Głos z Ars: Ostrzeżenie, które budzi sumienia

Święty Jan Maria Vianney, legendarny proboszcz z Ars, w swoich kazaniach nie owijał w bawełnę i słynął z niezwykle surowego, wręcz wstrząsającego języka, gdy mówił o rzeczywistości potępienia. Odrzucał ludzką tendencję do pomniejszania grzechu i lekceważenia konsekwencji życia z dala od Boga.

W jednym ze swoich słynnych tekstów (m.in. w kazaniach poświęconych skutkom grzechu i ludzkiemu ciału) proboszcz z Ars kreśli przerażający obraz potępionych, którzy w dniu sądu ostatecznego i w wiecznej otchłani z rozpaczą rozliczają się ze swoimi doczesnymi wyborami:

„Ach, przeklęte ciało – zawoła dusza – to przez ciebie walałam się w odchodach nieczystości, a teraz już tyle wieków palę się i cierpię w piekle. Usłyszelibyście, jak wśród pożerających ją płomieni jęczy ona: Biada mi! Jak strasznie cierpię! Żegnaj, wspaniałe Niebo, nigdy cię nie zobaczę – dla mnie wszystko się już skończyło. Przeklęty grzechu, to za ciebie nagrodą są te płomienie, które teraz mnie pożerają. O, jak drogo muszę płacić za brudną, przelotną przyjemność! Gdybym mogła jeszcze raz wrócić na ziemię, potrafiłabym docenić cnotę!”

Vianney ostrzegał swoich wiernych przed iluzją, że czas leczy rany albo że grzech ma tylko doczesne konsekwencje. W jego ujęciu przerażenie piekłem polega na bezlitosnej świadomości:

„Potępieńcy, którzy się teraz palą w piekle, też nie mieli ochoty iść na potępienie. Ale czy są z tego powodu mniej winni? Nie. Bo wiedzieli dobrze, że przez taki a taki czyn, albo przez takie a takie słowo dopuszczają się grzechu śmiertelnego.”

Cała teologia kaznodziejska proboszcza z Ars nie miała jednak na celu wpędzenia człowieka w paraliżujący lęk dla samego strachu, lecz stanowiła dramatyczne wezwanie do nawrócenia – przypomnienie, że stawką każdego dnia jest wieczność, a miłosierdzie Boże czeka na wyciągnięcie ręki dopóty, dopóki człowiek stąpa po ziemi.