FILMY FABULARNE

Gatunek: Dramat, Psychologiczny, Religijny
Produkcja: Francja, Szwecja, Wielka Brytania

Dla Aleksandra, pięćdziesięcioletniego intelektualisty - podobnie jak dla wielu bohaterów Dostojewskiego - największym wzorcem moralnym jest Jezus Chrystus. Gdy zatem zostaje ogłoszony alarm ostrzegający przed eksplozją atomową, Aleksander postanawia ofiarować się Bogu, aby w ten sposób oddalić apokaliptyczną wizję... Ostatni film zmarłego w 1986 roku reżysera, uważany za jego testament twórczy.
Powodem, który skłonił Tarkowskiego do stworzenia "Ofiarowania", była niemożność pogodzenia się z tym, że rozwój dzisiejszego świata dotyczy tylko i wyłącznie płaszczyzny materialnej, a tym samym nie ma nic wspólnego z rozwojem duchowości. Już w "Kompleksie Tołstoja" Tarkowski sygnalizował, że "nie można żyć, nie pozwalając na rozwój życia duchowego. Nawet osoba najbardziej prymitywna jest w stanie to zrozumieć lub przynajmniej odczuć. Człowiek zostaje pozbawiony racji bytu, gdyż jego świat zawęża się i traci swoją harmonię".
W tej perspektywie punktem wyjścia dla "Ofiarowania" staje się nie tyle poszukiwanie samej świętości, ile zapytanie o sens i efektywność poczynionej ofiary.

Gatunek: Biograficzny, Obyczajowy
Produkcja: Polska

Pierwowzorem postaci Braciszka jest franciszkanin Alojzy Kosiba "Alojzeczek", kwestarz i jałmużnik żyjący w latach 1855-1939. Duchowny, który zbliża się do końca swoich dni, chce uratować życie młodego chłopaka. W kolejnych odsłonach Braciszek żegna się z życiem ziemskim i cieszy się na spotkanie z wiecznością. Pomiędzy tymi scenami-stacjami, w retrospekcjach, widzowie poznają jego niezwykłą osobowość. Życie franciszkanina zostało opisane i wykreowane przez świadków jego świętości.

Gatunek: Biograficzny, Religijny
Produkcja: Liban

W filmie przedstawiona została biografia bliskowschodniego taumaturga i mistyka o. Szarbela Makhloufa.
Film ukazuje w przepięknych obrazach całe życie Ojca Charbela - od dzieciństwa i młodości, przez pierwsze lata życia w klasztorze, po ostatni okres w eremie. Ten człowiek - od najwcześniejszych swych lat przepełniony miłością Boga - ukazuje się nie tylko jako wzór modlitwy i kontemplacji, ale również głębokiej miłości wobec ludzi, owocującej zrozumieniem, służbą i ...cudami.

Charbel urodził się w ubogiej rodzinie chrześcijańskiej w północnym Libanie. Na chrzcie otrzymał imię Józef (Youssef). Już jako dziecko odznaczał się wielką pobożnością, zamiłowaniem do modlitwy i samotności. W wieku 23 lat wstąpił do maronickiego klasztoru w Annaya, gdzie otrzymał zakonne imię Szarbel (Charbel). W Zakonie odznaczał się wielką miłością bliźniego i posłuszeństwem. Z czasem ojciec Szarbel przeniósł się do znajdującej się w pobliżu klasztoru pustelni pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła. Żyjąc w odosobnieniu prowadził niezwykle ascetyczny tryb życia, poszcząc i umartwiając się, większość czasu spędzając na modlitwie. W pustelni żył 23 lata. 16 grudnia 1898 roku podczas odprawiania mszy świętej dostał udaru mózgu. Zmarł w Wigilię Bożego Narodzenia – 24 grudnia 1898 roku.
Po pogrzebie ojca Szarbela miało miejsce niezwykłe zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się jasna poświata, utrzymująca się przez wiele tygodni. Spowodowała ona, że do grobu pustelnika zaczęły przychodzić co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Bardzo wiele osób za wstawiennictwem św. Charbela doznało cudów.
5 grudnia 1965 roku, na zakończenie Soboru Watykańskiego II papież Paweł VI ogłosił ojca Szarbela Makhloufa błogosławionym.
9 października 1977 roku w Watykanie Paweł VI kanonizował ojca Szarbela

CZĘŚĆ PIERWSZA
Gatunek: Biograficzny, Religijny
Produkcja: Hiszpania

XVI wiek Rzym, czas świetności, ale również głębokich konfliktów. Młody ksiądz schodzi z kazalnicy i dociera do
setek sierot, które żyją w ciemnych uliczkach Rzymu. Z radością, wiarą i determinacją wokół Filipa Neri zbiera się
tłum dzieciaków, on śpiewa, gra i tańczy z nimi, daje im nadzieję. Tworzy pierwsze oratorium dla ich wspólnoty, gdzie
każde dziecko ma prawo zrozumieć, jaka ścieżka w życiu jest dla niego przeznaczona. Hierarchia kościelna jest jednak
przerażona niekonwencjonalnymi metodami Nerego. Mimo to, w końcu papież poruszony szczerą wiarą Filipa,
błogosławi go i daje mu tytuł kardynała. Ale Filip Neri odpowiada z uśmiechem: „Wolę Paradise”

Film opowiada piękną historię człowieka z niezależną duszą, który w Bogu widział źródło, cel i sens prawdziwego
człowieczeństwa.

Część 1/2
Św. Giuseppe Moscati (1880-1927) – lekarz ciał i dusz ludzkich
Tytuł oryginalny: Giuseppe Moscati. L’amore che guarisce
Gatunek: Biograficzny, Dramat, Religijny
Produkcja: Włochy

Historia oparta na faktach opowiadająca o trudnej sytuacji biednych i bezdomnych neapolitańczyków. Jest początek XX wieku, czasy wielkiej nierówności i ubóstwa. W Neapolu wybucha epidemia cholery. Pełen poświęceń doktor - Giuseppe Moscati jest gotów narazić nie tylko swój dobytek, ale i własne życie by pomóc w walce z chorobą otaczając opieką osoby chore i opuszczone... Żył w czasach, kiedy nauka i wiara nie szły ze sobą w parze. Nie bał się jednak przyznać, iż jest katolikiem, chociaż był świadomy, że spotka go za to krytyka ze strony wielu kolegów ze środowiska medycznego. Leczył nie tylko ciało, bo wiedział, że cierpienie może dotyczyć także duszy. Zachęcał swoich pacjentów do nawrócenia, proponował spowiedź i przyjęcie Komunii św.
Do kronik Neapolu trafił epizod, który zaskoczył wielu ówczesnych lekarzy. Wszystko wydarzyło się w lutym 1927 r., gdy na kongresie medycznym przemawiał słynny profesor Leonardo Bianchi. Wszyscy wiedzieli, że był nie tylko wielkim naukowcem, ale także zdeklarowanym masonem. Wcześniej pełnił m.in. funkcje ministra edukacji narodowej i ministra obrony. Po zakończeniu wykładu niespodziewanie upadł na podłogę. Nie mógł mówić, wydawało się jednak, że szuka kogoś swoim wzrokiem. Szybko znalazł się przy nim doktor Moscati. Wziął go za rękę i podpowiadał mu słowa aktu żalu i nadziei. A następnie wezwał do niego kapłana. Zadziwiające było to, że wielki przeciwnik Jezusa umarł na rękach wielkiego świętego. Moscati wspominał, że nie chciał jechać na ten kongres, ale pchała go tam jakaś nieznana siła.
Jego wspomnienie liturgiczne obchodzimy 16 listopada.