pliki od was

Christopher Clark

Jak Europa poszła na wojnę w roku 1914

Wybuch wojny w 1914 roku to nie kryminał Agathy Christie, w którym na końcu odkryjemy winnego stojącego nad zwłokami w oranżerii z dymiącym pistoletem. W tej opowieści nie ma żadnego dymiącego pistoletu; czy też raczej każda z głównych postaci trzyma w rękach po jednym z nich. Widziany w tym świetle wybuch tamtej wojny był tragedią, a nie zbrodnią. Uznanie tego faktu nie oznacza, że powinniśmy pomniejszać wojowniczość i imperialistyczną paranoję austriackich oraz niemieckich decydentów. Lecz Niemcy nie byli jedynymi imperialistami i nie tylko oni ulegali paranoi. Kryzys, który przyniósł wojnę w 1914 roku, był owocem wspólnej kultury politycznej. Był jednak również wielobiegunowy i autentycznie interaktywny, co czyni z niego najbardziej złożone wydarzenie czasów współczesnych, i dlatego właśnie debata na temat przyczyn pierwszej wojny światowej trwa nadal, sto lat po tym, jak Gavrilo Princip oddał tamte dwa śmiertelne strzały do Franciszka Ferdynanda.

James M. Fenelon

Historia największej operacji powietrzno-desantowej Drugiej Wojny Światowej

„Epicka relacja Fenelona o inwazji Aliantów na nazistowskie Niemcy odtwarza ze szczegółami zarówno strategie generałów, jak i emocje targające szeregowymi żołnierzami w czasie kluczowych momentów przedsięwzięcia. Cztery godziny furii stanowi hołd złożony odwadze mężczyzn i kobiet, którzy wbrew przeciwnościom pokonali ogromne zło”. | Craig Nelson
„Zagłębienie się w lekturę Czterech godzin furii jest niczym otworzenie drzwi wyjściowych w C-46 nad Niemcami w marcu 1945 roku. Jesteś alianckim spadochroniarzem, a pod Tobą błyszczy wstęga Renu. Na ziemi czeka 55 tysięcy niemieckich żołnierzy, by nie dać Ci dożyć końca dnia. Rozkazy są proste: zajmij teren! James Fenelon, były amerykański spadochroniarz, przywraca tej historii życie tak mocno, jak tylko się da, korzystając z głosów ludzi, którzy tam byli, i wyzwalając bijący z głębi serca realizm. Książka stanowi poruszające memento, że wojna staje się najbrutalniejsza na sam jej koniec”. | Adam Makos