Wiersz (owanie)

Tam, gdzie się słońce miesza z księżycem.
Tam, gdzie wciąż ptaki śpiewają w błękicie.
Tam, gdzie się wiosna z jesienią kłóci.
Jest takie miejsce, gdzie nikt już nie wróci.
Gdzie kwiaty kwitną tuż po zachodzie.
Gdzie można boso chodzić po wodzie.
Gdzie można w lesie bawić się z echem.
Jest takie miejsce - nikt o nim nie wie.
Na środku stawu nenufar pływa.
Błądzi po brzegach choć nikt go nie wzywa.
Na jego środku kwiat jest różowy.
Zmienia się nocą w pył diamentowy.
A ja wciąż myślę jak się nazywa.
Wyspa co skarby w sobie te skrywa?
Jak mam dopłynąć do brzegów pragnień.
Płynąc na tratwie marzeń i wspomnień.

.
Kraina snów... kraina marzeń ...
W której już nie ma przykrych zdarzeń ...
Gdzie więc istnieje i gdzie jej szukać?
Może wystarczy do serca zapukać? ...
Wtedy otworzą się wielkie bramy ...
I zobaczymy świat nam nieznany ...
Świat tajemnicy i cudów wielkich ...
A dookoła szczęścia kropelki ...
Kropelki siły i wielkiej mocy ..
I cicha przystań wśród ciemnej nocy..
I powiew ciepła co strach rozwiewa.
I łezka szczęścia co dla nas śpiewa...

.Marzę o takiej krainie...
Gdzie miłość bez końca płynie...
Nie ma przemocy, cierpienia...
Spełniają się wszystkie marzenia...
Słońce przepięknie tam świeci...
Ludzie beztroscy jak dzieci...
Po łąkach kwiecistych biegają...
I radość w swych sercach mają...
Obłoki nisko nad ziemią...
Bialutkim puchem się mienią...
Na niebie tęcza olbrzymia...
W swym blasku świat cały trzyma...
Nie ma tam trosk, niepokoju...
Ludzie nie znają znoju...
Żyją tam w szczęściu, miłości...
W Krainie Łagodności .