1992-BASTARD

Lubię pisać o płytach, które uwielbiam, są dla mnie bardzo ważne, i wywarły na mnie ogromny wpływ. Są nawet i takie krążki, dzięki którym zacząłem słuchać danych stylów muzycznych. Albumy zasłużone, zapamiętane na zawsze. Takie, które najchętniej zabrałbym ze sobą na bezludną wyspę. I katowski Bastard jest bezapelacyjnie właśnie taki.

O takich płytach pisze się bardzo łatwo. Można je wychwalać i mnożyć przykłady ich genialności. I podobnie mogłoby być w tym przypadku, gdyby nie fakt, że tutaj genialna jest każda piosenka i musiałbym się rozpisywać na temat każdego utworu - a wtedy recenzja szybko przekształciłaby się w esej, którego nikomu czytać się nie chce, a i pisze się go dość ciężko. Poprzestańmy może na kilku elementarnych wiadomościach. Jest to dla wielu fanów Kata (w tym mnie) niezaprzeczalny #1 w dyskografii tego zespołu. Jest to ogromny, ociekający krwią befsztyk z thrash metalu - przyrządzony na surowo, bez najmniejszych kompromisów. I przytoczę tu mój ulubiony fragment z całej twórczości Romka:

"Człekowstręt tryska z moich ust
- parszywy kraj.
Mdląca woń martwej izby bije złem.
Spluwam,
Rzygam,
Zdycham."

Te słowa to mało. Trzeba usłyszeć w jaki sposób wyrywają się one z wnętrza wokalisty. Słuchając tej płyty ma się wrażenie, jakby zespół faktycznie spluwał i rzygał na cały otaczający go świat. Brak poszanowania dla czegokolwiek - całkowite zwątpienie i amoralność. Amoralność nie ta prymitywna, instynktowna - tylko poetycka, pełna patosu i złości oraz niezgody.

Brak tu czułych słówek. Brak tu także czułej muzyki. Tutaj wszystko jest wymierzone tylko dla jednego celu - ma mentalnie skopać, poniżyć i wykpić wszystko dookoła. Jest to płyta, która szydzi absolutnie ze wszystkiego. Jest to thrash, którego nasza polska ziemia nigdy później nie nosiła i raczej już nosić nie będzie. Bastard to już nie tylko dzieło przez wielkie "d". To jest niezaprzeczalne ARCYdzieło.

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder