Westerny

gatunek :Western
reżyseria :Sergio Corbucci
produkcja :Hiszpania, Włochy
premiera :25 listopada 1966 (świat)
scenariusz :Piero Regnoli, Fernando Di Leo

"Navajo Joe" jest filmem zwyczajnie dobrym. Nie wznosi się na wyżyny w swojej klasie, nie oscyluje też na poziomie przeciętności, wybijając się ponad niego. Solidny spaghetti western, czasem rażący brakami w scenariuszu czy wykonaniem niektórych scen, jednak w tym wypadku jest to niejako wpisane w koszty i można spokojnie przymknąć na to oko. Wielkim atutem jest muzyka Morricone z wpadającym w ucho i zapadającym w pamięć motywem przewodnim, według mnie jeden z jego lepszych soundtrack'ów. To co wyróżnia "Navajo Joe" spośród innych solidnych spaghetti westernów , to mnogość pomysłów wykorzystanych później w innych filmach. Prawdziwa kopalnia nawiązań. Momentami byłbym gotów posądzać go wręcz o bezczelny plagiat gdyby nie data jego produkcji. Motyw harmonijki jednego z łotrów Duncuna bezwiednie nasuwa skojarzenie z późniejszym o dwa lata dziełem ojca chrzestnego spahgetti westernu- "Pewnego razu na dzikim zachodzie".Z resztą zapożyczeń w filmie Leone jest więcej. Co prawda mniej dosłownych, a jednak łatwo wychwytywalnych. Za przykład niech posłuży analogia między cichym wykańczaniem łotrów w pociągu przez Joe, a cichym wykańczaniem łotrów w pociągu przez Cheyeene'a. Scena gdy Joe dyktuje warunki przerażonym mieszkańcom i odbiera gwiazdę szeryfowi przynosi z kolei skojarzenie do późniejszego o siedem lat "Mściciela" Eastwooda. Moment znaczenia nożem czoła któregoś z bandytów został zwielokrotniony i rozwinięty w późniejszych o czterdzieści cztery lata "Bękartach Wojny" :) Innych schematów i drobniejszych zapożyczeń do "Navajo Joe" jest w innych filmach oczywiście o wiele więcej, jednak nie będę ich teraz wszystkich wypisywał gdyż mija się to z celem. Co jednak jest w tym filmie tak wyjątkowego, że zainspirował tylu twórców i to głównie tworzących w tej samej konwencji?