Download: Pan wzmocnił mnie.jpg
„Demas bowiem mię opuścił umiłowawszy ten świat”. Demas i Łukasz byli współpracownikami Pawła. Apostoł zapisuje to, co było dla niego szczególnie bolesne. Jego najbliższy współpracownik w głoszeniu Ewangelii odszedł od wiary. Co się stało? Zapałał miłością do świata. Rzeczywistość w której żyjemy nieustannie proponuje odejście od Chrystusa, pozostawienie drogi Ewangelii, pozostawienie życia słowem Bożym.
„Opończę, którą pozostawiłem w Troadzie u Karpa, przynieś idąc po drodze”. Paweł praktykuje cnotę samowystarczalności. Jego słowa wskazują na zainteresowanie bardziej sprawami umysłu i ducha niż ciała. Jedyną materialną potrzebą Pawła jest zimowy płaszcz (opończa); poza tym prosi on tylko o książki i pergaminy. Poprzestaje na tym, co konieczne.
„I ty się go strzeż, albowiem sprzeciwiał się bardzo naszym słowom”. Paweł mówi o Aleksandrze. Przestrzega przed człowiekiem, który odrzucając głoszone słowo Boże, odrzuca też uczniów Pana, którzy uwierzyli Słowu. Paweł z bólem mówi o doświadczeniu przez które przeszedł z Aleksandrem. Charakterystyczne jest to, że głoszeniu Ewangelii towarzyszą nie tylko przeciwnicy zewnętrzni, ale i wewnętrzni. Najbardziej bolą najbliżsi, którzy nie rozumieją wiary, jaką żyjemy, o której świadczymy, która stała się naszą miłością i zbawieniem.
„Nikt przy mnie nie stanął, ale mię wszyscy opuścili”. Paweł mówi o kolejnym, bolesnym doświadczeniu w głoszeniu Ewangelii. Musiał przejść przez niezrozumienie ze strony Aleksandra, ale i doświadczenie zła, skierowanego wprost od niego. Kolejny etap to opuszczenie wszystkich, którzy z nim byli, wspierali go do czasu, na których Paweł liczył w głoszeniu słowa Bożego. Apostoł przeżywa ogołocenie, ubóstwo duchowe, które było dla niego ogromnie trudnym przeżyciem. Dzieli się tym z Tymoteuszem. Nie sposób zachować dla siebie ból serca spowodowany brakiem wsparcia ze strony tych, którym ufaliśmy. Wyrażając go, odczuwamy wspólnotę z kimś, kto nas słucha i rozumie. Dzielenie się owym bólem chroni nas przed doświadczeniem pokusy rezygnacji z dzieła, które powierzył nam Pan.
„Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię”. Najpiękniejsze wyznanie wiary Apostoła, głosiciela Ewangelii, wyznawcy Jezusa Chrystusa. Tym, który jest zawsze przy nas, to Pan i Bóg. Obecność Jego wzmacnia, pozwala iść dalej, choćby czas jakiś trzeba iść bez braci, współwyznawców. Obecność wzmacnia. Jedynie Pan jest wierny i wytrwały, aby stawać przy nas. /ks.Pierzchalski/