Odcinki

Rodzaj produkcji: seria TV
Rok wydania: 2006-2009
Tytuły alternatywne:
* 銀魂
* Silver Soul
Gatunki:Komedia,Satyra/parodia,Science-fiction
Widownia: Shounen; Postaci: Obcy, Samuraje/ninja; Pierwowzór: Manga; Miejsce: Japonia; Czas: Przeszłość

Recenzja powstała na podstawie niepełnej liczby odcinków i może w przyszłości ulec zmianie.

Z książek wiadomo, że szogunat Tokugawy zapoczątkował trwającą ponad dwieście lat politykę izolacjonizmu i dopiero w drugiej połowie XIX w., kiedy do Edo (czyli obecnego Tokio) zawitała armada statków zagranicznych przybyszy, Japończycy zdali sobie sprawę z własnego zacofania technologicznego. W tym miejscu można zamknąć podręczniki, ponieważ obcym elementem nie okazał się tu komandor Matthew Perry ze swoimi statkami parowymi, tylko Amanto – kosmici, którzy postanowili podbić kolejną planetę. Wojska samurajów długi czas stawiały zacięty opór, lecz w końcu musiały ulec. W ciągu kolejnych lat poziom techniki pomiędzy najeźdźcami a podbitymi się w znacznej mierze wyrównuje, a ze względu na zakaz noszenia mieczy samuraje powoli stają się reliktem przeszłości. Jeden z takich chodzących (jeśli akurat nie obija się albo nie jedzie na swym skuterze) anachronizmów, czyli Sakata Gintoki, razem z dwójką pomocników i przerośniętym psem–maskotką, prowadzi Yorozuyę – grupę skłonną podjąć się każdego możliwego (a czasem również niemożliwego) zajęcia. W końcu trzeba jakoś zdobyć pieniądze na czynsz, jedzenie i kolejny numer „Shonen Jumpa”, czyż nie?

Po tak absurdalnym wstępie przydałyby się dodatkowe informacje na temat tego, jak główny bohater wkroczy do akcji i zacznie walczyć z panującą niesprawiedliwością? Przykro mi, to nie ta bajka. Oczywiście dostajemy co jakiś czas poszlaki, że Gintoki nie jest takim znowu zwyczajnym obibokiem z sarkastycznym poczuciem humoru (mniejsza już nawet o niesłychanie skuteczny w jego rękach drewniany miecz, bez mrocznej przeszłościTM musiałby zapewne płacić podwójne składki, żeby nie wyrzucili go z klubu postaci „Shonen Jumpa”), jednak większa część serii upływa na pokazywaniu zwyczajnego życia mieszkańców Edo. Może tylko „zwyczajne” to niezbyt trafne słowo, bo do dziwacznego środowiska dochodzi cała masa ekscentrycznych postaci połączonych siecią poplątanych zależności.

Obok Gintokiego najwięcej czasu ekranowego dostają pracujący (w przerwach pomiędzy spaniem, jedzeniem i nicnierobieniem) z nim Kagura – żarłoczna i nieprzeciętnie silna kosmitka z bojowym parasolem (w porównaniu z bronią Ryougi z Ranma 1/2 ulepszonym o wbudowany karabin maszynowy) i Shinpachi – choleryczny (gdy go wyprowadzi się z równowagi) spadkobierca podupadłego dojo, początkowo głos rozsądku, który jednak szybko zostaje wyleczony z tych niezdrowych objawów. Jednak nawet jeśli z jakichś powodów ta dwójka nie pojawia się w danym odcinku albo przemyka na trzecim planie, nie znaczy to, że należy oglądać na szybkim podglądzie. Inne postacie nie ustępują im walorami rozrywkowymi i równie dużo zabawy mogą dostarczyć niedole Shinsengumi (czyli sił porządkowych, które wprowadzają wiele bałaganu) albo Katsury, który razem z kaczkopodobną Elisabeth (ta, niczym pewna panda, porozumiewa się z innymi przy pomocy tabliczek z odpowiednimi napisami) prowadzi działalność wywrotową.

1-25	26-50	51-75

Nie ma plików w tym folderze