FILMY

System polityczny był źródłem sukcesu Rzymian, ale został przez ten sukces obalony. Rywalizowano o zdobycze uzyskane w trakcie podbojów. W końcu mechanizmy rozwiązywania konfliktów zawiodły zupełnie, a władzę udawało się utrzymać jedynie z użyciem siły. To dlatego rankiem 9 sierpnia 48 roku p.n.e. dwie rzymskie armie stanęły naprzeciw siebie do bitwy na wąskiej równinie na północ od rzeki Enipeos w greckiej Tesalii. Bitwę stoczoną tego dnia nazwano bitwą pod Farsalos. Starcie to było kulminacją rozpadu republiki, który rozpoczął się mniej więcej sto lat wcześniej. Dwaj główni bohaterowie tych wydarzeń - Juliusz Cezar i Gnejusz Pompejusz, najwięksi wodzowie w historii Rzymu - doprowadzili do tego, że walka, która toczyła się w społeczeństwie od pokoleń, przeniosła się na pole bitwy. Nigdy dotąd w historii republiki tak wielu obywateli nie walczyło przeciw sobie. Dla historii Rzymu bitwa ta miała ogromne znaczenie.

Naczelne dowództwo armii Wietkongu opracowało spójną strategię podboju Wietnamu Południowego, której Amerykanie nie docenili. Generalnie planiści kierowali się zasadami wojny partyzanckiej Mao Zedonga. Pomysłowi stratedzy wietnamskich komunistów dostosowali ją jednak do wyjątkowych okoliczności. Była to taktyka opracowana na początku lat 60. XX w., gdy w Wietnamie przebywali jedynie doradcy amerykańscy. Trzymano sie jej kurczowo aż do końca, podczas trudnych lat działań wojennych. W istocie okazała się ona strategią zwycięską.

Siła drzemiąca w rewolucji francuskiej skupiona w ręku jednego człowieka, Napoleona Bonaparte, była potężną bronią. Napoleon nie wahał się z niej korzystać. Realizował z jej pomocą zarówno cele państwowe, dążąc do dominacji Francji w ówczesnej Europie, jak i osobiste. W ciągu siedmu lat, które minęły od podpisania traktatu pokojowego w Tylży, gdy cesarz Francuzów był u szczytu potęgi, sytuacja całkowicie się zmieniła. Inne kraje Europy rozbudowały i zmodernizowały armie, korzystając z rozwiązań organizacyjnych i taktycznych zastosowanych przez Naopleona. W roku 1812 Rosja dowiodła cesarzowi, że jego władza nie jest nieograniczona. Wyprawa Bonapartego na Moskwę kosztowała życie ponad 400 tysięcy żołnierzy francuskich i zakończyła się klęską.

Persowie dwukrotnie próbowali zaatakować państwa greckie w Grecji macierzystej - raz w roku 490 p.n.e., ponownie w latach 480-479. Najważniejszym starciem pierwszej inwazji była bitwa pod Maratonem. Od strony strategicznej nie miała ona dużego znaczenia, ponieważ nie zapobiegła drugiej inwazji, do której doszło zaledwie dziesięć lat później. Była jednak ogromnie ważna dla morale armii ateńskiej. Było to pierwsze zwycięstwo Greków nad Persami, które pokazało, że taktyka i uzbrojenie hoplitów przewyższają taktykę i uzbrojenie wroga.

Współczesne Chiny dotknęła plaga uprowadzeń dzieci. Masowe porwania to rezultat prowadzonej przez blisko 30 lat polityki demograficznej, która miała ograniczyć przyrost naturalny. Zgodnie z modelem dwa plus jeden większość chińskich małżeństw może mieć tylko jedno dziecko. Posunięcie komunistycznych władz, które nie uwzględniły chińskiej tradycji dziedziczenia majątku, zgodnie z którą spadek przypada potomstwu w linii męskiej, spowodował lawinowy wzrost liczby aborcji płodów dziewczynek, a także falę uprowadzeń.

Syczuan to położona na południowym zachodzie Chin prowincja granicząca z Tybetem. Na jej terenie powstał park narodowy Jiuzhaigou. W rezerwacie na wysokości 4 tys. m n.p.m. znajdują się przepiękne jadeitowe jeziora. To za ich sprawą park trafił na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na terenie Syczuanu wznosi się też Emei Shan - jedna z czterech świętych gór buddyzmu, cel pielgrzymek tysięcy wyznawców tej religii, i jednocześnie azyl ostatnich żyjących na wolności pand. Stolicą prowincji jest Chengdu. W nim znajduje się kolejny obiekt, który pod swoją opiekę wzięła UNESCO - liczący 2300 lat system irygacyjny, który działa do dziś. 50 km na północ od Chengdu, w Sanxingdui, natrafiono na znalezisko uznawane za dziewiąty cud świata: posągi i maski z brązu świadczące o tym, że już 5 tysiącleci p.n.e. w okolicach Chengdu istniała wysoko rozwinięta cywilizacja.

Położony w prowincji Anhui szczyt Huang Shan jest dziś, obok Wielkiego Muru i Jangcy, trzecim symbolem Chin. Każdy Chińczyk marzy, by choć raz go zdobyć i sfotografować się przy słynnej sośnie.

Historia prac mających doprowadzić do wyprodukowania bomby atomowej. Po rozpadzie Półwyspu Koreańskiego na dwa państwa: Koreę Południową (Republika Korei) i Północną (Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna) Kim Ir Sen, przywódca Korei Północnej, zarządził rozpoczęcie prac nad programem jądrowym. Po śmierci dyktatora władzę w państwie objął jego syn - Kim Dzongil, który doprowadził do pierwszej w historii Korei próby nuklearnej.

Film dokumentalny który trafnie pokazuje obecną wiedzę o panującym tam systemie politycznym. Ciekawostką niech będzie fakt, że po raz pierwszy pokazano w filmie nowego dyktatora. Kim Jong il potrafi żartować aby rozluźnić atmosferę. W dokumencie zobaczymy także wywiad z byłym kucharzem Kima któremu udostępnił on do zabawy swoje Koreanki. W początkach władzy, po śmierci ojca, miał po prostu szczęście że w kraju panował głód a pomoc międzynarodową przypisano oczywiście ukochanemu przywódcy. Warto zastanowić się jednak czy było warto pomagać Korei Północnej, przecież nie mieli wówczas broni atomowej i łatwiej byłoby się z nimi rozprawić niż ich dotować.
Francuscy dokumentaliści dotarli do wielu skrzętnie ukrywanych przed opinią światową faktów z życia dyktatora jak na przykład do jego kolejnych kochanek i ukrywanych dzieci wśród których dziś trwa zakulisowa walka o sukcesję i przejęcie władzy.

Dyktatura, paranoja, głód. Witamy w Korei Północnej! Oto dokument Alexandre'a Spalaikovitcha i Jean-Christophe'a Brisarda nakręcony ukrytą kamerą podczas ich pobytu na wakacjach w tym kraju.
Propaganda i kult dyktatora, notoryczne przypadki łamania praw człowieka, włącznie z karą dożywotniego pobytu całych rodzin w obozach koncentracyjnych, badania nad bronią nuklearną i szantażowanie całego świata użyciem jej - Korea Północna jest prawdopodobnie ostatnim miejscem na spędzenie wakacji. Lecz nie dla wszystkich. Jedna z agencji turystycznych specjalizuje się w "niebezpiecznej turystyce" i regularnie organizuje podróże do Korei Północnej dla tych, którzy chcą zobaczyć na własne oczy "ostatnich Sowietów". Reżyserowie filmu wybrali się na taką wyprawę. W efekcie powstał film o przerażających realiach życia w totalitarnym państwie.

Yodok to nazwa jednego z północnokoreańskich obozów koncentracyjnych. Okoliczności powstania tego filmu były równie niezwykłe jak sam film. Norweska organizacja praw człowieka RAFTO Foundation, poddała Andrzejowi Fidykowi pomysł zrobienia dokumentu o braku praw człowieka w Korei Północnej. Andrzej Fidyk wymyślił, że wśród północnokoreańskich uciekinierów w Seulu odnajdzie reżysera teatralnego, którego namówi do realizacji spektaklu o życiu w północnokoreańskim obozie koncentracyjnym i do realizacji tego spektaklu zaangażowani zostaną byli więźniowie obozów koncentracyjnych, którym udało się opuścić obozy i następnie uciec do Korei Południowej.

Film opowiada o ludziach, którzy zostali zamknięci w więziennych obozach Północnej Korei i przeżyli, aby opowiedzieć swoje historie. Wspomnienia, obecnych emigrantów żyjących w Południowej Korei, przeplatane są między innymi północnokoreańskimi propagandowymi filmami.

Niewiele osób w Polsce zdaje sobie sprawę z wydarzeń, jakie miały miejsce w tym kraju, gdy władza decydowała o wszystkim a socrealizm miał być naszą dumą i drogą do potęgi. Na początku lat '50 z ogarniętej wojną "bratniej" Korei Północnej przybywają do Polski sieroty. Na prośbę Kim Ir Sena Polska miała zapewnić im dom, szkołę i opiekę w czasie konfliktu w ich ojczyźnie. Poufna decyzja, koordynowana na najwyższych szczeblach władzy. Olbrzymia grupa ponad 1200 koreańskich dzieci, w wieku przedszkolnym i nieco starszych, zamieszkała w Państwowym Ośrodku Wychowawczym w Płakowicach koło Lwówka Śląskiego. Opiekę nad nimi sprawowali polscy wychowawcy oraz nieliczne osoby z Korei Północnej. Gościnne władze zrobiły wszystko, aby życie w ośrodku było bogate i ciekawe; wspaniała kuchnia, produkty spożywcze -tak trudne do zdobycia w tamtych czasach dla zwykłych obywateli, interesujące wycieczki, spotkania z dziećmi z innych państw socjalistycznych, nauka polskiego, zajęcia sportowe. W takich oto przytulnych warunkach, otoczone opieką i wielką sympatią polskich pedagogów, dzieci koreańskie spędziły w Polsce 8 lat... Nagle władza w Korei upomniała się o swe sieroty, w ciągu kilku dni dzieci zostały odesłane, ku wielkiej rozpaczy przywiązanych do nich opiekunów. Zaś i one same, mimo wszystko wrośnięte w polską kulturę, wracały do domu z wielkim strachem, niepewnością. Do domu, gdzie nie czekali na nich rodzice. Jolanta Krysowata przedstawia dokument, będący współczesną opowieścią o tamtych latach. Jest to dobitne zestawienie mentalności ówczesnej władzy polskiej i koreańskiej z mentalnością zwykłych ludzi, pedagogów, lekarzy, osób, które z wielkim poświeceniem otoczyły sieroty opieką. Film obfituje we wzruszające rozmowy z opiekunami, ich wspomnienia, często pojawiające się na ich twarzach łzy oraz liczne materiały archiwalne Polskiej Kroniki Filmowej ukazujące pobyt koreańskich sierot.

Hiszpanka Alicia Esteve Head przez lata przekonywała opinię publiczną, że przeżyła atak na World Trade Center z 11 września 2001 roku, prowadziła wykłady na ten temat i oprowadzała turystów po miejscu tragedii. Według jej opowieści, w momencie uderzenia samolotu znajdowała się na 78 piętrze południowej wieży i została uratowana przed śmiercią przez Wellesa Crowthera. W tamtym dniu rzekomo zginął jej narzeczony, Dave, który pracował w drugim wieżowcu. Dopiero po kilku latach okazało się, że kobieta ta po raz pierwszy pojawiła się w Stanach Zjednoczonych dopiero w 2003 roku, a jej historia była całkowicie zmyślona.

Historia hitlerowskiej ewakuacji ludności z Prus Wschodnich. W stronę tych terenów zmierzała Armia Czerwona.