sidarthha

Julio Cortázar - 62. model do składania

"62. Model do składania" to protest Julia Cortázara przeciwko tradycyjnej powieści psychologicznej. Zdaniem autora w kontaktach między ludźmi to nie psychika, ale ich wzajemne powiązania decydują o zachowaniu. Pojedynczy człowiek to zaledwie element większej całości, drobny trybik składający się na mechanizm - nazwany przez Cortázara figurą - w którym każdy czyn, podejmowany na pozór samodzielnie i niezależnie, wywołuje reakcję łańcuchową i wpływa na losy pozostałych. Być może taka interpretacja tytułu tej "antypsychologicznej" powieści zachęci do refleksji nad własnym życiem i rolą, jaką ma się do odegrania w swoim najbliższym otoczeniu.

Hunter S. Thompson - Dziennik rumowy

Autor „Lęku i odrazy w Las Vegas” w opartym na wątkach autobiograficznych „Dzienniku rumowym” opowiada o wielkomiejskim dziennikarzu, Paulu Kempie, który porzuca Nowy Jork, pakuje trzydzieści lat swojego życia w dwa worki marynarskie i wyjeżdża na Karaiby. Tam rozpoczyna pracę w podupadającej gazecie, wśród innych nieudaczników, włóczęgów i wariatów.

Robert Musil - Trzy kobiety

Tom nowel „Trzy kobiety” zajmuje w twórczości pisarza osobne miejsce. Osobne dlatego, że w tych trzech nowelach autorowi chodzi wprawdzie o wydobycie ich filozoficznego i mistycznego sensu (erotyka zawsze mu się z mistyką kojarzy), co widać najwyraźniej w rozgrywającej się między historyczną rzeczywistością a średniowieczną legendą „Porugalce”, lecz cel swój osiąga bez posługiwania się elementami eseistycznymi. Musil tu po prostu opowiada, każdorazowo rozwija znakomicie spointowaną akcję, wprowadza niewiele motywów i stosunkowo sporo żywych scen, dostrzega w większym stopniu niż w innych dziełach zewnętrzny kształt i urodę świata i subtelnym pędzlem maluje jakże plastyczne sylwetki tytułowych bohaterek: wzruszającej i bezbronnej Tonki, pełnej chłopskiej godności i naturalności Grigii i egzotycznej Portugalki...

Tibor Déry - Jednouchy

W powieści "Jednouchy", której tłem jest znana historia porwania wnuka milionera Paula Getty'ego, nestor pisarzy węgierskich zadziwia wprost zarówno wnikliwością spostrzeżeń i świeżością sformowań, jak i błyskawiczną reakcją na głośne wydarzenie współczesne.

RTF + PDF + EPUB

Robertson Davies - Piąta osoba dramatu

Pierwsza część trylogii "deptfordzkiej". Akcja książki rozgrywa się w pierwszych siedemdziesięciu latach XX wieku w Kanadzie i Europie opowiedziana z perspektywy jednego z bohaterów, Dunstana Ramsaya.
Autor zagłębia wzajemne zależności między magią, religią i psychologią, wyraźnie pozostając pod wpływem Freuda i Junga.

Sándor Márai - Sindbad powraca do domu

Literatura węgierska miała swojego czarodzieja, który jak nikt inny opisał atmosferę na Węgrzech w ostatnich dziesięcioleciach Monarchii, aurę Budapesztu, a także małych miasteczek i wsi węgierskich, pokazał rozmaite szalone figury, dziwne i zachwycające typy, słowem stworzył świat gęsty, ni to ze snu, ni to z jawy, i w licznych utworach opowiedział o nim z czułą ironią, w charakterystycznym stylu, który rozpoznajemy od pierwszych zdań tekstu. Tym czarodziejem był Gyula Krúdy, mistrz i wzór literacki Sándora Máraiego, który po śmierci pisarza oddał mu nieśmiertelny hołd przedziwną, piękną książką uciekając się do stylu mistrza, opisał ostatni dzień jego życia. Niby nie dzieje się w ciągu tego dnia nic szczególnego, mija tylko życie ale jednocześnie w swoich smakach, barwach i zapachach ożywają na kartach powieści dawne, czarodziejskie, niemal baśniowe Węgry. Wraz z odejściem Krúdyego-Sindbada zniknął na zawsze tamten dawny świat, który Sándor Márai pożegnał książką pełną zniewalającego uroku.

Emmanuel Carrère - Nie moje życie

Codziennie od sześciu miesięcy, z własnej woli, spędzam kilka godzin przed komputerem i piszę o tym, co budzi mój największy z możliwych strach: o tym, czym jest śmierć dziecka dla rodziców, śmierć młodej kobiety dla jej dzieci i męża. Życie uczyniło mnie świadkiem tych dwóch nieszczęść, jednego po drugim, i obarczyło — tak przynajmniej to zrozumiałem — zadaniem opowiedzenia o nich. Oszczędziło mi podobnych tragedii i modlę się, żeby to się nie zmieniało.

Artur Lundkvist - Wola Nieba

"Wola Nieba" powstała jako wyraz fascynacji autora życiem i osobowością wielkiego mongolskiego wodza Dżyngis-chana, postaci wybitnej, obrosłej już legendą, utalentowanego, lecz okrutnego i bezwzględnego w realizowaniu swych dążeń dowódcy i organizatora, któremu nieobce jednakże były tak bardzo ludzie rozterki.

Sven Delblanc - Speranza

„Speranza" jest powieścią w formie dziennika podróży sprzed dwustu lat, jaki prowadził młody hrabia Malte Moritz von Putbus. Pod wpływem domowego nauczyciela hołduje on ideałom Rewolucji Francuskiej i próbuje wcielać je w życie. Aby wyleczyć syna z tego entuzjazmu, ojciec wysyła go do Indii Zachodnich, do wuja gubernatora. Statek, na którym młody człowiek płynie, ulega katastrofie i hrabia von Putbus dostaje się na „Speranzę", trójmasztowiec wiozący czarnych niewolników do pracy w koloniach. Pod presją okrutnej rzeczywistości na niewolniczym statku, młodzieniec porzuca swoje ideały, uznając je za nierealną mrzonkę.
Sposób, w jaki Delblanc analizuje proces stopniowej demoralizacji swego bohatera, oraz wiwisekcja metod, stosowanych przez deprawatorów wszystkich czasów, czynią z tej książki pełen dramatycznej wymowy moralitet o wartościach uniwersalnych.

Harry Mulisch - Zamach

"Zamach" to osiągający w Holandii rekordowe nakłady bestseller lat osiemdziesiątych; na motywach tej książki powstał film nagrodzony Oskarem. Punktem wyjścia powieściowej akcji, obejmującej lata 1945 - 1981, jest dokonany u schyłku wojny przez członków ruchu oporu zamach na inspektora policji, faszystę i kolaboranta. Złożoną prawdę o tym zdarzeniu, jego uczestnikach i konsekwencjach Mulisch odsłania stopniowo, posługując się techniką powieści sensacyjnej, psychologicznej i politycznej.

Toni Morrison - Dom

Powieść amerykańskiej noblistki z 1993 roku to poruszająca opowieść o człowieku na pozór pokonanym, który odnajduje swoją męskość, dobro, a wreszcie i dom.

Weteran wojny koreańskiej Frank Money wraca do rasistowskiej Ameryki. Okaleczony fizycznie i psychicznie złość, poczucie winy i nienawiść do samego siebie topi w alkoholu. Paraliżującą apatię przerywa dopiero konieczność ratowania zatrutej lekami młodszej siostry, która padła ofiarą eksperymentów medycznych. Frank wraca do rodzinnego miasteczka w stanie Georgia, którego nienawidził całe życie. Wspomnienia z dzieciństwa i wojny sprawiają, że odkrywa w sobie odwagę, którą – jak sądził – na zawsze utracił.

Dawid Grosman - Patrz pod: Miłość

Powieść składa się z kilku misternie powiązanych części. Pierwsza opowiada o dzisiejszym Izraelu, widzianym oczami dorastającego chłopca, Momika. Bohaterem drugiej jest Bruno Shulz. Narrator przyjeżdża do Polski w okresie "Solidarności" w celu poszukiwania zaginionej powieści swego duchowego mistrza. W tej części wyobraźnia Grossmana wznosi się na wyżyny, które każą stawiać go obok pisarzy tej miary, co Salman Rushdie czy Milan Kundera. Kolejna część rozgrywa się w obozie koncentracyjnym podczas drugiej wojny światowej. Pisarz Anszel Wasserman, dziadek Momika, z tajemniczych powodów nie umiera w komorze gazowej. Książkę zamyka encyklopedia wyrażeń hebrajskich, stanowiąca kodę całości.
Ostatnie zdanie: "O tak niewiele prosiliśmy: niech na świecie będzie jeden człowiek, który przeżyje życie od początku do końca, nie wiedząc nic o wojnie" nabrało nowego wyrazu w 2006 roku, kiedy syn Grosmana zginął w Libanie.

George Eliot - Miasteczko Middlemarch - Tom 2

*

Andreï Makine - Francuski testament

...Tak, do dzisiaj przytrafia mi się, że podczas ożywionej rozmowy po francusku nagle przypominam sobie daleki dzień, spędzony nad brzegiem ginącej w stepie rzeczki, i znów ogarnia mnie zdziwienie na widok siwiejącej damy o wielkich, spokojnych oczach i jej wnuka, którzy najprościej w świecie gawędzą po francusku w sercu pustej równiny, spalonej słońcem i bardzo rosyjskiej w swoim nieskończonym osamotnieniu... Ponownie widzę tamtą scenę i, zaskoczony, że mówię po francusku, zaczynam plątać się, bełkotać... Rzecz zdumiewająca, a raczej zupełnie logiczna: zdaje mi się, że w podobnych momentach, miotając się między dwoma językami, widzę i czuję bardziej intensywnie niż kiedykolwiek.

Książka jest autobiografią Rosjanina, urodzonego w latach pięćdziesiątych, którego babka, Francuzka, żyje na dalekiej Syberii i opowiada mu historię swojego życia.

Ludmiła Ulicka - Zielony namiot

Życie pod władzą radziecką toczyło się podziemnym nurtem, w skromnych mieszkaniach, w ciasnych kuchniach – tam spotykali się dysydenci, nie ci z pierwszych stron gazet, ale zwykłe „mrówki”, działające w samizdacie, rozpowszechniające zakazaną literaturę i zakazane idee. Bohaterowie Ulickiej przeżywają miłości i osobiste dramaty, zaczytują się Doktorem Żywago, odkrywają Galicza, Okudżawę, Wysockiego, potem Brodskiego, a wszystko w cieniu bezdusznej państwowej machiny, w nieustannej obawie przed KGB. Jak to się stało, zdaje się pytać autorka, że ludzie, którzy potrafili wówczas zachować niezależność, żyli innym, „niesowieckim” życiem, w nowej rzeczywistości wszystko to zmarnowali, że nie wychowali następców?
Książki Ludmiły Ulickiej bywają nazywane „encyklopedią rodziny rosyjskiej”. „Zielony namiot” jest tej encyklopedii kolejnym rozdziałem. Opisuje zwyczajne życie w cieniu Wielkiej Historii. Ale jak przedstawione!
Przenieśmy się zatem do ówczesnej Moskwy, z jej starymi ulicami, przypominającymi dawniejsze czasy, Pietrowką, mostem Kuznieckim i… więzieniem na Łubiance.