120

Odłamki skał z kosmosu wpadające w ziemską atmosferę tworzą spektakularne widowisko. Część z nich uderza w naszą planetę. Może to spowodować katastrofę - ostatnie tego typu zdarzenie miało miejsce 65 mln lat temu i zakończyło się wyginięciem dinozaurów. Naukowcy zastanawiają się, czy to się powtórzy i jakie szkody może wyrządzić asteroida. W dalszej części dokumentu autorzy przedstawiają teorie dotyczące powstania Księżyca i komet, które wchodzą w różne interakcje z Ziemią. Na te tematy wypowiedzą się naukowcy z najbardziej prestiżowych uczelni świata.

Naukowcy od dawna zastanawiają się, czy na Marsie nie mogłyby przetrwać pewne formy życia. Świadczą o tym, takie odkrycia, jak cząsteczki wody oraz specyficzne warunki powierzchni Czerwonej Planety. Autorzy programu zastanawiają się na kwestią istnienia życia na Marsie.

Basil Singer zastanawia się, czy w przyszłości ludzie mogliby zamieszkać na księżycu Saturna - Tytanie, gdzie temperatura wynosi minus 145 stopni Celsjusza.

Twórcy dokumentu zapraszają widzów na wyprawę do czarnej dziury. Dowiemy się, jak powstał wszechświat oraz jak wyglądał proces formowania się gwiazd z pyłu i gazów. Zobaczymy też galaktyki, które na kosmicznych ścieżkach spotykały się i ginęły. Ponadto dzięki zdjęciom z teleskopów wybierzemy się w podróż do centrum Drogi Mlecznej.

Sylwetki inżynierów, którzy swoją karierę zawodową poświęcili programowi Apollo. Dzisiejszy odcinek opowie o tych, którzy zaprojektowali kombinezony dla astronautów.

Hawaje to wyspy najbardziej na całej planecie oddalone od lądów. Ich powstanie frapuje ludzi od pokoleń. Opowieść o wulkanach, tsunami i dziwnych siłach z głębi Ziemi.

W trakcie tej niezwykłej podróży w czasie widzowie dowiedzą się, w jaki sposób młoda planeta przeżyła silne zderzenie z innym ciałem niebieskim oraz jak powstały lądy i oceany. Twórcy serii odkryją także zagadkę pojawienia się życia na Ziemi.

Poszukiwanie obcych form życia zawsze ekscytowało ludzi na Ziemi. Przemierzymy zatem kosmos, by przyjrzeć się odległym światom i znaleźć odpowiedź na największe pytanie: "Czy ktoś tam jest ?".

W latach 1950-53 na Półwyspie Koreańskim toczyła się wojna, w którą zaangażowały się światowe mocarstwa. Sytuacja międzynarodowa była jeszcze bardziej napięta niż podczas kryzysu kubańskiego i wydawało się, że trzecia wojna światowa może wybuchnąć w każdym momencie. Obie strony podejrzewały, że wojna w Korei jest wstępem do większego i groźniejszego konfliktu na skalę światową. Po raz pierwszy i ostatni w historii zimnej wojny na polu bitwy spotkały się jednocześnie Chiny i Związek Radziecki z jednej strony i Stany Zjednoczone wraz z zachodnioeuropejskimi sojusznikami z drugiej . Armie Chin brały udział w wielkich starciach lądowych z wojskami ONZ. O dominację w powietrzu nad Koreą Północną walczyły samoloty chińskie, radzieckie i amerykańskie. Konflikt ten zmienił stosunki między Wschodem a Zachodem i miał kluczowe znaczenie dla zmiany sposobu prowadzenia wojen.

Działania wojenne na płaskowyżu wokół Khe Sanh trwały przez ponad rok. W rzeczywistości była to nie jedna bitwa, a seria połaczonych ze sobą starć. Żadne z nich nie miało decydującego znaczenia strategicznego, a mimo to media poświęcały im nieproporcjonalnie dużo uwagi. Obronę Khe Sanh przyrównywano stale do obrony Dien Bien Phu przez wojska francuskie 13 lat wcześniej. Przez 77 dni oblężenia prasa wciąż wróżyła klęskę piechoty morskiej. Mimo pewnych podobieństw obie bitwy pod względem taktyki i strategii miały ze sobą niewiele wspólnego. Media nie dostrzegały, że w bitwie o Khe Sanh brało udział zaledwie 6680 marines, zaś przeciwnik musiał użyć aż 4, a potem 5 dywizji, które zablokowane pod Khe Sanh nie mogły wesprzeć ofensywy "Tet"

Po zakończeniu II wojny światowej, 4 września 1945 roku, południe Korei zajął XXIV Korpus Armii Stanów Zjednoczonych. Północ była okupowana przez Armię Czerwoną od 12 sierpnia. Kraj podzielił się na dwie części; granicę wyznaczał 38. równoleżnik przebiegający na północ od Seulu. Chociaż ONZ próbowała zorganizować wybory władz, które zjednoczyłyby obie części kraju, starania te nie dały żadnego rezultatu. Wojska północnokoreańskie przekroczyły 38. równoleżnik o godzinie 4.00 dwudziestego piątego czerwca 1950 roku. Ani Amerykanie, ani Koreańczycy z Południa nie byli na to przygotowani. Generał Douglas MacArthur stworzył plan desantowego ataku, którym chciał zaskoczyć nieprzyjaciela i przeciąć mu linie komunikacji, co zmusiłoby wojska północnokoreańskie do wycofania się za 38. równoleżnik. Ponieważ armia amerykańska i południowokoreańska była wówczas na skraju klęski, wielu uznało ten plan za zuchwały, nierozważny i skazany na porażkę.

Szczere spojrzenie na seks, narkotyki, skandale wielkich ludzi, militarne wpadki i morderstwa w starożytnych czasach. W programie rekonstrukcje i wywiady ze specjalistami.

Produkcja National Geographic odkrywa tajemnice i skarby fascynującego imperium, które powstało 5 tysięcy lat temu. Opowieść o Egipcie przedstawiają: legendarny aktor, rodowity Egipcjanin, Omar Sharif i Kate Maberly wspólnie z czołowymi ekspertami historii imperium egipskiego, oraz wielokrotnie nagradzanymi filmowcami. To niepowtarzalna okazja odbycia niesamowitego lotu na Nilem, najdłuższą rzeką świata, nad wspaniałymi piramidami w Gizie.

Początkowo opancerzone bestie, nieubłaganie przetaczające się przez pasy ziemi niczyjej, skutecznie paraliżowały przerażonych Niemców. Rozwój wydarzeń szybko jednak pokazał, iż czołg nie zdoła przełamać impasu wojny pozycyjnej i nie umożliwi podjęcia nowych działań na froncie zachodnim. Wbrew powszechnej opinii pierwsze czołgi nie tylko nie były niezniszczalne, ale były powolne, zawodne i bardzo wrażliwe na wszelki typ ostrzału. Po pierwszych rozczarowaniach przystąpiono do zwiększenia użyteczności tego wynalazku i starano się wykorzystać czołgi w operacji uwzględniającej ich atuty: element zaskoczenia i koncentracji sił. Raczkującemu Korpusowi Pancernemu nadarzyła się pierwsza ku temu okazja w listopadzie 1917 roku pod Cambrai.

W dniach poprzedzających bitwę, gdy pod Salaminą zebrała się cała flota grecka, a ewakuację Aten i Attyki ukończono, plaże i zatoki wyspy od Kynosury po Paloukię były zapełnione trierami. By przybić do brzegu i móc potem od niego bez trudu odbić, odpychając się wiosłami, każdy okręt potrzebował odcinka plaży długości 14 metrów. Na Salaminie zmieściła się całość floty, 380 trier, a na płaskich lub łagodnie wznoszących się brzegach wyspy znalazło schronienie 80 tysięcy członków załogi. Na wyspie zamieszkała tymczasowo większość zdolnej do walki męskiej populacji Aten, w tym około pięciu czy sześciu tysięcy hoplitów, a także łucznicy i lekkozbrojni, którzy nie służyli na okrętach. Ich rolą było pilnowanie plaż. Wydaje się, że to wystarczyło, by zniechęcić najeźdźcę do przeprowadzenia desantu na wschodnim wybrzeżu wyspy, od strony otwartego morza.