Halina Poświatowska - Rozcinam pomarańczę bólu.rtf
-
- - ▉ FILMY TYLKO HITY [ 2019 I 2020 ](1) -
Adam Bauman -
Adam Kreczmar -
Akademia pana Kleksa -
Andrzej Mularczyk -
Arkady Fiedler -
Arthur Hailey -
bajki filmy dla dzieci -
Baśnie i Mity -
Beletrystyka -
Bolek i Lolek -
Brian Callison -
Charles Dickens -
Colargol -
David Morrel -
Do terapii -
Galaktyka Gutenberga -
Graham Masterton -
Henryk Sienkiewicz -
Horatio Hornblower -
Irving Stone -
Irwin Shaw -
James Grady -
James Jones -
John Steinbeck -
Joseph Conrad -
Kampanie Richarda Sharpe’a -
Kir Bułyczow -
mój piękny Ogród -
Muszkieterowie -
Nik Pierumow -
Ogród moich marzeń -
Pan Samochodzik -
Pomysł na ogród -
Powieści Piastowskie -
Powieści Piastowskie(1) -
Przygodowe -
Robert Graves -
Rosja SF -
Rumcajs -
Tadeusz Dołęga-Mostowicz -
Tarzan -
Twój Dom i Ogród -
Twój Ogrodnik -
Wiesław Wernic -
Winnetou -
Wojciech Chmielewski -
Wojciech Fułek -
Wydania specjalne -
Złoto Gór Czarnych
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Halina Poświatowska (ur. jako Helena Myga 9 maja 1935 w Częstochowie, zm. 11 października 1967 w Warszawie), poetka polska.
Życie
Poetka urodziła się w Częstochowie jako Helena Myga. Kształciła się w gimnazjum "Nauka i Praca", a po jego zamknięciu w żeńskim I Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego.
Z powodu ciężkiej wady serca większość swojego życia spędziła w szpitalach i sanatoriach, gdzie też poznała swojego przyszłego męża Adolfa Ryszarda Poświatowskiego (także ciężko chorego na serce), którego poślubiła w Częstochowie 30 kwietnia 1954. Po dwóch latach małżeństwa, w wieku 21 lat, została wdową. W 1958 r. Poświatowska przeszła skomplikowaną operację serca w Stanach Zjednoczonych. Została 3 lata i studiowała w Smith College w Northampton. Po powrocie do Polski podjęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z Krakowem związane są ostatnie lata jej życia, pracowała wówczas na uniwersytecie. W 1967 stan jej zdrowia był bardzo zły, dlatego podjęto decyzję o kolejnej operacji serca, po której osiem dni później 11 października zmarła.
Grób Haliny Poświatowskiej i jej męża Adolfa znajduje się na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie.
9 maja 2007 r. w jej rodzinnym domu w Częstochowie przy ul. Jasnogórskiej 23 otwarto Dom Poezji - Muzeum Haliny Poświatowskiej (część Muzeum Częstochowskiego), gdzie zgromadzono m.in. rodzinne pamiątki. Także w Częstochowie, w Szkole Podstawowej nr 8, istnieje izba pamięci poetki z jej pomnikiem, wykonanym w naturalnych rozmiarach z żywicy przez częstochowskiego rzeźbiarza Szymona Wypycha.
Poezja
Należy do tzw. pokolenia "Współczesności". Zadebiutowała w 1956 publikując swoje wiersze w Gazecie Częstochowskiej. Za jej odkrywcę uważa się krytyka literackiego i poetę Tadeusza Gierymskiego, który - jak sam napisał w artykule "Pożegnania poetki" w tejże gazecie w 1967 roku - zrobił to z litości, nie oceniając jej poezji bardzo wysoko.
Jej pierwszy zbiór poezji, Hymn bałwochwalczy, pojawił się rok później i zebrał przychylne opinie krytyków i poetów. Następne wiersze zebrane zostały w trzech kolejnych tomikach poezji: Dzień dzisiejszy (1963), Oda do rąk (1966) i Jeszcze jedno wspomnienie (1967). Po jej śmierci odnaleziono wiele niepublikowanych liryków. Pośmiertnie opublikowano jej autobiograficzną powieść Opowieść dla przyjaciela.
Głównymi motywami jej poezji były przeplatające się wzajemnie miłość i śmierć. Świadoma swej kruchości Poświatowska dawała wielokrotnie wyrazy sprzeciwu wobec nieugiętego losu. Ubolewała nad niedoskonałością ludzkiego ciała, ale i umiała wykorzystać każdy moment przemijającego życia. W swych utworach nie pomijała także swojej kobiecości, pisała o sobie i innych kobietach, kobietach-bohaterkach. Wszystko to osadzone było w głębokich przemyśleniach filozoficznych. Poezja Haliny Poświatowskiej stanowi studium natury ludzkiej, kobiety pragnącej miłości i kobiety świadomej swej śmierci.
Od 1974 w Częstochowie odbywa się Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Haliny Poświatowskiej.