Stanisław Antoni Wotowski - Salon Baronowej Wiery (18).mp3
-
♦Cykl - Garnet -
♦Cykl - Gdy opadły emocje -
♦Cykl - Księżyc nad Vajont -
♦Cykl - Moja rodzina na piętrze -
♦Cykl - Necrosis -
♦Cykl - Trzy siostry -
♦Cykl - Trzykrotki -
♦Cykl - Tułacze życie -
♦Martwe dusze -
♦Villette -
01. Grisham John - Firma -
01. Michalak Katarzyna - Iskra -
01. Piekara Jacek - Przebudzenie -
02. Louis Magda - Sekrety domu na Chłodnej -
05. Kaszubowska Daria - Ogień -
13. Wandzel Tomasz - Sowica -
Asher Bridget -
Bauer Ewa -
Capote Truman -
Capote Truman - Miriam -
Capote Truman - Śniadanie u Tiffany'ego -
Giannone Francesca -
Gómez Jurado Juan - Pacjent -
Higgins Clark Mary - Krzyk pośród nocy -
Higgins Clark Mary - Na ulicy gdzie mieszkasz -
Higgins Clark Mary - Nie trać nadziei -
Higgins Clark Mary - Pusta kołyska -
Higgins Clark Mary - Sen o nożu -
Higgins Clark Mary - Śladami zbrodni -
Higgins Clark Mary - Śmierć wśród róż -
Higgins Clark Mary - Wygrana na loterii -
Higgins Clark Mary - Z księżycem ci do twarzy -
Kielecka Katarzyna -
Kraszewski Józef Ignacy - Kwiat paproci -
Lesiak Janina -
Lesiak Janina - Ja, Bona -
Macht Christopher -
Pawłowska Iwona Marzena -
Piekara Jacek - Alicja -
Piekara Jacek - Ani słowa prawdy -
Piekara Jacek - Imperium. Smoki Haldoru -
Piekara Jacek - Rycerz Kielichów -
Piekara Jacek - Witajcie w moim Piekle -
Piwkowska Anna -
Podgórski Bogdan -
Poe Edgar Allan - Zagłada domu Usherów -
Schlesser Thomas -
Uniłowski Zbigniew -
Uniłowski Zbigniew - Wspólny pokój -
Wójciak Karolina
czyta Elżbieta Kijowska
długość: 6 godziny 24 minuty
kategoria: Romans kryminalny
Romans kryminalny autorstwa Stanisława Antoniego Wotowskiego z 1932 roku. Miłość krzyżuje się w nim ze zbrodnią, a namiętność z nienawiścią...
"Po chwili już sunęli wśród różnobarwnych par, na środku sali. A Peggy, w swej zielonej, harmonizującej ze złotem włosów, wieczornej sukience i srebrnych pantofelkach, była tak efektowna i ładna, że niejedne z zachwytem odwracały się za nią oczy. Spostrzegł to Dżordżo i coś go tknęło w serce. Postanowił wykorzystać sam na sam z kuzynką, bo w domu stale ktoś im asystował, i nieco posunąć naprzód swoje sprawy. Czyż wiecznie miał dla niej pozostać tylko nic nie znaczącym adiutantem, którego się toleruje, jako miłego towarzysza na przechadzce, lub dancingu? Tu zbiegały się jego myśli z ojcowskimi myślami, choć znajdowali się jeden od drugiego daleko. - Jak ładnie tańczy kuzynka! - rozpoczął ofensywę. Posłyszał srebrzysty śmiech w odpowiedzi. - Tak! - wymówiła cicho. - Dwa miesiące... Zaległa między nimi jakaś pełna niedomówień cisza... Rena nie patrzyła na Ordeckiego, on zaś niby wahał się, czy ma wyrzucić z siebie to, co mu ciążyło na sercu. Wreszcie nie wytrzymał...