FHM_2005_Honeys.jar

(1994) "Nigdy nie dano mi szansy zagrania inteligenta, k ...

(1994) "Nigdy nie dano mi szansy zagrania inteligenta, którym się czułem. Chciałem opowiedzieć, może po raz ostatni w moim filmowym życiu, o bohaterze swojego pokolenia, przekazać to wszystko, czym się zaraziłem w filmach Kieślowskiego w latach siedemdziesiątych i co potem, z różnymi odcieniami, od ostro komediowego do dramatycznego, próbowałem przedstawiać. To był los polskiego outsidera, którym rodzimy inteligent często bywał. Tak się cudownie złożyło, że Witold Adamek podsunął mi powieść Jerzego Pilcha. Nie zastanawiałem się, czy "Spis cudzołożnic" to dobra książka czy zła. Napisano w niej o mnie, o moich rozterkach, kompleksach, "moich" kobietach... Bohater "Spisu cudzołożnic" nie jest cyniczny, może trochę z drugiej linii, jakby zapomniany, jak ludzie mojego pokolenia" - mówił o genezie swego reżysersko-scenariuszowego debiutu Jerzy Stuhr. Krytyka szybko uznała kinową wersję prozy Pilcha za "bilans postaw bohaterów kina moralnego niepokoju". Dostrzegając ułomności autorskiego filmu Stuhra, zwrócono też uwagę na specyficzną poetykę dzieła, bliską dokonaniom twórców tej miary, co Nanni Moretti czy Jim Jarmusch. Znanemu aktorowi udało się w przewrotny i groteskowy sposób ukazać stan świadomości polskiego inteligenta lat dziewięćdziesiątych. Inteligenta, dla którego pokoleniowymi wydarzeniami były wypadki marcowe w 1968 roku; któremu PRL kojarzy nie tylko z kartkami i czołgami na ulicach, lecz także z normalnym życiem, studiami, młodzieńczymi flirtami. Idąc śladami Gombrowicza i Mrożka Stuhr dowodzi, że polskie doświadczenie wciąż pozostaje "nieprzekładalne" na obcy grunt językowy i kulturowy. Zniknięcie "żelaznej kurtyny" nie było równoznaczne z utratą skazy prowincjonalności. Wzruszający, nostalgiczny, czasem bardzo osobisty utwór Stuhra nie każdy zrozumie i zaakceptuje.

Umarli rzucaja cien CD2_by_adam_xyz.avi

Przedwiośnie_by_adam_xyz.rar

(2001) Bardzo się cieszę, że powstał taki film jak "Przedwiośnie". Wszyscy, którzy czytali moją recenzję filmu "Syzyfowe prace" wiedzą doskonale, że bardzo wysoko cenię sobie twórczość Żeromskiego i ubolewam nad faktem, iż większość uczniów na dźwięk jego nazwiska dostaje nerwowych drgawek. Przyczyna takiego stanu rzeczy tkwi niestety w niewłaściwym omawianiu dzieł wielkiego pisarza w polskiej szkole, gdzie większą uwagę zwraca się na ich społeczną wymowę niż na opisane w nich historie i losy bohaterów. Szczególnie ucierpiało na tym "Przedwiośnie", które wszystkim absolwentom szkół średnich kojarzy się z wielkim dyskursem politycznym i przedstawicielami trzech różnych idei odbudowy Polski, natomiast Cezary Baryka i jego życiowe perypetie są już uważane za mniej ważne i mniej znaczące. Z dużym zatem zadowoleniem przyjąłem fakt, iż Filip Bajon odszedł od tej złej, moim zdaniem, interpretacji i nie uczynił z ekranizacji "Przedwiośnia" filmu publicystycznego, ale nakręcił trzymający w napięciu obraz opowiadający o trudnym procesie dojrzewania Cezarego Baryki.

Meta_by_adam_xyz.avi

(1971) W poczekalni dworca kolejowego w jakimś małym mia ...

(1971) W poczekalni dworca kolejowego w jakimś małym miasteczku spotykają się przypadkowo szkolni koledzy. Nie widzieli się wiele lat, każdy z nich wybrał własną życiową drogę. Władysław założył rodzinę, ma żonę i dwoje dzieci i chociaż ledwie wiąże koniec z końcem stara się żyć godnie i uczciwie. Zawsze był spokojny, wyważony, wśród kolegów uchodził za fajtłapę, nawet nazywali go "Trzy czwarte". Kazimierz Kaczyński to absolutne przeciwieństwo Władysława, lubi imponować, być w centrum uwagi. Zgrywa światowca obytego w towarzystwie, jest stale przy forsie, którą zdobywa kombinując. Nie splamił się uczciwą pracą, woli drobne szwindle i karciane oszustwa, które przynoszą mu niemałe dochody. Okazuje się, że Kazik jest w potrzebie, szuka mety, czyli jakiegoś lokum do pomieszkania. Dobroduszny Władysław zabiera go do siebie, chociaż żyje w bardzo skromnych warunkach. Dzieli pokój z kuchnią wraz z żoną Ireną i dwojgiem małych dzieci, synem Czarkiem i nieco starszą córką Irminą. Irena dość szybko zgadza się na sublokatora skuszona dwoma tysiącami, które gość oferuje. Kazik ma spać w kuchni na łóżku po babci. Nie zniechęcają go złe warunki, wręcz przeciwnie, potrafi się błyskawicznie zadomowić i czuje się mniej skrępowany niż sami gospodarze. Staje się jakby członkiem rodziny, coraz bardziej ingerując w domowe sprawy kolegi. Władysław ma poważne kłopoty. Otrzymał wymówienie z pracy, bo odważył się mówić prawdę i stawić czoło oszustwom. Z fatalną opinią, jaką mu wystawiono w kadrach, nie może znaleźć nowej posady. Codziennie odbywa wędrówki do pośredniaka, ale bez rezultatu. Tymczasem Kazik szasta pieniędzmi, przynosi kwiaty, kupuje prezenty Irenie i dzieciom, zaskarbiając sobie ich sympatię i wdzięczność. Spokojnego i uczciwego Władysława coraz bardziej drażni obecność kolegi kombinatora. On zawsze wiódł uczciwe życie, brzydził się kancierstwem i oszustwami.

Wściekły_by_adam_xyz.avi

(1979) W Opolu, wśród tłumu spacerowiczów, zostaje zastr ...

(1979) W Opolu, wśród tłumu spacerowiczów, zostaje zastrzelona dziewczyna. Nikt z przechodniów nie widział sprawcy, i nikt nie słyszał strzału. W kilka dni później w podobnych okolicznościach w Krakowie zostaje zabity zegarmistrz. Śledztwo przejmuje kapitan Zawada z Komendy Głównej MO. Z dotychczas zebranych materiałów wynika jedynie to, iż oba strzały padły z tej samej broni. Poza tym nic nie łączy ofiar tajemniczych zbrodni, brak jakichkolwiek motywów. Tymczasem morderca znowu daje o sobie znać. Ofiarą staje się dyrektor Instytutu Automatyki we Wrocławiu. I znów nikt nie widział mordercy, a jego motywy pozostały nieznane. Należy przypuszczać, że dalsze morderstwa są już tylko kwestią czasu. Kapitan Zawada trafia na nikły ślad: oglądając zdjęcie z pogrzebu dziewczyny w Opolu zwraca uwagę na niewyraźną postać mężczyzny widoczną także na zdjęciach z pogrzebu dyrektora we Wrocławiu. Człowiek ten, nieznany nikomu, z niewiadomych powodów uczestniczy w obu pogrzebach, co dla Zawady stanowi jedyny trop, którym postanawia pójść. Kapitan Zawada usiłuje określić motywy psychologiczne kierujące mordercą. Przypuszcza, że wszystkie dotychczasowe zabójstwa były popełniane z nienawiści do wszystkich, którzy są szczęśliwi. Jest jednak bezsilny: zdaje sobie sprawę z tego, że aby ująć mordercę, należy czekać na nową zbrodnię. Morderca może być wszędzie i każdy może stać się jego ofiarą. Wówczas nadchodzi meldunek z Torunia, gdzie zostaje zabity młody monter. Zawada natychmiast udaje się na miejsce zbrodni i organizuje akcję. Rozpoczynają się poszukiwania w toruńskich hotelach, patrole milicji obstawiają cmentarz, gdzie ma się odbyć pogrzeb ofiary. W czasie tej akcji kapitan natrafia na nowy ślad. Kontrolując jedną z prywatnych kwater, zwraca uwagę na lalkę, którą otrzymała dziewczynka, córka właścicieli mieszkania, od mężczyzny korzystającego z noclegu.

Antyki_by_adam_xyz.avi

(1977) Paradokumentalna opowieść o nielegalnym wywozie d ...

(1977) Paradokumentalna opowieść o nielegalnym wywozie dzieł sztuki i metodach walki z elementami przestępczymi, mająca na celu trwałe zabezpieczenie dóbr kultury narodowej. Wicedyrektor przedsiębiorstwa zajmującego się zabezpieczaniem antyków ucieka na Zachód. Jego stanowisko zajmuje dyr. Nawik. Współdziałając z milicją demaskuje szajkę trudniącą się nielegalną sprzedażą dzieł sztuki prywatnym kolekcjonerom oraz przemytem za granicę. Nie wszystkie dzieła sztuki wrócą jednak do kraju.

Musisz żyć_by_adam_xyz.avi

(1997) Ekipa telewizyjna ma nakręcić film o szczęśliwej, ...

(1997) Ekipa telewizyjna ma nakręcić film o szczęśliwej, kochającej się rodzinie. Wybór pada na familię Adama Hyńczaka, dobrze sytuowanego bankowca, który cieszy się również opinią przyzwoitego człowieka. W trakcie powstawania zdjęć wychodzi jednak na jaw, że pod pozorami rodzinnej idylli kryją się poważne problemy i patologie. Zarówno Adam, jak i jego żona Magda są całkowicie zaprzątnięci własnymi sprawami. W ogóle nie zauważają, że z ich dorastającym synem dzieje się coś niedobrego. Tymczasem chłopak ma duże kłopoty. Jakiś czas temu, znalazłszy się na życiowym zakręcie, sięgnął po narkotyki. Teraz jest już tak uzależniony, że coraz trudniej mu to ukryć. Hyńczakowie zaczynają coś przeczuwać, lecz skwapliwie odsuwają od siebie nieprzyjemną prawdę. Wreszcie odwiedzają Poradnię dla Rodziców Dzieci Uzależnionych "Powrót z U". Opinie psychologów są jednoznaczne i alarmujące. Zaślepienie Adama i Magdy jest wszakże jeszcze większe. Wciąż nie mogą uwierzyć, że ich Jacek mógłby... Też coś, to przecież niemożliwe! To taki rozsądny, miły chłopak. Jeśli nawet ma jakieś problemy, z pewnością sobie z nimi poradzi. Uspokojona tą myślą Magda wyjeżdża za granicę na z niecierpliwością oczekiwaną wystawę swoich obrazów. Wkrótce Jacek nagle znika. Zaniepokojony Adam rozpoczyna gorączkowe poszukiwania syna. Z niespodziewaną pomocą przychodzi mu Yopi, była dziewczyna Jacka, trudniąca się handlem narkotykami. Wędrując przez wszystkie kręgi narkotycznego piekła - od amfetaminowych dyskotek poprzez meliny i noclegownie dla narkomanów aż po zakamarki Dworca Centralnego - Adam zdaje sobie wreszcie sprawę z powagi sytuacji i postanawia wszystko poświęcić dla ratowania syna. Jest już jednak za późno.

Siedem czerwonych róż_by_adam_xyz.avi

(1972) Ekranizacja sześciu opowiadań Marka Nowakowskiego ...

(1972) Ekranizacja sześciu opowiadań Marka Nowakowskiego z tomu "Mizerykordia". Łączy je osoba aktora odtwarzającego głównych bohaterów wszystkich nowelek. I chociaż z każdym razem kreuje on inną postać, wszystkie - niczym kamyki mozaiki - składają się na portret jednego człowieka. Znakomitym pomysłem reżysera było powierzenie tego zadania aktorowi niezwykle popularnemu w latach 70., który miał na swym koncie wiele "niepodrabialnych kreacji". Zdzisław Maklakiewicz, ulubiony aktor Hasa, Kondratiuka, Piwowskiego, który zagrał w przeszło 70 filmach, m.in. w kultowym "Rejsie", "Wniebowziętych", "Jak to się robi" i w innych obrazach, które przeszły do historii kina, niezapomniany odtwórca postaci "szemranych" - obiboków, oszustów, cwaniaczków, stworzył wspólnie z Janem Himilsbachem jedyny w swoim rodzaju duet komediowy. W filmie "Siedem czerwonych róż" Himilsbach również się pojawił, jako następca Benka Kwiaciarza. Sam Maklakiewicz mówił w wywiadzie: "Film w całości ma charakter satyryczny, ukazuje różne postawy ludzi. Kluczem do tych obrazków jest historia Benka Kwiaciarza, starego cwaniaka, który miał jedną słabość - kochał kwiaty..." Filmową opowieść o przygodach inżyniera Zdzisia Bartkowiaka i innych rozpoczyna historia zatytułowana "Teczka". Bohater wraz z kolegą jadą w delegację. W teczce mają 40 tysięcy złotych przeznaczonych na wypłatę. Idą do knajpy na obiad, obficie zakrapiany wódeczką, płacą rachunek służbowymi pieniędzmi. Rozochocony kolega chce iść "w Polskę", bohater ma wyrzuty sumienia. Wyrywa koledze teczkę i ucieka. Po drodze spotyka milicjanta i prosi go o odprowadzenie do hotelu. Ten jednak odprowadza Władka na komisariat. Władek zostaje zatrzymany na noc, dla wyjaśnienia sprawy dużej gotówki przy sobie. Dopiero nad ranem zjawia się kolega i składa zeznania... W opowiadaniu "Odmieniec" ofiarą chuliganów pada młodzieniec w hipisowskim ubranku (bandzie kolesiów przewodzi Krzysztof Kowalewski). Bohaterem opowiadania "Palto" jest pewien dyrektor, który składa dymisję. Pozbawiony stanowiska, wkrótce traci wszystko, na co pracował, nawet szacunek szatniarki. W opowiastce zatytułowanej "Zimna woda" inżynier Bartkowiak wyjeżdża z szefem i jego kochanką do ośrodka sportowego w Zimnej Wodzie. Poczciwy Zdzisio robi wszystko, by zdobyć sympatię dyrektora, nawet chodzi na rękach, żeby go zabawić. Niefortunnie wypada z łódki, pogrąża się w zimnej toni.

Tylko strach_by_adam_xyz.rmvb

(1993) "Chciałabym zrobić film o tragedii kobiet uzależn ...

(1993) "Chciałabym zrobić film o tragedii kobiet uzależnionych. To film bardzo trudny dla mnie i aktorów. Tu nie ma miejsca na powierzchowność, trzeba czerpać z własnych emocji, z własnego wnętrza" - mówiła o "Tylko strach" Barbara Sass-Zdort. Twórczyni od lat utożsamiana z tzw. kinem kobiecym ("Krzyk", "Pajęczarki", "Pokuszenie"), i tym razem pozostała w kręgu swej ulubionej problematyki. "Tylko strach" to poruszające studium kobiecej psychiki, rozpaczliwie zmagającej się z samotnością, stresem i nieprzychylnym otoczeniem. To także bodaj pierwszy - od czasu pamiętnej "Pętli" Wojciecha Hasa polski film o alkoholizmie. Na szczęście wolny od dydaktycznych uproszczeń i publicystycznych pułapek. Wielka w tym zasługa odtwórczyni głównej roli, Anny Dymnej. Znana głównie z kreacji kobiet ciepłych i delikatnych, tym razem wcieliła się w dziennikarkę telewizyjną w pojedynkę borykającą się z życiem i nałogiem. Mistrzowsko, z niemal ekshibicjonistyczną odwagą, ukazała emocjonalne rozchwianie bohaterki, jej zachowania, lęk przed samotnością, pragnienie zagłuszenia stresu, walkę z pokusą picia i wreszcie rozpacz, graniczącą z histerią. Wśród krytyków pojawiły się nawet opinie, że gdyby nie maestria Dymnej, film przeszedłby prawie nie zauważony. Kreacja aktorki znalazła też uznanie w oczach jury FPFF w Gdyni, które nagrodziło ją "Złotymi Lwami".

FHM_2005_Honeys.jar

Yuji221S