Stephen King

Po uwolnieniu się z alkoholowego nałogu Jack Torrance (Steven Weber), próbuje ponownie ułożyć sobie skomplikowane dotychczas życie. Przyjmuje posadę w bajecznie położonym hotelu w Colorado, gdzie sprowadza się z rodziną na zimę. Hotel okazuje się być pełnym tragicznych tajemnic miejscem schadzek kryminalistów i ludzi mafii sprzed kilkudziesięciu lat.

Akcja filmu dzieje się w czasie Halloween w 1969 roku. Jego głównym bohaterem jest student Alan Pargsdrh , który po zerwaniu z dziewczyną postanawia popełnić samobójstwo. Chłopak zmienia zdanie kiedy dowiaduutj6sthje się, że jego ukochana matka miała wylew. Alan postanawia autostopem pojechać do rodzinnego domu. Podwozi go tajemniczy kierowca, który zdradza mu mroczne tajemnice swojego życia.

Po zagubieniu się i mogąc liczyć jedynie na własne siły Tim i Allie znajdują schronienie na oddalonym i opuszczonym zamkniętym terenie. Dziwny, przypominający Mansona bohater, Kaznodzieja, niechętnie wpuszcza ich do środka wydając jasne polecenie, że rano ma ich już nie być i nie mają krążyć "gdzie nie zostali zaproszeni". Początkowo Kaznodzieja, wraz żoną przysłaną z Rosji Oksaną, zaprzeczają jakoby słyszeli słabe krzyki i płacz dochodzące z jednego z podupadłych budynków. Gdy Allie wymyka się w celu zbadania tego, odkrywa, że wraz z Timem natknęli się na dziwaczny kult wielbiący istotę, która może - aczkolwiek nie musi - rezydować w udręczonym małym chłopcu.

Witajcie w szacownych murach liceum Bates. Lekcja na dzisiaj: jeśli chcesz doczekać bezpiecznie matury, nie wchodź w drogę Rachel Lang Emily Bergl wyprowadzona z równowagi wpada w nieopanowaną furię. W tym horrorze określonym przez magazyn Variety jako "prawdziwa eksplozja nadprzyrodzonych mocy" występują: Jason London "Dazed and Confused", Dylan Bruno "Szeregowiec Ryan", J. Smith-Cameron "In and Out" i Amy Irving "Carrie". Rachel to skłócona z życiem nastolatka marząca, by w spokoju doczekać matury i końca szkoły. Niestety staje się bohaterką szkolnego skandalu sprowokowanego przez grupę opętanych seksem i buzującymi hormonami osiłków. Głupi kawał przeradza się w prawdziwą tragedię. Gdy policja wzywa na przesłuchanie jednego z uczestników makabrycznego żartu, pozostali oskarżają Rachel, że ich wydała i postanawiają publicznie ją poniżyć. Nie wiedzą jednak, że lepiej jest igrać z ogniem niż zadrzeć z Rachel... Doprowadzona do furii dziewczyna przestaje nad sobą panować. Ujawnia swą niezwykła moc i zamienia radosną prywatkę w imprezę z piekła rodem.

Trzeba przyznać, że Stephen King ma niesamowite szczęście do ekranizacji swoich bestsellerowych książek - wiele filmów powstałych na ich bazie to prawdziwe perełki, by wspomnieć "Lśnienie", "Zieloną milę", "Skazanych na Shawshank", "Zostańcie ze mną" czy "Misery". "Carrie" według mnie należy do tej samej ligi.
To była pierwsza książka Kinga, opublikowana w 1974 roku. Książka posiada motywy, które kino uwielbia - wciągający wątek psychologiczny, połączony z elementami sensacji i fantastyki. To również w pewnym sensie opowieść o kopciuszku, brzydkim kaczątku, które otrzymuje szanse przemiany w łabędzia - wątek rodem z "teen movie", choć zdecydowanie w wersji gore niż light. Film bowiem nie kończy się miłosnym tańcem króla i królowej balu maturalnego i napisem "żyli długo i szczęśliwie". Książka ta po prostu musiała zostać przeniesiona na ekran!
Bohaterką opowieści jest tytułowa Carrie (Sissy Spacek) - uczennica liceum żyjąca wraz ze zdewociałą, fanatycznie religijną matką (Piper Laurie). W szkole - zagubiona, wystraszona, stroniąca od towarzystwa jest nieustannie obiektem kpin ze strony pozostałych rówieśników. Jedna z uczennic (Amy Irving), w ramach rekompensaty za pewien incydent, namawia swojego chłopaka (William Katt) - gwiazdę szkolnej drużyny futbolowej, by zaprosił Carrie na bal maturalny. Nie wie jednak, że pozostali znajomi szykują dla Carrie małą niespodziankę podczas balu...

Dolores Claiborne (Kathy Bates) jest opryskliwą, zaniedbaną kobietą, która z łatwością zniechęca do siebie ludzi z najbliższego otoczenia. Pewnego dnia, kiedy jej chlebodawczyni, Vera Donovan (Judy Parfitt), zostaje znaleziona martwa, wszyscy podejrzewają Dolores o popełnienie zbrodni. Wiadomość o tych wydarzeniach dociera do córki Dolores, Seleny (Jennifer Jason Leigh), która - mimo że przez wiele lat nie utrzymywała żadnych kontaktów z matką - postanawia ją odwiedzić. Dziewczyna pragnie przekonać się, czy wysuwane przeciwko rodzicielce oskarżenia są prawdziwe. Niebawem Selena poznaje wstrząsającą prawdę o życiu matki...

Prequel ekranizacji powieści Stephena Kinga "Czerwona Róża", którego scenariusz wyszedł spod pióra samego mistrza grozy. Na początku XX wieku młoda żona bogatego przemysłowca z Seattle, Ellen Rimbauer, zamieszkała w wzniesionej przez męża, nawiedzonej przez duchy rezydencji "Czerwona Róża". Jej ściany rosną, wciąż pojawiają się nowe korytarze, a na przestrzeni lat znika lub ginie tu kilkadziesiąt osób. Prowadzony przez Ellen pamiętnik, ukazuje jej przemianę z niewinnej dziewczyny prześladowanej przez okrutnego męża, w dojrzałą kobietę, która nawiązuje łączność z mrocznymi siłami drzemiącymi w murach rezydencji i staje się ich mimowolną sojuszniczką.

Miniseriale telewizyjne mają swoje niepodważalne plusy. Pozwalają na lepsze rozwinięcie fabuły niż krótkie filmy kinowe. Równocześnie jednak miniserial z reguły nie liczy więcej niż 10 odcinków więc trudno, by pierwotna koncepcja twórców ustąpiła nachalnemu przeciąganiu wątków w nieskończoność. A gdy doda się, że scenariusz napisał sam Stephen King to podejrzewać można, że telewizyjna produkcja może okazać się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Tak przynajmniej wygląda teoria. A jak z praktyką?
Fabuła serialu jest banalna. Oto zwykła historyjka o nawiedzonym domu. Wprawdzie stara się nas usilnie przekonać, że rezydencja "Czerwona róża" kryje wielką tajemnicę jednak wszelkie rozwiązania fabularne pozostają zaskakująco mało oryginalne. Nikt jednak po tej produkcji nie spodziewał się zaskakującej intrygi. Ważniejszy od niej był klimat. A ten twórcom udało się całkiem nieźle zbudować. Zasługa w tym samej konstrukcji serialu. Przez pierwszy odcinek (a więc bite 80 minut) jesteśmy świadkami przygotowań do wyprawy. Wbrew pozorom jednak nie jest to wcale najnudniejsza część seansu. Reżyser umiejętnie stopniuje napięcie a informacje podaje w zdawkowych ilościach. Przez to i sam widz przygotowuje się do wkroczenia do tajemniczej rezydencji. Im więcej słyszymy o "Czerwonej róży" tym bardziej nie umiemy się doczekać kiedy ją wreszcie obejrzymy od środka. A scenografia jak na produkcję telewizyjną jest naprawdę imponująca. Niektóre pokoje wyglądają jak prawdziwe i trudno uwierzyć w to, że jest to jedynie filmowy plan. Przykładem niech będzie pokój z lustrami zamiast podłogi. Efektownie odbijające się od podłogi światło latarek robi spore wrażenie. Niektóre jednak elementy scenografii wykonano niedbale i w pośpiechu. Sztandarowym przykładem niech będą styropianowe kamienie, które nawet kształtem nie przypominają prawdziwych. Same efekty specjalne i charakteryzacja nie powalają, ale także i nie odpychają. Nie zapominajmy wszakże, że to nie wielki kinowy przebój a zapewne ogromna część budżetu przeszła w posiadania Stephena Kinga.
"Czerwona Róża" z całą pewnością spodoba się wszystkim fanom mistrza grozy. To w końcu serial robiony z myślą głównie o nich. Inni też mile spędzą 4 godziny. O ile nie będą liczyć na nic więcej niż na klimatyczną historię, którą w gruncie rzeczy telewizja i kino już nie raz nam opowiadało.