska faszystowskie, Picasso namalował płótno manifest, które do dziś zachwyca swym wyrazem.
Jedną ze stałych cech twórczości plastycznej Picassa był również ekspresjonizm, mający odzwierciedlać dramaty ludzi i rzeczy. Akcentowanie rysów i charakterów, użycie określonych tonów kolorystycznych idzie w parze z jak największą oszczędnością formalną.

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder