Dokumentalny film historyczny o polskich twierdzach kresowych nad Smotryczem, Dniestrem i Żwańczykiem. Film opowiada historię powstania tych fortec, ich znaczenie w systemie obronnym I Rzeczypospolitej, a także kreśli dzieje ich przechodzenia z rąk polskich do rąk tureckich, co było dość częste na pograniczu.
Film jest kanwą do dyskusji historyków, którzy w autorskim programie TVP Historia, z cyklu Konflikty, Bitwy, Wojny, w odcinku zatytułowanym Kamieniec Podolski, przybliżają nam dzieje południowo-wschodniego pogranicza I Rzeczypospolitej przez pryzmat historii kresowych umocnień - zamków, stanic i obozów warownych. Odniesiono się też do kwestii skuteczności polskiego systemu fortyfikacji na granicy z Turcją w XVI i XVII wieku, ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia twierdzy w Kamieńcu Podolskim.
W dyskusji eksperci analizują możliwości skutecznego prowadzenia obrony granicznej linii Dniestru. Naddniestrzańskie twierdze Rzeczypospolitej odegrały wybitną rolę w historii wojskowej naszego kraju - w obronie przed najazdami tureckimi i łupieżczymi wyprawami tatarskimi. Pozostałości tych obiektów - zwłaszcza dobrze zachowany zespół zabytkowy twierdzy kamienieckiej - to po dziś dzień świadectwo kunsztu fortyfikacyjnego naszych przodków oraz wielusetletniej wspólnoty losów narodów zamieszkujących kresy wschodnie I Rzeczypospolitej.

Oczyszczenie.

Punktem wyjścia filmu jest podróż znanego polskiego kompozytora, Krzesimira Dębskiego, do Kisielina na Ukrainie, miejsca skąd wywodzą się jego korzenie. Towarzyszy mu matka, kobieta cudem ocalała z ukraińskiej rzezi na ludności polskiej w 1943 roku. W ciągu kilku lat Polacy i Ukraińcy wymordowali około 80 tysięcy bezbronnej ludności cywilnej. Film dociera do świadków tamtych tragicznych zdarzeń. Próbuje odnaleźć przyczyny wzajemnej wrogości, którą pogłębiło 50 lat milczenia o wołyńskich wydarzeniach. Za pomocą starych fotografii i wspomnień ludzi stara się upamiętnić polskie domy, a nawet całe wsie, po których nie został dziś ślad.

UPA.Skrawek.piekla.na.Podolu.

Czego się ludzie dopuszczali ... bo za to, że byliśmy Polakami ... - mówi w filmie Stefania Gośniowska, świadek rzezi w Hucie Pieniackiej. Ludobójstwo na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej można więc określić jako „genocidum atrox" --ludobójstwo okrutne -- komentuje badaczka zbrodni nacjonalistów ukraińskich Ewa Siemaszko.

Dom.Ukrainny.

Urodzili się i wychowali w małej ukraińskiej wiosce koło Lwowa, na kresach II Rzeczypospolitej. Po 56 latach bohaterzy filmu powracają do swojego siedliska. Co pozostało z ówczesnej barwnej atmosfery życia wielonarodowościowej (Ukraińcy, Polacy, Żydzi, Niemcy) społeczności? Niewiele. Została tylko pamięć wśród ludzi tam żyjących. Konstancja Morawska pochodzi z polskich ziemian żyjących na kresach II Rzeczypospolitej. Urodziła się i wychowała w małej ukraińskiej wiosce koło Lwowa. Dzieciństwo spędziła w rodzinnym dworze, który wraz z rodzeństwem musiała opuścić we wrześniu 1939 roku. Dzisiaj po dworze nie ma śladu, został zburzony, gdy wkroczyła Armia Czerwona. Pozostała jednak cerkiew unicka, cmentarz, gdzie pochowana jest matka pani Konstancji, zachowały się zabudowania gospodarcze, a przede wszystkim pozostała pamięć i ludzie - Ukraińcy, którzy kiedyś pracowali we dworze. Po pół wieku bohaterka filmu zdecydowała się odwiedzić rodzinne strony. Co zastanie w miejscu swego urodzenia, w swojej małej ojczyźnie, którą pieczołowicie przechowuje w swej pamięci, jak zostanie przyjęta przez żyjących tam ludzi, którzy pamiętają ją jako małą dziewczynkę? Czy pozostało coś jeszcze z barwnej atmosfery wielonarodowościowej społeczności, żyjącej przed wojną na tych terenach?
Szczegóły torrenta