Woody Allen

Czy porównanie Woodego Allena do Ingmara Bergmana zakrawać będzie na herezję? A może to porównanie nie ma merytorycznego umocowania? Oba skojarzenia sa błędne. Jak najbardziej twórczość Woodego Allena ma wiele wspólnego z filmami Ingmara Bergmana. Weźmy pod uwagę takie filmy Allena jak "Manhattan", "Wnętrza", "Mężowie i żony", "Hannah i jej siostry" czy "Seks nocy letniej". Wszystkie opowiadaja o komplikacjach życia małżeńskiego lub w ogóle, o uczuciach między kobietą a mężczyzną. Również Bergman w swoich filmach wiele razy analizował wpływ instytucji małżeństwa na kobietę i meżczyznę. Tyle że obrazy Szweda są śmiertelnie poważne, pełne niedomówień i symboli. Begman właściwie robi wiwisekcję psychiki swoich bohaterów, za pomocą obrazów chce pokazać widzowi skomplikowany świat kontaków ludzi znających się wiele lat, ale podzielonych ścianą nieporozumień.

Film opowiada historię młodej kobiety, która prowadzi ponure życie kelnerki z New Jersey w latach 30-tych XX wieku. Miejscowe kino jest dla niej miejscem schronienia, ucieczki przed smutkami życia. Utraciwszy pracę, chcąc podnieść się na duchu i idzie do tego kina. Tam w niezwykły sposób poznaje młodego i pełnego werwy archeologa Toma Baxtera - który jest bohaterem filmowym, nie rzeczywistym, jedynie postacią odgrywaną przez aktora. Bohater filmowy w trakcie projekcji przerywa dialog, schodzi z ekranu kinowego i ku zdumieniu reszty widowni podchodzi do Cecylii. Film jest pomysłowym pomieszaniem fikcji i realnego świata, i zarazem bardzo nowatorskim i odkrywczym przykładem podejścia do kina, jego możliwości kreacji życia i ludzkich losów. Tu gdyby nie magia kina, Cecylia przeżyłaby po prostu kolejny seans, po którym musiałaby wrócić do jej szarego, dotychczasowego życia.