PINO_44

・✿ Lu­bię gdy pochy­lasz się na­de mną z zat­roskaną miną gdy upadam… In­nych daw­no już przy mnie nie ma zos­ta­wili mnie, pobiegli czer­pać życie pełny­mi garściami…… Ty siadasz obok, roz­sta­wiasz wszys­tkie far­by świata i jed­nym po­ciągnięciem pędzla cały mój smutek w soczystą zieleń zamieniasz..・✿

Usiądź obok mnie bez słowa dotknij mej dłoni niech poczuję na policzku Twój oddech ARTURZE ☻

Czasami sobie myślę, że świat jest trochę jak dworzec o piątej rano. Niby wszyscy gdzieś biegną, niby każdy ma swój cel, a jednak w powietrzu unosi się coś pomiędzy nadzieją a zmęczeniem. Jedni trzymają w rękach bilety w jedną stronę, inni kurczowo ściskają walizki pełne „kiedyś”. Ktoś żegna się na zawsze, ktoś wita z bijącym sercem. A obok przechodzi pani z kawą i wygląda, jakby wiedziała coś, czego my jeszcze nie wiemy. Świat jest trochę jak przesiadka. Czasem krótka i dynamiczna, gdzie ledwo zdążysz złapać oddech. Czasem za długa, gdy siedzisz na zimnej ławce i zastanawiasz się, czy to już stagnacja, czy jeszcze cierpliwość. Jest trochę jak mapa bez legendy. Uczysz się go metodą prób i błędów. Myślisz, że skręcasz w stronę szczęścia, a trafiasz w objazd. Wydaje Ci się, że się zgubiłaś/eś, a tak naprawdę odkrywasz zupełnie nową trasę.

Życie! Życie jest trochę jak podróż, której nie da się przełożyć na później. Często stoimy z biletem w dłoni i pytamy: „A co, jeśli się nie uda?” A gdyby tak myśleć bardziej optymistycznie? No bo, co jeśli się uda?

Pięknych chwil na resztę dnia ARTURO ・✿