Akcja filmu toczy się w dwóch czasoprzestrzeniach. Starzec prowadzi syna przez las, a jednocześnie leży pod jego opieką, przykuty do łóżka śmiertelną chorobą. Film podejmuje próbę zobrazowania strefy granicznej między życiem a śmiercią. Bada trudną relację porozumienia między ojcem a synem. Tytułowy las, zainspirowany niezwykłym snem, jest metaforą zbioru wszystkich ludzkich losów.

Wersja AVI w folderze "FILMY AVI".

Młody aktor od wielu tygodni zalega z czynszem. Prosi o radę przyjaciela i sąsiada Pierce’a, który jest rozpustnym reżyserem przeważnie szukającym inspiracji w pubie. Ten nie tylko opracuje perfekcyjny, jak mu się wydaje, plan, który może ich uratować, ale jednocześnie rozwinie się w jego głowie pomysł na scenariusz, którego tak usilnie poszukiwał. Ironiczny, pełen nieoczekiwanych zwrotów akcji film przywodzi na myśl produkcję "Płytki grób”.

Wojaczek

Obyczajowy

Wizjoner Lech Majewski zrealizował może najbardziej przejmujący film o latach sześćdziesiątych PRL-u. Wojaczek, chociaż wykorzystuje fakty z tragicznej biografii poety-katastrofisty, wchodzi w regiony filmowego uniwersalizmu, w regiony eseju o kondycji artysty. Wojaczek to przede wszystkim niezwykle pesymistyczny opis napięć psychicznych i emocjonalnych (rzecz niezwykle trudna w kinie) powstałych między wrażliwą jednostką a otoczeniem. Majewski wykreował swój film w duchu skojarzeniowej liryki poety: nie ma w Wojaczku klasycznej "fabuły biograficznej" lecz jedynie ciąg czarno-białych sekwencji inspirowanych luźnymi faktami z życia Rafała Wojaczka, z których cześć przeszła do legendy literatury polskich zbuntowanych i niedostosowanych