Wersety biblijne. Psalm 72,17.jpg
-
Abraham -
Apokalipsa Świętego Jana -
Auto -
Bałwochwalstwo - największy z grzechów -
Biblia -
Biblia w obrazach -
Biblia. Nowy Testament -
Biblia. Początki świata -
Biblia. Stary Testament -
Dawid i Goliat -
Dzieje Apostolskie -
Gedeon -
Górskie -
Grzech -
Historia świata cz. 1 -
Imię Boga w filmach -
Jak Kościół katolicki fałszuje Biblię -
Jak wyglądal Ogród Eden -
Jaki jest wiek Ziemi -
Jakub -
Jeremiasz -
Jezus żyje -
Józef -
Kłamstwa w podręcznikach o ewolucji -
Kolarstwo -
Koniec świata -
Król Dawid -
Król Królów -
Megiddo -
Narodzenie -
NISSAN QASHQAI Instrukcja Obsługi -
Ostatnie kuszenie Chrystusa -
Paweł emisariusz -
Salomon -
Salomon i Królowa Saby -
Samson i Dalila -
Sodoma i Gomora -
Szosowe -
Święty Paweł -
Tajemnice Biblii -
Tak powstała Biblia -
Tapety -
tapety rowerowe -
Turniej Czterech Skoczni w Bischofshofen -
Turniej Czterech Skoczni w Innsbrucku -
Turniej Czterech Skoczni w Oberstdorfie -
Wyścig GP Brazylii 2016 -
Wyścig konferencja prasowa GP Meksyku 2016 -
Wyścig konferencja prasowa GP USA 2016 -
Zmartwychwstały
Swój stosunek do imienia Bożego wyraził syn Boży Jezus Chrystus, gdy się modlił: „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał”. A w powszechnie znanej Modlitwie Pańskiej powiedział: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje!” (Jana 17:26, BT; Mateusza 6:9, BT).
▪ Jezus posługiwał się imieniem Bożym oraz mówił o nim innym. W modlitwie do Boga rzekł: „Ujawniłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata”. Co ciekawe, samo imię Jezus znaczy „Jehowa jest wybawieniem” (Jana 17:6, 11, 12, 26).
▪ W Pismach Greckich występuje skrócona forma imienia Bożego. W Objawieniu 19:1, 3, 4, 6 imię to jest częścią słowa „Alleluja” („Halleluja”). Oznacza ono: „Wysławiajcie Jah!”. Jah to skrócona postać imienia Jehowa.
Przekład Biblii Nowego Świata nie jest pierwszym tłumaczeniem, w którym przywrócono w Nowym Testamencie imię Boże. Komitet Przekładu Biblii Nowego Świata niczym sędzia rozpatrujący sprawę, w której nie ma naocznych świadków, pieczołowicie analizował dostępne dowody. Biorąc pod uwagę fakty, Komitet ten postanowił przywrócić imię Boże w przekładzie Chrześcijańskich Pism Greckich. Przyjrzyjmy się dwom ważnym powodom tej decyzji.
1) Chrześcijańskie Pisma Greckie są natchnionym przez Boga uzupełnieniem świętych Pism Hebrajskich. Dlatego w przekonaniu tłumaczy nagłe zniknięcie z tekstu imienia Jehowy naruszałoby integralność całej Biblii.
Dlaczego wniosek ten jest rozsądny? Mniej więcej w połowie I wieku n.e. uczeń Jakub oznajmił starszym w Jerozolimie: „Symeon wyczerpująco opowiedział, jak to Bóg po raz pierwszy zwrócił uwagę na narody, aby z nich wziąć lud dla swego imienia” (Dzieje 15:14). Czy twoim zdaniem wypowiedź Jakuba byłaby logiczna, gdyby w I wieku n.e. nikt nie znał lub nie używał imienia Bożego?
2) Gdy odnaleziono odpisy Septuaginty zawierające tetragram, a nie słowo Kýrios (Pan), dla tłumaczy stało się jasne, że w czasach Jezusa imię Boże występowało we wczesnych kopiach tego przekładu greckiego i oczywiście w tekstach hebrajskich.
Wygląda na to, że uwłaczająca Bogu tradycja usuwania świętego imienia z manuskryptów greckich rozwinęła się nieco później. Czy Jezus i apostołowie kultywowaliby taką tradycję? (Mateusza 15:6-9)
Imię Boże użyte w polskiej twórczości literackiej
Juliusz SŁOWACKI (1809–1849)
Znajdzie — ja sądzę, że znajdzie — i życzę
Ludziom małego serca: kornej wiary,
Spokojnej śmierci. — Jehowy oblicze
Błyskawicowe jest ogromnej miary!
(„Beniowski”, pieśń V, w. 461-464)
A koronę Jehowy przyozdobię perłą
ludu zmartwychwstałego…
(„Kordian” Akt III — Scena 4, w. 857-858)
Onego czasu jedna z gwiazd wiecznego gmachu
Obłąkała się w drodze, jam ją zganił lotem,
Czułem w dłoni jej serce bijące z przestrachu
Jak serce ptaka, ludzkim dotkniętego grotem;
I drżącą położyłem przed tronemJehowy.
(„Kordian. Przygotowanie” w. 281-285)
Głuche cierpiących jęki, śmiech ludzki nieszczery
Są hymnem tego świata — a ten hymn posępny,
Zbłąkanymi głosami wiecznie wniebowstępny,
Wpada między grające przed Jehową sfery
Jak dźwięk niesfornej struny, Ziemia ta przeklęta,
Co nas takim piastunki śpiewem w sen kołysze.
Szczęśliwy, kto się w ciemnych marzeń zamknął ciszę,
Kto ma sny i o chwilach prześnionych pamięta.
(„Godzina mysli”, w. 1-8)
I niechaj będzie jakoby stoletnie.
Lecz nie. O Boże! nie słuchaj, Jehowa.
(„Beniowski” Pieśń II w. 185)
Jemu mówił Jehowa
Tajemnicę stworzenia
Ze światła i z promienia,
Z miłości i ze słowa.
Ja ci dam tajemnicę
Duchów, Jehowy sług,
(„Na drzewie zawisł wąż” w. 5)
======================================================
Adam MICKIEWICZ (1798–1855)
Pokłon Przeczystej Rodzicy!
Nad niebiosa Twoje skronie,
Gwiazdami Twój wieniec płonie
Jehowie na prawicy
(„Na dzień zwiastowania N.P. Maryi”)
======================================================
Cyprian Kamil NORWID (1821–1883)
Dziejów sąd ma u siebie tę straszną potęgę,
Że może słowa nie rzec i utworzyć księgę,
Skoro nie gwałcąc zdania ani rzeczy biegu,
Postawi tylko trumnę przy trumnie w szeregu,
A wiatr kątami onych zaświśnie w te słowa:
’Nie rzekłem nic… czytajcie! co zmówił Jehowa!’
(„Rzecz o wolności słowa”, XII, w. 162-167)
Druk — gocka litera,
Litera umiera…
Tyś rzekł, o! Panie.
Jehowo, Jehowo,
Wracamy w Twe Słowo:
My bo Słowianie.
To słowo w bez-mowie,
Choć z niego przysłowie
I zmartwychwstanie!…
(„Pol listu. Slowotwor”, s. 383)
=====================================================
Zygmunt KRASIŃSKI (1812–1859)
Moc Jehowy — nie gniew —
Zlana z myślą Chrysa
(„IV Psalm żalu”, II, w. 1)
=====================================================
Józef SZUJSKI (1835–1883)
Co nam się pytać, jaki będzie los,
Co czasy przyniosły i lata:
W piersi każdego jest Jehowy głos
I przyszłość, i przeszłość świata.
(„Maksyma”, w. 5-8)
=====================================================
Teofil LENARTOWICZ (1822–1893)
Jehowa mocny, strzeż, żeby dzieci tej ziemi
Nie poszły z Polski precz, jak my z Jerozolimy,
By studni ludy swych nie zamknęły przed niemi,
Gdy środkiem wielkich miast iść będą te pielgrzymy;
(„Izrael”, w. 1-4)
=====================================================
Adolf NOWACZYNSKI (1876–1944)
Od Jehowy począwszy każdy artysta znajduje na
początku tylko chaos. Rzadko który jednak ma
ostatniego dnia czas spoczynku.
(„Skotopaski sowizdrzalskie”, s. 28)
=====================================================
Mieczysław ROMANOWSKI (1834–1863)
Słucha ich rabin i rzecze: „Posłowie,
Na sądzie Pana przeniewiercom biada!
Jam się tu zrodził, tu służąc Jehowie
Zginę, gdy zginie braci mych gromada.”
„Rabinie!” — poseł niemiecki odpowie —
„Nie miotaj darów, ktore-c kraj nasz składa”;
(„Rabin”, w. 17-22)
=====================================================
Artur OPPMAN (1867–1931)
Zgasł mój Eli jak świeca zdmuchnięta,
Taka ładną śmierć mu dal Jehowa,…
Pan dobrodziej Majzelsa pamięta?
Pan dobrodziej nie widział Jastrowa?
(„Berek Jawor”, V, w. 5-8)
=====================================================
Ludwik KONDRATOWICZ (1823–1862)
W doli narodów, nim burza Jehowy
O ściany kraju uderzy w zapędzie,
Bóg najprzód miesza stary ład domowy,
Żywioły bytu porozprzęga wszędzie,
(„Stare wrota”, V, w. 1-4)
=====================================================
Kornel UJEJSKI (1823–1897)
Od słońca pożaru sczerniała mi głowa,
A wkoło pustynia; do Ciebie Jehowa,
Podnoszę płaczący mój głos.
(„Hagar na puszczy”, w. 1-3)
Jehowa! Jehowa ! och wody, och rosy,
Kropelki, kropelki choć dżdżu!
(Ib., w. 47-48)
=====================================================
Jacek KACZMARSKI
Jak ja powiem Jehowie:
Jahwe przy mnie stań
(„Opowieść pewnego emigranta”)
Tutaj występuje połączenie dwóch różnych wersji Imienia Bożego.
=====================================================
Szymon BUDNY (ok.1530–1593)
Rzekę Jehowie, nadzieja moja i zamek moj, […]
(…) Bo Ty, Jehowo, nadzieja moja; (…)
(„Biblia nieświeska” Psalm 91 [90] wersety: 2 oraz 9)
=====================================================
Wacław POTOCKI (pk.1621–1696)
Że Jehowa z ludzkiego rodzaju się samem,
Z jego ukontentuje dziećmi, Abrahamem.
(„Dialog o zmartwychwstaniu Pańskim” werset 9)
Ażeby miał na świecie wiarę kapłan nowy,
Oraz był z pokolenia samego Jehowy.
(„Księża katolicy nie są lewitowie” w. 23)
=====================================================
Józef KOBLAŃSKI (1738–1822)
Ojcze powszechny, dają narody któremu
Cześć w imionach Jehowy, Jowisza i Pana,
Pierwszy rzeczy początku, bronisz oku memu,
By Twa istota chwały nie była widziana.
(„Modlitwa Deo Optimo Maximo” werset 1
=====================================================
Wespazjan KOCHOWSKI (1633–1700)
Niech pozna ich harda głowa,
Żeś najwyższy Ty, Jehowa!
(„Niepróżnujące próżnowanie” [Księga I] Pieśń XIX albo Psalm 81 w. 55)
Dopieroż człowiek winien z każdej miary
Wysławiać wzięte od Jehowy dary.
([Księga II] Pieśń XXII w. 11)
=====================================================
Adam Jerzy CZARTORYSKI (1770–1861)
Za cóż to? — rzekł — za jakież ojców ciężkie zbrodnie
Gniew Jehowy dosięga nas, nieszczęsne syny?
(„Bard polski” Obraz w. 47)
=====================================================
Krystyn OSTROWSKI (1811–1882)
Bo czy cię Pan Bóg, czy Jehowa spłodził,
Żyj i umieraj, jakeś się narodził.
(„Galicjanie”)
=====================================================
Zygmunt KRASIŃSKI (1812–1859)
CZĘŚĆ TRZECIA
• CHÓR PRZECHRZTÓW
„Jehowa pan nasz, a nikt inny.”
•CHÓR:
„Jehowa Pan Izraela, a nikt inny.”
•CHÓR PRZECHRZTÓW:
„Pogardzeni wstaną w gniewie swoim, w chwałę Jehowy się ustroją;
słowo Jego zbawienie, miłość Jego dla nas zniszczeniem dla wszystkich”
•PRZECHRZTA:
„Bluźnierce Jehowy, po trzykroć pluję na zgubę wam.”
(„Nie-Boska Komedia”)
=====================================================