2..Lata 60_Witaj III LIGO

Lata ’60 - witaj III ligo!

Kariera „Sparty” Paczków w A-klasie rozwijała się znakomicie. Zawodnicy znad Nysy Kłodzkiej szybko zadomowili się w lidze i wyrobili sobie markę jednej z najlepszych drużyn A-klasowych na Opolszczyźnie. Kolejne sezony zespół kończył w czołówce tabeli, jednak za każdym razem dawał wyprzedzić się rywalom i awans do klasy wojewódzkiej (ówczesnej III ligi, która stanowiła bezpośrednie zaplecze II ligi) przechodził Paczkowianom koło nosa. W końcówce lat 50-tych i na początku lat 60-tych „Sparta” z powodzeniem reprezentowała Paczków na boiskach piłkarskich, znajdując uznanie wielu piłkarskich fachowców. Dowodem może być poniższy fragment sprawozdania z meczu dwóch czołowych drużyn A-klasy początku lat 60-tych - „Sparty” Paczków i „Pioniera” - które ukazało się 5 maja 1962 roku na łamach „Trybuny Opolskiej”:

„Sparta” Paczków - Pionier Strzelce 5:2 (1:1) - Kiszka 7 min., 1:1 - Dziedzic 20 min., 2:1 - Raczkiewicz 52 min., 3:1 - Rop 65 min., 4:1 - Rop 67 min., 4:2 - Bombelka II 79 min., 5:2 - Świerkosz 88 min.
SPARTA: Reszko - Szewczuk, Dziedzic, Moroń, Raczkiewicz - Malerski, Gluza, Świerkosz, Rop - Biernat, Łach.
PIONIER: Rycze - Skóra, Stożek, Czok, Kulik - Bombel, Bryś, Szlegel, Bombelka I - Dambiec, Kiszka.
Sędziował bardzo dobrze p. Bilak z Opola.
Pojedynek czołowych drużyn klasy A był nadspodziewanie interesujący i dostarczył wielu emocji dość licznie zgromadzonym widzom. Bezustannie padający deszcz nie pozwolił co prawda piłkarzom na popisywanie się fajerwerkami technicznymi, jednak ambicją, szybkością i wolą walki zawodnicy obu drużyn mogli naprawdę zaimponować.
Sparta odniosła zupełnie zasłużone choć nieco za wysokie zwycięstwo. Gospodarze nie są wprawdzie wirtuozami techniki, stanowią jednak rozumiejący się kolektyw a rzemiosło piłkarskie opanowali już w dość dużym stopniu. Wszyscy zawodnicy zwycięskiej drużyny w równej mierze zapracowali na ostateczny sukces, a Reszko, Dziedzic i Raczkiewicz wykazali kwalifikacje potwierdzające wysoką lokatę paczkowskiej drużyny wśród A-klasowców.
Goście to zespół młody, nieźle wyszkolony technicznie, a Stożek, Kulik czy Bombelka II, to zawodnicy posiadający niewątpliwie dryg piłkarski. Drużyna Pioniera stosowała jednak z uporem krótką wymianę piłek, co przy śliskiej nawierzchni boiska nie mogło przynieść należytych rezultatów.
Od początku meczu zarysowała się dość wyraźna przewaga Sparty, prowadzenie jednak zdobył Pionier z efektownego strzału Kiszki głową. Wyrównał Dziedzic egzekwując nieuchronnie rzut wolny z 16 m. Druga część gry upływała już przy zdecydowanej przewadze miejscowych. Raczkiewicz i dwukrotnie Rop wpisują się na listę strzelców, zdobywając bramki przy zupełnie biernej postawie obrony gości. Od tego momentu gra staje się coraz mniej ciekawa, a jedynie dwa zdobyte w tym okresie gole ożywiają cokolwiek atmosferę na widowni.”

To jednak dopiero początek sukcesów „Sparty”. W sezonie 1962/63, po kilkuletnich próbach sforsowania III-ligowych bram, piłkarze z Paczkowa okazali się bezkonkurencyjni w II grupie A-klasy i bez większych problemów zajęli na koniec rozgrywek pierwsze miejsce w tabeli. Warty odnotowania był wyczyn paczkowskiego zespołu rundy wiosennej tego sezonu, kiedy to „Sparta” odniosła 13 zwycięstw pod rząd! Dzięki tak fenomenalnej postawie klub mógł po raz pierwszy w historii świętować awans do klasy wojewódzkiej. Sukces był naprawdę spory, bo „Sparta” awansowała do III ligi po zaledwie szesnastu latach istnienia!
Drużyna trenowana była wówczas przez Jerzego Uderskiego, który oprócz instruktażu kolegów, wciąż czynnie zajmował się futbolem. „Sparta”, której średnia wieku podstawowego składu wynosiła 25 lat, prezentowała wyrównany poziom i dobre wyszkolenie techniczne. Niemal wszyscy piłkarze ekipy Uderskiego byli pracownikami Fabryki Mebli w Paczkowie.
Według „Trybuny Opolskiej”, głównymi autorami wywalczonego awansu byli: Marian Reszko, Jerzy Kubisz, Jerzy Uderski, Roman Dziedzic, Józef Świerkosz, Kazimierz Biernat, Zbigniew Szewczuk, Stanisław Łach, Tadeusz Rop, Karol Moroń, Henryk Raczkiewicz, Stanisław Gluza i Roman Jagusiak.
W pamiętnym roku 1963 prezesem klubu był mgr inż. Jan Turek, a w zarządzie zasiadali Adam Borkowski, Zdzisław Kłębek, Zachariasz Agopsowicz i Ksawery Kozłowski. Tuż przed rozpoczęciem rywalizacji na III-ligowych boiskach trener Uderski udał się ze swoimi piłkarzami na obóz przygotowawczy do Mielna. Uczestnicy obozu optymistycznie patrzyli w przyszłość, licząc na udany debiut w nowej klasie rozgrywkowej.
Pierwszy sezon w lidze wojewódzkiej nie był jednak najlepszy - „Sparta” zgromadziła w 24 meczach 21 punktów (bramki 38:44) i z tym dorobkiem uplasowała się na 9 pozycji w 13-drużynowej stawce. Finisz okazał się szczęśliwy dla Stali Zawadzkie, która bezapelacyjnie zajęła pierwsze miejsce.
Rok później Paczkowianie poprawili się o dwie pozycje (24 punkty w 26 meczach, bramki 36:43), a triumfatorem ligi został zespół KS Nysa.
Sezon 1965/66 przyniósł rozszerzenie ligi wojewódzkiej do 16 drużyn. W tych rozgrywkach klub z Paczkowa zajął 9 miejsce. Zawodnicy „Sparty” uzbierali 26 punktów w 30 spotkaniach (bramki 44:48). Ligę wygrał ponownie KS Nysa.
Czwarty sezon paczkowskiej drużyny w III lidze przypominał poprzedni - „Sparta” znów uplasowała się na 9 miejscu w tabeli (32 punkty w 34 meczach, bramki 62:46) z tą różnicą, że liga liczyła już 18 zespołów. Na czele stawki uplasowała się Pogoń Prudnik. Był to przedostatni sezon Paczkowian na tym poziomie rozgrywek.
Kolejny rok przyniósł ze sobą spore rozczarowanie - paczkowska drużyna rozegrała w lidze 30 meczów i zgromadziła w nich zaledwie 24 punkty (bramki 41:62). Triumfująca na koniec rywalizacji Odra Opole mogła pochwalić się dwukrotnie większym dorobkiem punktowym. „Sparta” zajęła w ligowej tabeli trzecie miejsce od końca i tym samym, po spędzeniu pięciu sezonów w lidze okręgowej, musiała pogodzić się ze spadkiem i powrotem do A-klasy.

• Pobierz folder
• Zachomikuj folder